Oooooo...pa

Ons kleine mannetje begint steeds meer woordjes te zeggen en steeds meer te brabbelen. Eén van zijn favoriete woordjes van dit moment is "opa". Het komt regelmatig voor dat hij 's ochtends wakker wordt en "opa" roept. Zo schattig om te horen!

Ons zoontje heeft geen opa's meer. Zijn ene opa overleed een paar weken voor zijn geboorte, zijn andere een paar weken erna. Wij hebben foto's van zijn opa's in huis staan en we vertellen hem over zijn opa's, maar als hij "opa" roept bedoelt hij nu zijn oma's. De -p schijnt gemakkelijker te zijn om te zeggen dan de -m, heb ik me laten vertellen. De meeste kinderen zeggen eerst papa en dan pas mama, en eerst opa en dan pas oma. Ons zoontje kan overigens wel "oma" zeggen, maar voor nu noemt hij zijn oma's gewoon "opa". We blijven oefenen ;-).

Laatst kreeg ik in korte tijd meerdere keren de vraag of het niet confronterend was om telkens "opa" te horen. Dat vind ik eigenlijk niet. Natuurlijk had ik mijn vader en mijn schoonvader er heel graag bij gehad toen hij voor de eerste keer "opa" zei. Ze hadden het allebei geweldig gevonden dat hun kleinzoon stug "opa" blijft zeggen; dat hij zelfs zijn oma's aanwijst en dan trots zegt dat dat opa is.

Ik houd me eraan vast dat ze het vanaf hun plekje kunnen zien - waar ze nu ook zijn - en er samen hartelijk om kunnen lachen. Ik weet niet of er iets is tussen hemel en aarde, maar ik vind het een fijne gedachte dat mijn vader en mijn schoonvader ons een beetje in de gaten houden. Het is mooi om te zien dat ze allebei een klein beetje doorleven in ons zoontje. Ik herken wel eens een blik van mijn vader in hem en ik zie dat hij net zo gemakkelijk bruin wordt van de zon zoals mijn schoonvader. En dat is fijn...

Onwerkelijk

Maandagavond 16 maart.
Een groot deel van de Nederlandse bevolking zit om 19:00 uur voor de buis. De reden? Onze minister-president Mark Rutte spreekt het land toe vanwege het coronavirus. Voor het eerst sinds de oliecrisis in 1973 richtte de premier in een live uitgezonden tv-toespraak het woord rechtstreeks tot de Nederlanders. Een unieke gebeurtenis. Mijn man en ik zaten ook voor de televisie om te luisteren wat er verteld zou werden… en precies op dat moment besloot ons zoontje zelf te gaan staan, voor zichzelf te applaudisseren dat het gelukt was én zette voorzichtig een eerste stapje los. Wij hebben op een later moment de speech teruggekeken (die ik overigens inspirerend vond); op het moment suprême keken wij hoe ons zoontje keer op keer van zitten naar staan ging.

Dinsdagochtend 17 maart.
Terwijl mijn man aan het thuiswerken is, wandel ik met ons zoontje naar het centrum van ons dorp om wat boodschappen te doen. Vrijwel overal zie je bordjes of briefjes hangen met maatregelen vanwege het coronavirus. Horecagelegenheden zijn dicht of alleen open voor afhalen; bakkers, slagers en andere kleine bedrijven laten maximaal drie mensen tegelijkertijd binnen; in supermarkten staan markeringen om 1,5 meter afstand te houden; kerkdiensten zijn voorlopig afgelast… en zo kun je nog wel even doorgaan.

Tegelijkertijd merk je verschil. De schappen in supermarkten zijn leger dan normaal, met name houdbare producten en toiletpapier. Ik weet eigenlijk nog steeds niet precies waarom er zoveel toiletpapier wordt gehamsterd, maar dat terzijde… Schoolpleinen zijn leeg en stil, terwijl je daar in de schoolpauzes normaal kinderen ziet en hoort spelen. Mensen lopen met een boogje om je heen als ze je tegenkomen. Mensen proberen afstand te houden van elkaar. Mensen gaan niet meer bij elkaar op bezoek. Mensen werken als dat kan thuis. De sociale onthouding lijkt veelal in acht te worden genomen.

Dinsdagavond 17 maart.
Mijn man en ik proberen een ritme te vinden in het werken en het zorgen voor ons zoontje. We werken afwisselend van elkaar, zodat de een goed kan werken en de ander gezellig met ons zoontje bezig kan zijn. Doordat je op dit moment vooral op elkaar bent aangewezen, lijkt het wel alsof je zaken meer bewuster meemaakt. Zo besloot ons zoontje deze dinsdagavond dat het echt tijd was geworden om zelf te gaan stappen. Aan één hand lopen deed hij al lange tijd, maar zelf lopen hoefde van hem niet. Deze avond ging hij staan en zette hij een paar stapjes richting zijn vader. Daarna beleefde hij veel plezier om van zijn vader naar zijn moeder te lopen en weer terug. Hij waggelde lekker rond en klapte af en toe luid voor zichzelf. Zo mooi om te zien!

De situatie waarin wij nu leven, komt soms onwerkelijk over. Je kunt nu niet gezellig een hapje gaan eten en daarna naar het theater. Of even een uurtje sporten in de sportschool. Of uitgebreid je verjaardag vieren. Er heerst een virus waar mensen heel ziek van worden, waar mensen aan kunnen overlijden en waar mensen van kunnen genezen. Als er op 1 januari van dit jaar was gezegd dat we er in maart zo bij zouden zitten, had haast niemand het geloofd. We weten niet hoe lang dit gaat duren en we weten niet wat ons nog te wachten staat. Laten we er gewoon zijn voor elkaar en een beetje extra op elkaar letten.