Tijdens mijn eerste zwangerschap kwamen we erachter dat mijn vader ernstig ziek was. Hij heeft toen verschillende onderzoeken gehad, waaruit uiteindelijk bleek dat hij ongeneeslijk ziek was. Lange tijd had ik hoop dat hij de geboorte van ons eerste kindje mee zou maken, maar dat heeft helaas niet zo mogen zijn. In de 32e week van mijn zwangerschap ging hij snel achteruit en in de 33e week overleed hij. Hij wist wel dat hij er een kleinzoon bij kreeg en hoe hij ging heten. Wat had ik graag gewild dat hij hem mocht leren kennen…
Inmiddels ben ik zwanger van ons tweede kindje. Over een aantal weken wordt ons gezin uitgebreid met een dochtertje. Heel bijzonder! Ik ben nu 32 weken zwanger en ik merk dat ik ineens extra veel aan mijn vader moet denken. (En ook aan mijn schoonvader die een aantal maanden na mijn vader is overleden). Het komt ineens allemaal terug hoe papa’s allerlaatste week was. Wat we nog tegen elkaar gezegd hebben. Hoe vaak ik hem nog even gezien heb. Hoe ons allerlaatste gesprek samen was. Maar vooral… hoe erg ik hem mis. Het is nu drie jaar geleden dat hij overleed en het gemis dat blijft. De scherpe randjes gaan er langzaamaan af, maar het missen is een onderdeel van het leven geworden. Hoe had hij het gevonden om voor de vijfde keer opa te mogen worden? Hoe vaak zou hij met ons zoontje een worstenbroodje zijn gaan eten? Hoe had hij de afgelopen (corona)tijd beleefd? Hoeveel speelgoedauto’s had hij gekocht voor zijn beide kleinzonen? De antwoorden hierop kan ik alleen maar raden…
Wat ik wel weet, is dat hij een hele trotse opa was, dat hij genoot van de kleinkinderen die hij heeft mogen leren kennen en dat hij ook van zijn jongste kleinkinderen genoten zou hebben. Wat ik nog meer weet, is dat ik in ons zoontje dingen herken van mijn vader (én mijn schoonvader) en dat het daarmee een mooie gedachte is dat de beide opa’s op deze manier een klein beetje voortleven. Ik houd me vast aan de gedachte dat mijn vader en mijn schoonvader op de een of andere manier toch meekrijgen wat er zich hier afspeelt en dat ze altijd dichtbij me zijn.

Geen opmerkingen:
Een reactie posten