Gezonde spanning of...?

Wat vind ik het bijzonder om weer zwanger te mogen zijn. Het traject om zwanger te raken was redelijk vergelijkbaar met de vorige keer, maar het was zeker ook anders door de corona-maatregelen. Mijn man mocht bijvoorbeeld niet mee naar de afspraken in het ziekenhuis (dus nam ik de gesprekken met de gyneacoloog op om later te laten horen), de gesprekken met een mondkapje op voelde soms wat afstandelijk en het was wel eens eenzaam om voor je gevoel alleen het traject te doorlopen. Het hoorde bij de tijd waarin we zaten, maar toch...

Eind maart kregen we geweldig nieuws: we hadden een positieve test in handen! Onze kleine man zou grote broer worden! Wat waren we blij... en wat was het tegelijkertijd spannend. Dat eerste trimester is toch best zenuwslopend. Naar de echo's in het ziekenhuis ging ik alleen; mijn man mocht nog niet mee. Gelukkig bleek het op beide echo's goed te zijn. Bij de termijnecho mocht mijn man wel mee. Nu kon hij voor de eerste keer de baby zien bewegen; voor hem ging het nu meer leven. Heel fijn om nu samen te zien dat de kleine frummel lekker aan het bewegen was.

Meer willen genieten

Inmiddels ben ik ruim 17 weken zwanger en hebben we over twee weken de 20-weken-echo. Daar kijk ik enorm naar uit en tegelijkertijd vind ik het spannend. Ik denk dat ik de baby één keer gevoeld heb, maar ik weet het niet zeker omdat het daarna niet meer gebeurd is. Het is heel fijn als straks bij die echo alles goed is en ik echt van mijn zwangerschap kan gaan genieten. Op de een of andere manier durf ik dat nu nog niet voluit te doen, ondanks dat mijn buikje goed groeit en het hartje luid en duidelijk bij de verloskundige te horen was.
Ik heb me natuurlijk afgevraagd hoe dat nu komt en of ik dat bij mijn eerste zwangerschap ook had. Volgens mijn man was ik toen ook vrij gespannen richting die belangrijke echo. Het verschil was toen dat we in de 14e week te horen kregen dat mijn vader ongeneeslijk ziek was. Ik was daar veel mee bezig. Wat had mijn vader precies? Kon er nog iets aan gedaan worden? Zou hij de geboorte van zijn vierde kleinkind meemaken? Sommige weken gingen toen in een roes voorbij.
Deze keer heb ik als het ware alle tijd om me druk te maken over de baby. Dat komt denk ik ook door de tijd waarin we zitten. We zien niet veel mensen (zeker tijdens de lockdown), waardoor ik met weinig mensen over mijn zwangerschap praat. We hebben het grote nieuws vooral digitaal gedeeld en dat is toch anders dan wanneer je mensen ziet. Ik merk dat ik nog vaker aan mijn vader denk nu ik weer zwanger ben. Hij is nooit weg uit mijn gedachten, maar nu zit hij er nog meer in. Hoe zou hij het gevonden hebben om nog een keer opa te worden? Ik houd me er maar aan vast dat hij het meekrijgt, waar hij nu ook is...

Overigens heb ik wel allemaal plannen om te gaan doen als de 20-weken-echo goed is. We weten al grotendeels hoe de babykamer eruit komt te zien en ik kan haast niet wachten om die klaar te maken; we willen de kamer van ons zoontje wat veranderen; we willen alle bewaarde babyspullen uitzoeken; en... en… en…

Ik tel nog even verder af naar de echo en kijk er enorm naar uit om ons kleintje weer te zien. Op naar een fijne echo, waarbij ik natuurlijk erg benieuwd ben of we nog een zoontje krijgen of dat er toch een dochtertje bij komt.