Triangel - In de wachtkamer

Hoe komt het toch dat als je een afspraak hebt bij de huisarts, de tandarts of een arts in het ziekenhuis je bijna altijd na de afgesproken tijd aan de beurt bent? Natuurlijk kan het een keer uitlopen bij een patiënt en is het zeker belangrijk dat de arts in kwestie voldoende aandacht aan je besteed, maar soms kan het wel vervelend zijn als je lang moet wachten voordat je aan de beurt bent. Je kunt natuurlijk balen dat je niet op tijd wordt geholpen, maar daarmee word je (meestal) niet sneller geholpen. Ik neem tegenwoordig altijd een leesboek mee als ik een afspraak heb. Vanaf het moment dat ik in de wachtkamer zit, begin ik te lezen… en voordat ik het weet, ben ik al aan de beurt.

Laatst heb ik bijna een half uur moeten wachten voordat ik door de huisarts werd geroepen. Dat zorgde ervoor dat ik aardig wat bladzijden heb kunnen lezen. En tegelijkertijd heb ik gezien en gehoord wat mijn mede-wachtenden allemaal deden. De een bladerde door een tijdschrift, de ander was druk bezig met zijn of haar telefoon… én de meerderheid zuchtte omdat het allemaal zo lang duurde. En als er een begint te zuchten, doet de rest vanzelf mee. Op die manier komen er ook gesprekken op gang tussen mensen die elkaar verder eigenlijk niet kennen. Zo zat er een jongen in rolstoel samen met een begeleidster te wachten. Hij was de dieren aan het benoemen die af en toe voorbij kwamen op het informatiescherm totdat hij ineens over zijn familie begon. Hij vertelde aan zijn begeleidster dat zijn neef net getrouwd was en hij vroeg zich af wat de vrouw van zijn neef van hem was. Een van de andere mensen in de wachtruimte opperde de suggestie schoonnicht, waarop de meesten even moesten glimlachen. De jongen liet dat antwoord op zich inzinken en kwam daarna met het antwoord dat dat dan zijn tante was. Daarmee was ‘de discussie’ voor hem gesloten en keek hij weer verder op het televisiescherm. De rest van de aanwezigen liet het daarbij.

Op een gegeven moment kwam er weer iemand de wachtkamer binnen en zij kende een van de vrouwen die er zat. Dan zou je verwachten dat deze mensen naast elkaar gaan zitten, vooral omdat er nog een stoel naast die vrouw vrij was. Het tegendeel bleek waar. Ze ging aan de andere kant van de ruimte zitten. Daarna begonnen ze wel een gesprek met elkaar met de prachtige eerste zin: “he, zit jij ook bij deze huisartsenpraktijk?” Ook het antwoord daarop is wel even het vermelden waard: “nee joh, ik ben hier voor mijn boodschappen.” Waar ze het verder over gehad hebben, heb ik niet helemaal mee gekregen. Ik was ondertussen verdiept in het boek ‘Het klaprozenjaar’ van Corina Bomann. Dat is trouwens een aanrader om te lezen als je van boeken met familieverhalen houdt. Maar dat terzijde…

Natuurlijk wil je het liefste op tijd aan de beurt zijn als je ergens een afspraak hebt, maar mocht je een keer ergens wat langer moeten wachten dan kan dat toch ook interessante ontmoetingen opleveren. Zolang je er zelf voor openstaat, kun je een leuk gesprek met iemand voeren of van anderen opvangen. Het wachten kan daardoor ineens een stuk korten lijken.

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 16 november 2017