Triangel - Pandaberen

Terwijl de vogels vorige week spreekwoordelijk van het dak vielen, zag ik op de tijdlijn van Facebook verschillende berichten over pandaberen voorbij komen. Ondanks de warmte brachten veel mensen (uit mijn omgeving) een bezoek aan dé dierentuin van Nederland waar sinds kort twee pandaberen verblijven. Tegelijkertijd ontdekte ik dat een van mijn collega’s allerlei feitjes over deze dieren wist. Wisten jullie bijvoorbeeld dat een pandabeer zo’n 40 kilo bamboe per dag eet? Of dat een panda 100 drollen per dag kan produceren? Zo leer je nog eens wat en altijd handig ook. Dit zijn van die feitjes die het bijvoorbeeld op een verjaardagsfeestje erg goed doen.

De eerste, en voorlopig enige, keer dat ik een pandabeer in het echt zag, was toen mijn man en ik in Washington waren. Nadat we Boston en New York bezocht hadden, kwamen we met de trein in Washington aan. De plek waar het Witte Huis te zien is. Maar wat wij stiekem nog gaver vonden, was dat er in deze plaats een dierenpark was waar je tussen zonsopgang en zonsondergang zo lang kon rondlopen als je maar wilde. De dierenverblijven waren er groot, zaten vol groene elementen en zagen er heel natuurlijk uit. Voor ons was het een heerlijk wandelgebied.

Terwijl we de verschillende verblijven bekeken en op zoek gingen naar de dieren, kwamen we op een gegeven moment bij een wat drukkere plek uit. En wat bleek: daar zaten de pandaberen. De mannetjespanda zat alleen, maar bij de vrouwtjespanda zat een kleine pandabeer. Nou ja, klein… inmiddels was de panda één jaar oud en was hij al best groot. Bao Bao heette deze beer. En wat was hij leuk om te zien. Meestal zijn pandaberen vrij rustig, lieten wij ons door een van de verzorgers vertellen. De dag dat wij er waren, was het beertje heel actief. Dat had de verzorger nog niet vaak gezien. Bao Bao klom in de boom, liet zich er weer uit vallen en maakte een soort koprol. Zo gaaf om te zien! We genoten volop van de pandabeer. Ik geloof dat mijn man binnen een half uur 140 foto’s had gemaakt. Het was een bijzonder moment tijdens een al heel bijzondere reis.

Nu ik verschillende foto’s van de pandaberen in Nederland voorbij zie komen, word ik wel steeds nieuwsgieriger om hier naar de dierentuin te gaan. Het enige dat me nu nog wel tegenhoudt, is dat je van tevoren al je kaartjes moet kopen om teveel drukte te voorkomen. Logisch natuurlijk, zeker als je vanuit het park denkt, maar een spontaan bezoek richting Rhenen zit er voorlopig nog niet in. Gelukkig blijven de pandaberen wel een aantal jaren in ons kikkerlandje. Als de nieuwigheid er wat vanaf is, ga ik er ook eens een kijkje nemen… met de fotocamera erbij natuurlijk. Eens kijken of we dan het recordaantal foto’s van Washington gaan overtreffen.

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 29 juni 2017

Toevalstreffer

Gisterenochtend besloten Robert en ik om een rondje over de Kampina te wandelen. In augustus staat de heide in bloei en dat wilden we deze keer wel eens met eigen ogen zien.

Om half tien begonnen we met onze wandeling. Al vrij snel aan het begin van de wandeltocht zagen we prachtige paarse heide. Erg mooi om te zien! Onze camera's werden meteen aan het werk gezet ;-).

Naast de vele heide kwamen we ook allerlei (wilde) dieren tegen, waaronder wilde koeien, kikkers, wilde paarden en een ree. Het resultaat: vaak stoppen en veel foto's maken. Het weer werkte gelukkig mee. Op een paar druppels na is het droog gebleven. Zelfs de zon heeft zich nog laten zien. Al met al was het een heerlijke wandeling.

Na het avondeten besloot ik mijn foto's uit te zoeken en te gaan bewerken. Nadat ik daarmee klaar was, bekeek ik was met Robert het eindresultaat. We kwamen er toen achter dat ik een toevalstreffer had gemaakt. Bij de onderstaande foto wilde ik de waterlelie fotograferen... maar wie kwam er even om de hoek kijken? (Klik eventueel even op de foto om 'm vergroot te zien.) Van een gewone foto van een waterlelie is het ineens een bijzondere foto geworden. Hebben jullie dat ook wel eens meegemaakt?

Naast deze twee foto's heb ik er nog een aantal gemaakt. Benieuwd naar geworden? Kijk dan eens op mijn Flickr-pagina.

De bruidsfotograaf

Van alle mensen uit mijn omgeving die getrouwd zijn, hoor ik dat de aanloop naar de bruiloft snel gaat maar dat de bruiloft zelf helemaal snel voorbij is. Het advies dat iedereen geeft: geniet er zoveel mogelijk van!

Om na afloop van onze dag een mooie en tastbare herinnering te hebben, vonden Robert en ik het belangrijk om een (bruids)fotograaf in te schakelen. Dan kunnen we na de grote dag nog regelmatig de foto's bekijken en aan anderen laten zien. Maar waar haal je een goede fotograaf vandaan?

We hebben in onze omgeving geïnformeerd, waar twee verschillende fotografen uit naar voren kwamen. Vorige week hebben we met allebei een afspraak gehad. Beide fotografen hadden ervaring met bruidsfotografie, maakten mooie foto's en zagen het zitten om onze bruiloft te fotograferen. We hadden allebei een voorkeur voor één van de twee. En... gelukkig vonden we allebei dezelfde fotograaf het beste. Die beslissing was daardoor gemakkelijk gemaakt.

We kunnen weer iets afvinken van onze to do-lijst. Op internet hebben we zo'n lijst gevonden en die ligt uitgeprint in een map. Ik vind het heerlijk om daar punten op af te kunnen vinken (of door te kunnen strepen omdat ze niet van toepassing zijn voor onze bruiloft). Met het vastleggen van de fotograaf hebben we alle punten afgewerkt die bij "12 maanden tot 6 maanden voor de bruiloft" stonden.