De Efteling... door de ogen van Teun

Mijn neefje Teun vindt - zoals de meeste kinderen - De Efteling geweldig. Vorige maand zijn we met de familie De Bruijn in het pretpark geweest. Teun keek toen zijn ogen uit. Vlak daarna besloten Robert en ik om weer een Efteling-abonnement te nemen. Vorige week maandag zijn we samen met Teun geweest.

Als je met een kind door De Efteling loopt, beleef je het ineens heel anders dan wanneer je er alleen met volwassenen bent. Teun ziet dingen die jezelf niet (meer) opvallen en hij vindt vrijwel alles prachtig om te zien. De grote glimlach die regelmatig op zijn gezicht verscheen, liet zien dat hij ervan genoot.

We hadden geluk, want het was vrij rustig in het park. We hoefden daardoor nergens lang te wachten... en soms konden we zelfs blijven zitten in een attractie. Teun stelde overal volop vragen. Zo vroeg hij bij elke Efteling-medewerker waar deze persoon naartoe ging, wat hij/zij verkocht, waar hij/zij woonde en hoe hij/zij heette. Bij de Fata Morgana vroeg hij zich ook regelmatig af hoe alle poppen heette. Zijn mondje stond niet stil... ;-)

In het Sprookjesbos zagen we de show met figuren van de Sprookjesboom. Tijdens de show keek Teun aandachtig en was hij vrij stil. Het leek wel of hij verbaasd was dat de figuren die hij normaal op televisie ziet als hij een dvd van de Sprookjesboom kijkt nu ineens bijna recht voor zijn neus stonden. Na de show ging zijn vragenvuur weer verder :-). Waar is de Draak nu? En Roodkapje? Wanneer gaan ze weer een liedje zingen?

In de rest van het Sprookjesbos kon hij overal vooraan staan om alles goed te bekijken en uit te proberen. Taartjes eten bij het huis van de heks (net zoals Hans en Grietje hadden gedaan), heel hard roepen om Klein Duimpje, stiekem aan de kroon van Draak Lichtgeraakt zitten en op zoek gaan naar alle zeven geitjes. Bij Vrouw Holle keek hij geconcentreerd waar ze bleef, maar hoorde hij toch ook wat er achter heb gezegd werd, namelijk:
Mevrouw: "Kijk, dat lijkt Oma wel!"
Teun (verontwaardigd): "Dat is Oma niet. Dat is mevrouw Holle!"
Zowel wij als de vrouw achter ons moesten er ontzettend om lachen. Teun keek ondertussen vol bewondering naar de sneeuw die naar beneden kwam...

Al met al hebben Robert en ik een heerlijke dag met Teun in De Efteling gehad. En weet je wat Teun uiteindelijk het leukste vond om te doen (en waar hij drie keer in is geweest)? De traptreintjes!

Uit het leven van een werkzoekende

Zoals de meesten van jullie wel weten, ben ik alweer enige tijd op zoek naar een baan. Dat dit niet gemakkelijk is, hoef ik jullie niet te vertellen. Daar wil ik het nu niet over hebben.

Regelmatig krijg ik de vraag of ik me thuis niet verveel. Het antwoord op die vraag wisselt. Natuurlijk verveel ik me wel eens en ben ik het thuiszitten helemaal beu. Ik probeer daar alleen niet continu mee bezig te zijn. Ik zal er niet sneller een baan door vinden. Daarom maak ik er gewoon het beste van. Hoe ik dat doe? Dat zal ik eens vertellen…

Drie dagen in de week sport ik. Ik wil mijn conditie op peil houden; ik wil afvallen; en ik wil de spieren rondom mijn knieën sterk houden. Meestal ziet mijn sportschema er als volgt uit. Op maandag en woensdag zit ik thuis op de hometrainer. Op donderdag ga ik baantjes zwemmen met mijn moeder.

Een dag in de week pas ik op mijn neefje Teun. Dat is op dinsdag. Op deze manier krijg ik de kans om een speciale band met mijn neefje op te bouwen en om hem van dichtbij op te zien groeien. Ook is het erg fijn om die dag in een andere omgeving te zijn.

Als ik met mijn moeder ga zwemmen, doen we altijd van tevoren boodschappen. Dat vind ik leuk om te doen. We gaan naar meerdere supermarkten, de slager en de groenteboer. De ochtend is dan zo gevuld. En zo heb ik nog een dag in de week in een andere omgeving. Heel fijn!

Een dagdeel in de week ben ik bezig met solliciteren. Er zijn te weinig nieuwe vacatures om er vaker mee bezig te zijn. Gemiddeld verstuur ik drie sollicitaties per week. Ik lees er per week een stuk meer ;-)… en ik krijg helaas ook wekelijks afwijzingen.

Ik doe vrijwilligerswerk als webmaster voor KVG Dongen en heb ik het vooral druk als het nieuwe boekje met activiteiten uit is. Dat gebeurt twee keer per jaar. Tussendoor krijg ik foto’s van activiteiten aangeleverd. Deze plaats ik op de Terugblik-pagina. Dankzij dit vrijwilligerswerk ben ik toch enigszins bezig met mijn communicatie-achtergrond.

En verder vul ik mijn dagen met het bijhouden van het huishouden; artikelen en recensies schrijven voor mijn weblog; lezen, lezen en nog meer lezen; kaarten schrijven voor Postcrossing; naar de brievenbus wandelen om kaarten te posten (en vaak met een groter rondje teruglopen); televisie kijken; boekvouwen; fantaseren hoe ik het huis van Robert en mij wil inrichten; computerspelletjes spelen; cupcakes of iets anders lekkers bakken; lunchen met mijn moeder en mijn nichtjes als mijn moeder aan het oppassen is…

Natuurlijk zou ik mijn dagen het liefste vullen met werken. Zolang dat niet het geval is, maak ik er het beste van en zorg dat ik lekker bezig ben. En af en toe een baaldag hebben, hoort daar helaas bij…

Een jaar oppastante

Ik kom er net achter dat het vandaag precies een jaar geleden is dat ik voor het eerst een hele dag alleen aan het oppassen was op Teun. Op die dag hebben Teun en ik vooral liedjes gezongen uit zijn Sesamstraatboekje. Dat boekje ligt inmiddels (gedeeltelijk kapot) ergens opgeborgen, maar we zingen nog steeds samen liedjes :-).

Het leuke is dat Teun de teksten nu voor een deel zelf kan zingen. Vandaag heeft hij al een paar keer het volgende liedje voor me gezongen:
Mickey Mouse ging vissen vangen
Bleef met zijn neus aan de hengel hangen
Mickey Mouse zie 'au, au, au'
Heel mijn neus is rood, wit, blauw

Ik vind het heel bijzonder om Teun van zo dichtbij te zien opgroeien. Toen ik vorig jaar met het oppassen begon, was hij net 1 jaar. Hij kroop rond en brabbelde af en toe wat. Boekjes lezen, liedjes zingen en 'Pieter Post' kijken deden we graag.

Vanaf het moment dat hij ging lopen (dat deed hij nog net voor de Kerstdagen), leek alles ineens sneller te gaan. Zijn wereldje werd groter... en hij wilde vooral veel lopen (en rennen). Als we naar buiten ging, gaf hij me een handje en gingen we samen de wereld verkennen. Elke speeltuin die we tegenkwamen, moest even bezocht worden. De glijbanen waren daarbij vooral favoriet... en dat zijn ze nu nog steeds!

Teun kan steeds meer zelf. Zelf een boterham smeren (met een beetje hulp), zelf zittend de trap af, zelf een kleurplaat inkleuren (oftewel: op elke kleurplaat een streep zetten en dan snel door naar de volgende), zelf liedjes zingen, enz. enz. Gelukkig komt hij nog wel regelmatig gezellig bij mij op schoot zitten/liggen om samen een boekje te lezen of om lekker even televisie te kijken (bij voorkeur 'Kleine Rode Tractor', 'Woezel en Pip', 'Thomas de trein', 'Brandweerman Sam', 'Pieter Post' of 'Barbapapa').

Ik heb tijdens het oppassen al veel leuke, mooie en grappige momenten met Teun meegemaakt. Ik hoop dat er daar nog een heleboel bij zullen komen. Het moment dat hij mij voor het eerst 'Kim' (en daarna 'tante Kim) noemde, blijft één van mijn favorieten :-).

Het zal jullie niet ontgaan zijn dat ik het geweldig vind om tante te zijn. Naast neefje Teun (2 jaar) heb ik ook twee nichtjes (Isa 8 jaar en Eva 6 jaar). Ik vind het heel leuk om iets met ze te ondernemen, variërend van een (bord)spelletje spelen en een kleurplaat inkleuren tot een dagje ergens naartoe gaan. Ik hoop dat ik dat nog heel vaak met ze kan doen... :-)