Een weekendje Drenthe

Katinka Polderman zong in haar liedje 'Gewoon gewoon' over het burgerlijke leven dat ze graag wilde leiden: met een man, een huis, een hond en een degelijke auto. Ze wilde samen met haar man 's avonds op de bank zitten en soms eens een weekendje naar Drenthe.

Dat liedje hoorden Robert en ik afgelopen vrijdag: een dag voordat we naar Drenthe zouden gaan om ons eerste trouwjubileum te vieren. Je snapt dat we ontzettend in een deuk lagen toen we dat liedje hoorden (en dat gold ook voor Anne en Tim die erbij waren ;-)).

Wat hebben we een heerlijke tijd in Drenthe gehad. Onderstaande fotocollage laat in twintig foto's zien wat we zoal gedaan hebben.

We hebben twee nachten in een prachtige Bed&Breakfast geslapen in Loon (vlakbij Assen). We hebben gewinkeld in Assen, gewandeld in Loon en Orvelte en een bezoek gebracht aan Kamp Westerbork. Beide dagen hebben we heerlijk gegeten; op onze trouwdag zelfs een achtgangendiner. Wat was dat leuk (én lekker) om eens gedaan te hebben.

Benieuwd naar alle foto's die we tijdens ons weekendje weg gemaakt hebben? Kijk dan eens in het Flickr-album.

Katoenen bruiloft

3 oktober 2014, de dag waarop Robert en ik figuurlijk met elkaar in het huwelijksbootje stapten én letterlijk in de rondvaartboot die ons over de Binnendieze voer.

3 oktober 2015, de dag waarop Robert en ik ons eerste huwelijksjubileum vieren. En hoe cliché het ook mag klinken: wat is de tijd voorbij gevlogen. Ik kan me onze bruiloft nog zo goed herinneren en ik zou de dag zo weer overdoen. Het is dat het zoveel geld kost, maar anders... ;-). Wat was het een fantastische dag! We kijken er allebei met heel veel plezier op terug en bladeren regelmatig nog door ons trouwalbum.

Dit eerste huwelijksjubileum willen we natuurlijk niet onopgemerkt voorbij laten gaan. Dit weekend gaan we er met z'n tweeën op uit. Maar dat is niet enige dat we gaan doen. We hebben het bovenste stuk van onze bruidstaart in de vriezer van mijn schoonouders bewaard. Volgens de traditie zou je veel geluk en een kinderrijk huwelijk hebben als je dit deel van de taart opeet op de dag dat je één jaar getrouwd bent. Daar wijken we toch enigszins vanaf, aangezien we samen met al onze ouders de taart zullen gaan eten als we 1 jaar en 8 dagen getrouwd zijn. Ik ben vooral erg benieuwd hoe de taart nog zal smaken na een jaar in de vriezer...

Een half jaar getrouwd!

Vandaag is het alweer zes maanden geleden dat Robert en ik elkaar het ja-woord gaven. Soms lijkt het alsof onze bruiloft pas gisteren heeft plaatsgevonden... :-)

Ik kijk nog regelmatig naar de foto's en in ons trouwalbum. Wat hebben we een geweldige dag gehad, waar we met heel veel plezier op terugkijken. Met deze twee onderstaande foto's kunnen jullie ook nog even met me meegenieten!

(c) Nabor Dupont

(c) Nabor Dupont

Terugblik 2014

De kerstdagen zijn voorbij en oudjaarsdag staat al bijna voor de deur. Tijd voor een terugblik naar 2014.

Dit jaar was een zeer bijzonder jaar voor mij en Robert. In november 2013 vroeg Robert mij ten huwelijk, waar ik natuurlijk 'JA' op zei. Na dit prachtige moment hebben we toegeleefd naar onze trouwdag, die dit jaar op 3 oktober heeft plaatsgevonden. Het grootste deel van dit jaar stond in het teken van de voorbereidingen voor de bruiloft. Wat komt daar veel bij kijken! En wat was het leuk om daarmee bezig te zijn. Het is dat het een dure aangelegenheid is, maar anders zou ik het zo weer willen doen ;-).

Vrijdag 3 oktober was een geweldige en perfecte dag voor Robert en mij. Ik heb er regelmatig over geschreven op mijn weblog en ik vind het heerlijk om af en toe terug te lezen over hoe ik alles beleefd heb. Onze trouwdag is een dag om nooit te vergeten. Het cliché is waar: het is echt de mooiste dag van je leven!

De huwelijksreis die volgde, was ook geweldig. Al heel lang wilde ik eens naar New York toe. Het leek me geweldig om deze stad te bezoeken. Robert en ik besloten daarom om naar Amerika te gaan als pasgetrouwd stel. Naast New York zijn we ook naar Boston en Washington geweest. Drie prachtige steden... waarbij ik Boston en Washington het meest geweldig vond en New York het meest overweldigend. Absoluut een reis om nooit te vergeten!

Onverwachts stond dit jaar ook in het teken van het kopen van een huis. Robert en ik keken wel voorzichtig rond naar een huisje, maar echt serieus waren we er nog niet mee bezig geweest. Begin april wilden we de Open Huizenroute doen. We hadden een aantal huizen in Dongen en in Rosmalen op het oog... tot Robert een nieuwbouwproject in Dongen tegenkwam. We waren nog net op tijd voor de deadline om ons hiervoor in te schrijven. Een paar dagen later werden we gebeld dat we een optie op onze eerste keuze hadden: een hoekhuis. Daarna is het vrij snel gegaan. Het project zag er goed uit en we zagen het allebei zitten, dus we besloten ervoor te gaan. Inmiddels gaat het allemaal definitief door en zal volgende maand de bouw beginnen. Hopelijk zitten we volgend jaar met de feestdagen in ons eigen huis. Een mooi project om ons het komende jaar mee bezig te houden.

Afvallen, gezonder leven en meer bewegen waren drie zaken waar ik me dit jaar ook op concentreerde. Ik wilde een gezonder lichaam en minder kilo's meesjouwen. Mijn doel was om binnen één jaar 15 kilo af te vallen. Dat is me helaas net niet gelukt (mede door de huwelijksreis (a)). Ik ben wel een mooi aantal kilo's afgevallen en ik wil door blijven gaan om uiteindelijk nog meer kilo's kwijt te raken. Tijdens de huwelijksreis ben ik helaas wat aangekomen en het is me nog niet gelukt om dat weer kwijt te raken. Ik heb er deze decembermaand meer moeite mee om van al het lekkers af te blijven dan vorig jaar om deze tijd. Ook al doe ik niet aan goede voornemens, ik ga ervoor om verder af te vallen. Op naar de -15 kilo (en verder...)!

Werkloos zijn anno 2014 is lastig. De banen liggen niet voor het oprapen en werkzoekenden zijn er - helaas - meer dan genoeg. Bedrijven gaan failliet, mensen komen op straat te staan en het aantal banen lijkt vaker te dalen dan te stijgen. Ik weet er alles van en ik word er soms vrij moedeloos van. Heb je in vier jaar tijd een prachtig universitair diploma gehaald, heb je een aantal jaren werkervaring opgedaan, maar zit je nu toch alweer een hele tijd thuis. Dat is mijn situatie helaas.
Elke week ga ik op banenjacht en verstuur ik sollicitaties. En vrijwel elke week krijg ik afwijzingen binnen. Het aantal gesprekken dat ik dit jaar heb gehad, is op één hand te tellen. Dan is het niet makkelijk om altijd positief te blijven. Ik heb af en toe een dag ertussen zitten dat ik er even helemaal klaar mee ben. Dan heb ik nergens zin in en blijf ik het liefste op bed liggen. Hoe vervelend die dagen ook zijn, ik weet nu dat ik zo'n dag gewoon maar moet laten gebeuren. Dan wordt het maar een dag dat ik in mijn hangkleding op de bank zit en tv kijk of een boek lees. De dag erna gaat het weer stukken beter en heb ik meer energie en meer zin in dingen. Ik denk dat vrijwel elke werkzoekende (dat klinkt toch positiever dan werkloze :-)) zich hierin zal herkennen.
Ik blijf naar werk zoeken, ik blijf sollicitaties versturen, ik blijf afwijzingen ontvangen (en vervelend vinden)... en ooit, ooit ben ik weer aan het werk. Hopelijk is dat in 2015 al het geval!

Gelukkig hoef ik me doordeweeks niet te vervelen (ook al zou ik mijn dagen liever vullen met werken). Het huishouden heeft altijd iets te doen voor je. Drie keer in de week sporten is fijn en geeft me energie. Samen met mijn moeder de boodschappen doen is gezellig. Oppassen op mijn lieve neefje Teun is erg leuk. Hij wordt groter en wijzer, maar gelukkig komt hij ook nog lekker op schoot zitten om even te knuffelen. Met mijn lieve nichtjes Isa en Eva spelen, blijft ook leuk. Rummikub en Pesten zijn momenteel de favoriete spelletjes. Kaarten schrijven voor Postcrossing is een heerlijke bezigheid en geeft lekker wat afleiding. Bloggen over van alles en nog wat, want het blijft prettig om zaken van je af te schrijven of om zaken met anderen te delen. En natuurlijk één van mijn grootste hobby's: met een boek op de bank en de wereld om me heen vergeten. Heerlijk! En wat heb ik een aantal mooie en spannende boeken gelezen dit jaar.

2014 zal voor altijd een bijzonder jaar voor mij blijven. Je trouwdag is een dag die je nooit zult vergeten. Ik blader nog regelmatig in ons trouwalbum en waan me dan weer even terug op de mooie, zonnige dag die 3 oktober was.

Ik wens jullie in 2015 vele mooie en geweldige momenten toe.

Maak er een prachtig jaar van om nooit te vergeten!

En onthoud het volgende:

Trouwfoto's

Wat vliegt de tijd. Robert en ik zijn vandaag alweer één maand getrouwd. Ik begin langzaam aan 'mijn nieuwe achternaam' te wennen. Alhoewel ik me laatst gewoon als Kim voorstelde... Robert zei dat ik best mocht zeggen dat ik 'de Bruijn' heette ;-).

Vorige week kwam onze trouwfotograaf Nabor de trouwfoto's brengen. We hebben de foto's met z'n drieën bekeken. Heel leuk om zo weer even van onze dag na te genieten.

Meteen nadat Nabor weer naar huis was, hebben Robert en ik de foto's nog een keer gekeken. Onze dag is prachtig in beeld gebracht. Alle belangrijke momenten zijn vastgelegd. Ook leuk om te zien dat er van alles is gefotografeerd wat wij niet gezien hebben of waar we ons niet bewust van waren.

Inmiddels hebben we de foto's al verschillende keren bekeken, onder andere met onze ouders. Binnenkort zullen Robert en ik maar eens een fotoalbum gaan maken en kijken welke foto('s) we in huis op willen gaan hangen.

Trouwbedankjes

Zoals beloofd zou ik jullie nog laten zien wat voor trouwbedankjes Robert en ik hadden. Voor inspiratie ben ik rond gaan kijken op Pinterest. Het leek me leuk om zelf iets te knutselen. Al gauw kwam ik een bruidspaartje gemaakt van een wasknijper tegen. Dat wilde ik gaan maken.

Met een voorbeeldje ging ik naar mijn moeder om advies te vragen. Bij een stoffenwinkel haalden we stof voor het jurkje. Samen met mijn vader bedachten we een patroon voor het jurkje. Het heeft een paar voorbeelden geduurd, maar het lukte uiteindelijk om het juiste patroon te maken.

Op een avond in Den Bosch zijn Robert, mijn moeder en ik begonnen met het maken van de wasknijpers. We hadden het mooi georganiseerd. Robert tekende op de wasknijper, mama knipte de jurkjes en ik plakte de jurkjes erop. In die avond zijn we al een heel eind gekomen. Uiteindelijk hebben we het in nog een paar uurtjes later afgemaakt.

Toen de wasknijpers klaar waren, kwam de volgende vraag: wat doen we erbij? Daar hebben we wel even over moeten nadenken. Tot Robert met het idee kwam om eens te informeren bij een chocolatier in Den Bosch. Daar kwam de eigenaar met het idee om bonbons met een persoonlijke print te doen. Dat vonden we er heel leuk uitzien. De bonbons zouden in een verticaal doosje geleverd worden, zodat de wasknijper eraan vastgemaakt kon worden.

We kozen ervoor om de foto van de trouwkaart op de ene bonbon te zetten en onze namen plus trouwdatum op de andere bonbon. Drie dagen voor de bruiloft konden we alles ophalen. Binnen een uurtje hadden we de wasknijpers erop zitten. Robert plakte dubbelzijdig plakband op het doosje en ik zette de wasknijper erop. En klaar waren onze bedankjes!

Onze grote dag

Voor mijn gevoel lijkt het alweer langer geleden, maar eergisteren zijn Robert en ik in het huwelijksbootje gestapt. En wat was het een geweldige en perfecte dag! Ik zal bij het begin beginnen... ;-)

Op donderdagavond sliepen Robert en ik allebei niet thuis. Robert sliep bij zijn ouders; ik sliep bij Joyce waar Linda ook bleef slapen. Die avond ben ik op tijd naar bed gegaan. Wonder boven wonder heb ik zeven uur lang als een blok geslapen. Tegen 6:15u was ik klaarwakker... en heb ik wat spelletjes op mijn telefoon gespeeld tot ik de wekker van Joyce hoorde. Yes!! De dag kon beginnen!

(c) Linda van Gils

De eerste afspraak was om kwart voor acht bij de visagiste. Toen waren de eerste zonnestralen al zichtbaar. Ik draag eigenlijk nooit make-up, dus ik vroeg om een vrij natuurlijke look. En dat is goed gelukt, al zeg ik het zelf ;-). Vervolgens heeft de kapster mijn haren in model gebracht. Tegen kwart over negen gingen we op weg naar Den Bosch... met de muziek keihard aan!

(c) Nabor Dupont

Onze fotograaf (Nabor) was er net toen wij parkeerden. Met z'n allen naar boven en bij de voordeur was er versierd. Heel leuk! Joyce en Linda hebben zich omgekleed en vervolgens mij in mijn jurk geholpen. Het lachen kon vanaf dat moment beginnen... ;-)

Langzaamaan druppelden de eerste daggasten binnen. Ze waren onder de indruk van mijn trouwjurk en zeiden dat ik er prachtig uitzag. Superleuk om te horen! Ondertussen werd ik wel steeds nieuwsgieriger naar Robert; hoe zou hij eruit zien? Het moment waarop wij elkaar zagen, was geweldig. Robert zag er prachtig uit in een grijs pak met paarse accenten. De eerste kus volgde... ;-)

Om kwart over twaalf begon de ceremonie in het stadhuis. Samen met papa liep ik naar Robert toe, terwijl iedereen 'All of me' van John Legend hoorde. Hier was dan hét moment waar het om draaide; ik kreeg wel traantjes in mijn ogen... net zoals Robert (en later hoorde ik dat er meer waren met tranen in de ogen). Een mooie ceremonie volgde, waarna Robert en ik officieel man en vrouw werden met tot gevolg de eerste kus als getrouwd stel (en zeker niet de laatste ;-)). Tijdens het tekenen werd het nummer 'Hello you beautiful thing' van Jason Mraz gedraaid. Isa, Eva en Teun mochten een eigen akte ondertekenen. Na nog een kort praatje van de ambtenaar en haar felicitaties liepen Robert en ik de zaal uit, met op de achtergrond 'Samen' van Acda en De Munnik. Yeah... we zijn getrouwd!!

En wat doe je als je net in het huwelijksbootje bent gestapt in Den Bosch? Meteen nog een keer "het huwelijksbootje" in, maar dan over de Binnendieze. Verdeeld over twee bootjes en met een lekkere lunch erbij gingen we op weg. Het was een leuke tocht met een heerlijke zonnetje erbij. Wie had gedacht dat het op 3 oktober nog zo zonnig en warm zou zijn?

(c) Nabor Dupont

De rest van de dag brachten we bij Landgoed Huize Bergen door. Robert en ik begonnen met onze persoonlijke fotoshoot, waarbij Linda de fotograaf assisteerde. Uiteraard maakte Nabor ook enkele groepsfoto's. Hierna begon de receptie met het aansnijden van onze - al zeg ik het zelf - prachtige bruidstaart. Die viel bij iedereen goed in de smaak. Na de felicitaties hebben we de rest van de receptie buiten voortgezet. Gezellig kletsen en lekkere hapjes en drankjes erbij. Ik kreeg regelmatig te horen dat ik er zo relaxed uitzag en bijliep. Tja, dat kan ook niet anders als je een geweldige ceremoniemeester (en hulpceremoniemeester) hebt ;-).

Na de receptie en nadat vrijwel al mijn vriendinnetjes de bruidssuite hadden bewonderd, was het tijd voor het diner. De service was uitstekend, het eten smaakte heerlijk en de sfeer was super. Kortom: we hebben deze geweldige dag op een fantastische manier afgesloten. Na elke gang was er "een stoelendans", zodat iedereen een keer bij ons aan tafel kwam zitten. Geen verplichte tafelschikking, maar iedereen mocht zelf kiezen waar ze wilden zitten.

(c) Linda van Gils

Mijn vader heeft na het voorgerecht een prachtige speech gegeven, waarbij de tranen (van geluk) in mijn ogen stonden. Joyce en Linda gaven ons een eigen 'Faceboek', waarin alle gasten een vriendschapsblad hadden ingevuld en een selfie erbij hadden geplakt. Wendy en Jeroen lieten ons tenslotte nog even zien hoe graag wij altijd en overal selfies maken ;-). Nadat alle gasten huiswaarts gingen, vertrokken Robert en ik naar de prachtige bruidssuite.

Het cliché is waar: je trouwdag gaat ontzettend snel voorbij. Daarom zorgde ik ervoor dat ik er vaak genoeg bij stilstond dat vandaag onze trouwdag was... en hoe geweldig het was. Het scheelde ook dat ik geen stress en amper zenuwen had (ja... tot aan het ja-woord was het allemaal best wel spannend...); ik had een geweldige ceremoniemeester die wist hoe wij onze dag wilden en alles voor ons in de gaten hield. Dat alles bij elkaar heeft ervoor gezorgd dat zowel Robert als ik een geweldige, fantastische, mooie en perfecte trouwdag achter de rug hebben!

(c) Bertien Rompa

Nog 2 dagen...

Overmorgen is het zover: dan geven Robert en ik elkaar het ja-woord! Afgelopen zaterdag hebben we alvast geoefend met Eva. Eva was de ambtenaar en vroeg: 'Ome Robert, wil jij met tante Kim trouwen?' Robert antwoordde netjes met 'ja'. Vervolgens vroeg ze aan mij: 'Tante Kim, wil jij met ome Robert trouwen?' Uiteraard zei ik 'ja'. 'Dan mogen jullie nu kussen, hihi!' En daarna deden we de ringen aan, want dat waren we even vergeten ;-).

Diezelfde dag heb ik een gezichtsbehandeling bij de schoonheidsspecialiste gehad. Heerlijk ontspannend! Met een gezichtsmasker op en een rustig muziekje op de achtergrond viel ik bijna in slaap. Daarna kon ik naar de kapster voor een knipbeurt. Mijn moeder en Linda kwamen me bij de kapster ophalen. Terwijl Robert werd geknipt, gingen wij naar de bruidswinkel voor de allerlaatste pasbeurt. De jurk zit perfect! Linda heeft uitleg gekregen hoe ze vrijdag mijn jurk aan moet doen. Ik ben zo benieuwd wat iedereen - en dan met name Robert - ervan vindt.

Gisteren tijdens het oppassen kreeg Teun voor zijn middagslaapje zijn Jokie- en Jet-pyjama aan. Terwijl ik zijn pyjama aan het aantrekken was, vertelde Teun mij: "Kim gaat met Jokie trouwen". Schattig hè :-)?!

Gisterenmiddag is Robert de trouwbedankjes voor de dag- en receptiegasten gaan ophalen. Die avond hebben we de bedankjes afgemaakt. Samen met de enveloppendoos en het gastenboek staat alles klaar in een shopper voor vrijdag.

Robert is vandaag nog aan het werk en heeft daarna heerlijk 3,5 week vakantie. Morgen gaan we de auto wassen, zodat -ie er perfect uitziet voor de bruiloft. 's Middags ga ik samen met mijn moeder mijn trouwjurk ophalen en thuis uithangen. Robert slaapt bij zijn ouders; ik bij een van mijn zussen. En dan zien we elkaar vrijdag weer bij ons thuis... in onze mooie kleding!

Ik hoop dat jullie het leuk vonden om via mijn blogs mee te kijken bij de voorbereidingen voor onze bruiloft. De 11 maanden voorbereiding zijn voor mijn gevoel voorbij gevolgen. Ik verheug me nu ontzettend op onze bruiloft :-D. Uiteraard volgt er na vrijdag nog een blog over dé grote dag.

Mijn trouwjurk... volgens Robert

Zijn jullie bekend met het programma 'Als de bruid van huis is'? Hierin staat een stel centraal dat wil trouwen. Ze krijgen € 10.000,- voor hun bruiloft. Daaraan zitten twee voorwaarden: de bruiloft moet binnen drie weken plaatsvinden én de man moet alles regelen.

Sinds Robert mij ten huwelijk heeft gevraagd, vind ik het leuk om allerlei trouwgerelateerde programma's te kijken, zoals 'Say yes to the dress'. Sinds kort heb ik 'Als de bruid van huis is' op Net5 ontdekt. Het is hilarische televisie, omdat de man vrijwel altijd een geheel andere bruiloft organiseert dan de vrouw zou willen.

Het onderdeel 'de trouwjurk' vind ik het meest fascinerend. De vrouw heeft vaak een heel beeld in haar hoofd van DE jurk... en de man geeft daar zo zijn eigen interpretatie aan (als hij al geluisterd heeft). Het maakte mij nieuwsgierig wat voor jurk Robert voor mij uit zou zoeken. Daarom heb ik gevraagd welke jurk hij denkt dat ik vrijdag aan heb.

Gisterenavond is hij zijn zoektocht naar DE jurk begonnen. Hij vond het nog vrij lastig, maar er is ook zoveel keuze ;-). Hij twijfelde of ik een gekleurde jurk zou hebben of toch iets in een wittint. Ook zag hij soms een bepaalde jurk die hem wel wat leek, maar twijfelde of die jurk wel in de kleur leverbaar zou zijn die hij voor ogen had voor mij. Uiteindelijk is het hem gelukt om een jurk uit te kiezen... en dit is 'm geworden:

Wat denken jullie? Zal ik aanstaande vrijdag in deze jurk trouwen of heb ik iets totaal anders uitgekozen? Over vier dagen weten we het antwoord... :-)

Nog 9 dagen...

De grote dag komt steeds dichterbij... en daarmee stijgt de spanning ook. Volgende week vrijdag is het al zover! Ik kan bijna niet wachten... ;-)

Afgelopen week zijn we bij de notaris geweest om de zaken die we op papier hadden laten zetten door te nemen. Daarna moesten we onze handtekeningen zetten. Binnen een half uurtje was dat geregeld.

Zaterdags hebben we allebei ons vrijgezellenfeest gehad. We wisten van tevoren al wel de datum, maar daar hield het ook mee op. In een aparte blog heb ik al uitgebreid verteld over mijn dag. Robert heeft ook een hele leuke dag gehad met Harold, Jeroen, Dennis, Roland, Tim, Lars en Serge. De mannen begonnen met koffie of thee en een Bossche Bol erbij. Daarna zijn ze in Oirschot gaan golfen. Weer terug in Den Bosch hebben ze uitgebreid een hapje gegeten (met cola erbij ;-)) en daarna nog een drankje gedronken. Ook een geslaagde vrijgezellendag.

Gisteren ben ik samen met mijn moeder naar de bruidswinkel geweest. Mijn trouwjurk past nog steeds. De coupeuse vroeg of ik was afgevallen; ze vond dat mijn jurk nu nog beter zat dan de vorige keer. Ik heb niet meer op de weegschaal gestaan, dus ik moest haar het antwoord verschuldigd blijven. Ze zei ook nog dat ik er prachtig uitzag in mijn jurk. Dat is natuurlijk erg leuk om te horen. Er moesten nog een paar kleine dingetjes aangepast worden. Aanstaande zaterdag ga ik terug voor de allerlaatste pasbeurt... en dan is de jurk écht klaar voor 3 oktober.

Die zaterdag staan er nog twee afspraken gepland. Ik krijg dan een gezichtsbehandeling bij de visagiste die op de trouwdag mijn make-up doet en de kapster knipt mijn haren (en die van Robert).

Op dinsdag kunnen we de trouwbedankjes voor de volwassenen ophalen. Dan mogen we nog even wat erbij knutselen en dan zijn die ook alweer klaar. Volgende week woensdag krijgen jullie nog een kleine update... en daarna is het zo 3 oktober. Spannend :-D!!

What happens at Pukkemuk...

Afgelopen zaterdag was het zover: mijn vrijgezellenfeest! Rond half elf werd ik door mijn schoonzussen Suzanne en Dagny opgehaald. Op naar Dongen waar de rest zich bij Joyce had verzameld: Linda, Femke, Kristie, Anne, Eline, Elise, Wendy en Xandrine. Een gezellig clubje bij elkaar!

De dag werd geopend met een glaasje Jip&Janneke- of Sprookjesboomchampagne. Het vrijgezellenfeest kon beginnen! Iedereen had iets lekkers voor de lunch gemaakt en/of meegenomen, o.a. quiche, gevulde eieren, sandwiches, donuts, bowl en scones. Het zag er allemaal heerlijk uit. We hebben lekker gegeten en gezellig gekletst.

Als verrassing kreeg ik na een tijdje een Heidi-kostuum te zien en het verzoek of ik het wilde dragen. Vooraf had ik geroepen dat ik geen pakje wilde dragen... maar je trouwt maar één keer en hebt ook maar één keer een vrijgezellenfeest. Dus ik besloot het jurkje aan te doen... en ik heb 'm de hele dag aangehouden. Het zat eigenlijk best lekker.

Nadat we allemaal lekker gesmuld en gedronken hadden, kwam mijn moeder even langs om groepsfoto's te maken. We liepen naar de plek waar het toekomstige huis van Robert en mij gebouwd gaat worden. Daar zijn een aantal leuke foto's gemaakt.

Met de drie auto's reden we  vervolgens naar de volgende bestemming: Pukkemuk. Iets dat ik als kinderparadijs ken, maar je kunt er ook creatief bezig zijn. Wij hebben er twee kleine klompjes versierd. Iedereen maakte een klompje voor zichzelf en een voor het nieuwe huis van Robert en mij. Heel leuk! Na afloop mocht ik nog even in het waterparadijs 'spelen'.

Op naar de volgende locatie: bowlen bij Merlijn in Oosterhout. De ballen die ik de baan op gooide, gingen het langzaamste... maar ik heb wel de meeste kegels omgegooid en gewonnen met 116 punten.

Als laatste hebben we met z'n allen heerlijk gegeten en gedronken bij Merlijn. We hebben ontzettend gelachen en het over van alles en nog wat gehad. Iedereen had het goed naar haar zin.

Al met al heb ik een erg leuk en gezellig vrijgezellenfeest gehad. Ik heb er ontzettend van genoten. Het was een geweldige dag! En gelukkig hebben we de foto's en de herinneringen nog... :-D

Nieuwe handtekening?

Toen Robert en ik half april in ondertrouw gingen, moest ik een keuze maken over mijn achternaam. Er waren vier mogelijkheden:

- de Bruijn
- Rompa

- de Bruijn - Rompa

- Rompa - de Bruijn

Deze keuze was snel gemaakt, namelijk de derde optie. De naamstickers met deze "nieuwe" achternaam heb ik inmiddels al in huis :-).

Laatst dacht ik na over mijn handtekening. Zal ik die veranderen of niet? Tijdens een treinreis vanuit Groningen heb ik geoefend op een handtekening met "mijn nieuwe achternaam". Het lukte me toen niet om er iets van te maken... Daarna heb ik er verder niks meer mee gedaan.

Ik ben eigenlijk wel benieuwd wat jullie - getrouwde en bijna getrouwde vrouwen - hebben gedaan. Hebben jullie de naam van je man aangenomen (of ga je dat doen)? En zo ja: heb je je handtekening veranderd?

Nog 16 dagen...

Bijna elf maanden geleden begonnen Robert en ik met de planning van onze bruiloft. Op dat moment leek het nog erg lang te duren voor het 3 oktober zou zijn. Over 16 dagen is het gewoon al zover. Hoe meer de datum nadert, des te spannender het wordt én des te meer zin ik in de dag krijg :-).

Afgelopen vrijdag was een spannende dag op zichzelf. Na de niet zo goed verlopen eerste pasbeurt was het tijd voor een herkansing van deze pasbeurt. De medewerksters van de bruidswinkel vonden het bijna net zo spannend als ik ;-). Zoals jullie wellicht al op Facebook hebben zien staan: de jurk past!! En je ziet er niks van dat de jurk versteld is. Ik was weer helemaal blij met mijn trouwjurk... en dat straalde ik ook uit :-). Ik kan niet wachten tot iedereen mij op 3 oktober in de jurk ziet. Volgende afspraak is dinsdag 23 september. De jurk moest iets korter gemaakt worden en bij mijn borsten iets ingenomen worden. 

Op zaterdag zijn Robert en ik naar een bloemenzaak in Vught gegaan om mijn bruidsboeket uit te zoeken. Met een vijftal boeken waren we even zoet om een mooi boeket uit te zoeken. Onze smaak in boeketten bleek aardig overeen te komen. We waren het daardoor vrij snel eens over het definitieve boeket. Met de bloemiste heb ik - zonder Robert - even besproken welke kleuren het mooiste bij mijn jurk passen. Ik ben zelfs nog even teruggegaan met een stukje stof - dat mijn schoonmoeder had - om er zeker van te zijn dat ik de goede kleur gekozen heb.

Verder hebben we in het weekend van een schoenendoos een enveloppendoos gemaakt. Dit was een tip van onze ceremoniemeester. Een schoenendoos heeft daar een prima formaat voor. Versierd met cadeaupapier ziet het er nog leuk uit ook :-).

Hoe dichter we bij de trouwdag komen, des te minder we nog te regelen hebben. Voor de komende week staat op vrijdag een afspraak bij de notaris gepland om wat zaken vast te leggen. En op dinsdag is het dan alweer tijd om mijn trouwjurk te gaan passen...

Gezonde spanning...

Met het liedje op de achtergrond aan dat als eerste tijdens de trouwceremonie wordt gedraaid, ben ik de foto's terug aan het kijken van eind januari. Toen ging ik voor het eerst naar de bruidswinkel om een trouwjurk uit te zoeken. Wie had toen gedacht dat de allereerste jurk die ik aanpaste ook DE jurk zou worden? Van tevoren had ik dat niet verwacht...

Met een paar tranen in mijn ogen kijk ik terug naar die foto's. Ik zie mezelf stralen en blij zijn, omdat ik mijn jurk gevonden heb. Dé jurk waarin ik over drie weken en één dag mijn ja-woord aan Robert ga geven. Dé jurk die ik draag als mijn vader mij "weggeeft" op het stadhuis. Ik krijg wat traantjes in mijn ogen als ik daaraan denk...

Drie weken geleden heb ik ook teruggekeken naar de foto's. Dat was toen de dag voor de eerste pasbeurt. Wat was ik blij en zenuwachtig tegelijkertijd dat ik mijn jurk weer mocht gaan passen. Zoals jullie gelezen hebben, is die eerste pasbeurt niet helemaal vlekkeloos verlopen.

Morgen is er een herkansing. De bruidswinkel heeft op 12 september bij mijn afspraak opnieuw "eerste pasbeurt" gezet. Met gezonde spanning ga ik morgenmiddag samen met mijn moeder, mijn schoonmoeder en Linda opnieuw naar de bruidswinkel. Ik kan je zeggen dat ik nu wel wat meer gespannen ben dan drie weken geleden. Rationeel weet ik dat het goed gaat komen met mijn jurk, maar ik ben pas echt helemaal overtuigd als ik morgenmiddag de jurk aankrijg en hij gaat dan wel dicht :-). Wordt vervolgd...

Nog 23 dagen...

De afgelopen week hebben Robert en ik nog het een en ander voor de bruiloft geregeld. Robert is op donderdag samen met zijn moeder zijn trouwpak en de andere benodigdheden gaan halen. Hij is qua kleding helemaal klaar voor de grote dag.

Afgelopen vrijdag heb ik een belangrijke vraag aan Isa en Eva gesteld :-). Ze kregen een klein cadeautje waarin voor elk een snoepring zat. Ik heb toen gevraagd of de meiden op de bruiloft de trouwringen willen komen brengen. Dat vonden ze heel leuk om te doen. Ik heb er wel even bij gezegd dat het niet de gekregen snoepringen zijn, maar de échte ringen ;-).

Vrijdagavond hebben Robert en ik onze trouwbedankjes besteld. Ik verwacht dat ze heel leuk worden. Meer kan ik er eigenlijk niet over zeggen ;-). De dinsdag voor de trouwdag kunnen we ze ophalen en zelf nog even helemaal afmaken.

Maandagavond kregen we bezoek van de Ambtenaar van de Burgerlijke Stand die ons op 3 oktober gaat trouwen. Ze vertelde hoe de ceremonie zal gaan verlopen. Daarna was het woord aan ons: het verloop van de trouwdag; onze eerste ontmoeting; de start van onze relatie; het samenwonen; wat voor werk we doen; welke hobby's we hebben; en tenslotte de reden waarom we gaan trouwen. Het was een gezellig gesprek. Erg leuk om samen met Robert herinneringen op te halen.

Gisterenavond kwam onze ceremoniemeester Linda eten. We hebben de laatste zaken met haar besproken, zodat ze helemaal up-to-date was :-). Rond koffietijd kwam de fotograaf langs om de dag door te nemen. Hij kon meteen even kennismaken met Linda. De begroeting was grappig. Net op het moment dat de fotograaf binnen kwam, las Linda nog het laatste iPhone-nieuws en riep uit: "Wat een verrassing!" De fotograaf dacht even dat het over hem ging ;-). We hebben de dag doorgenomen en de fotomomenten besproken. Binnen een half uurtje waren we klaar.

Wat staat er de komende week te gebeuren? Vrijdag vindt er een spannende dag plaats... in ieder geval voor mij. Dan mag ik mijn trouwjurk weer gaan passen. Ik heb er vertrouwen in dat de jurk nu wel past, maar dat neemt niet weg dat ik het toch wel spannend vind. Verder gaan we aankomend weekend het bruidsboeket uitzoeken. Dat is een van de laatste dingen om nog te regelen... Het is verder vooral een kwestie van aftellen :-D.

Nog een maand te gaan...

Tien maanden geleden hadden Robert en ik een heerlijk weekendje in Kootwijk gehad. Nadat we op de maandag uitgecheckt waren, besloten we om nog een bezoek aan Burgers' Zoo te brengen. Daar zaten we nu toch vlakbij.

We waren net binnen toen het zachtjes begon te regenen. We besloten gauw naar de Bush te gaan om daar op ons gemak rond te lopen. Op het hoogste punt in de Bush gebeurde er iets bijzonders, zoals jullie al weten. Robert vroeg mij ten huwelijk... en ik zei dolblij JA!

In de afgelopen tien maanden is er veel gebeurd en hebben we de hele bruiloft gepland. Vandaag duurt het nog precies één maand voor onze grote dag is. In deze maand moeten we nog een aantal dingetjes regelen. Ik zal jullie nu wekelijkse een update geven wat we nog moeten regelen.

Afgelopen weekend ben ik bezig geweest met de trouwbedankjes voor de kinderen die komen. Dat is leuk geworden, al zeg ik het zelf :-). De trouwbedankjes voor de volwassenen gaan we aanstaande vrijdag bestellen. Dat is uiteindelijk toch iets anders geworden dan we in eerste instantie bedacht hadden. Na de bruiloft zal ik jullie vertellen en laten zien wat het is geworden. Dat houd ik voor nu nog even geheim... :-)

Robert gaat morgenmiddag met zijn moeder zijn trouwpak ophalen. Die heeft hij mooi op tijd binnen :-). Ik ben erg benieuwd wat voor pak het is geworden. We houden voor elkaar geheim hoe onze trouwkleding eruit ziet. Voor iemand die het lastig vindt om zaken geheim te houden, vind ik het best knap van mezelf dat ik (nog) niet verraden heb hoe mijn jurk eruit ziet. Nog 30 dagen en dan weet iedereen het...

De nachtmerrie van elke bruid

Zeven maanden geleden zocht ik mijn trouwjurk uit! Die dag maakte ik meteen een afspraak voor de eerste pasbeurt: vrijdag 22 augustus om 11:00 uur. Dat leek eind januari heel ver weg... maar gisteren was het ineens al zover. Robert zat me al een week te plagen. Tot nu toe ging het qua voorbereidingen goed en hadden we nog geen stressmomenten gehad. Dan zal het met je jurk wel misgaan, zei hij. Ik was het daar natuurlijk niet mee eens ;-).

Met gezonde spanning stapte ik samen met mijn moeder, mijn schoonmoeder en Linda de bruidswinkel binnen. We kregen eerst een kopje koffie of thee. Daarna mocht ik mijn jurk gaan passen. Ik had er veel zin in om mijn eigen jurk te gaan passen...

Op het moment dat de medewerkster van de bruidswinkel de jurk dicht wil ritsen, werd de nachtmerrie van elke bruid waarheid voor mij: de jurk ging niet dicht. Vorige week spookte het nog door mijn hoofd dat het me verschrikkelijk leek als je je jurk ging passen en dat -ie dan niet dicht zou gaan. En nu gebeurde dat bij mij!

Was ik aangekomen? Nee, de weegschaal gaf nog steeds aan dat ik bijna 15 kilo was afgevallen. Dat scheelde drie kilo met het moment van passen in januari. Rationeel wist ik dat het niet aan mij kon liggen... Maar je luistert niet naar je verstand als je trouwjurk niet dicht gaat. Het huilen stond me op dat moment nader dan het lachen. Hoe kon dit nou??

Ook de medewerksters van de winkel stonden even voor een raadsel. Mijn maten werden nagemeten en dat klopte met de maten die op mijn papieren stonden. Aan de hand daarvan was de juiste maat voor mijn jurk besteld. Vervolgens werd de jurk nagemeten. Het bovenste stuk was bijna 10 cm te klein. Op dat moment brak er iets bij me en moest ik huilen. Daar sta je dan: zes weken voor je bruiloft en je jurk is niet goed. Dan krijg je stress, kan ik je wel vertellen.

Gelukkig werd ik heel goed en prettig geholpen bij de bruidswinkel. De medewerksters waren erg lief, boden me een knuffel aan en gingen meteen op zoek naar de oorzaak. Ze wilden het zo snel mogelijk voor me oplossen. Wat bleek? De maattabel van de leverancier was anders dan de maattabel van de winkel. De winkel had de juiste maat jurk voor mij besteld, maar er was een verkeerde jurk gemaakt. De naaister zag vrijwel meteen een oplossing om de jurk te vermaken... en op zo'n manier dat het niet zou opvallen. Dat liet ze aan mij en daarna aan mijn gezelschap zien. Dat luchtte me wel op.

Over drie weken heb ik een nieuwe afspraak voor mijn eerste pasbeurt. Ik heb beloofd dat ik er niet over ga stressen, omdat het opgelost zal worden. Ik heb er ook alle vertrouwen in dat het goed gaat komen, maar toch vind ik het ook nog spannend. Van mij mag het gauw 12 september zijn....

Nog twee maanden te gaan...

Vorig jaar november leek het nog erg lang te duren voor het 3 oktober zou zijn; nu is het ineens nog maar twee maanden voor het zover is. Ik heb het al vaker gezegd als ik het over de bruiloft heb, maar wat gaat de tijd snel! Over twee maanden is gewoon DE grote dag voor Robert en mij! Ik kijk er ontzettend naar uit...

Qua voorbereidingen gaat het allemaal prima. De bruidstaart is nu helemaal naar onze wens. Robert heeft zijn trouwpak uitgezocht (en ik ben erg nieuwsgierig hoe hij er 3 oktober uit zal zien). De liedjes voor de ceremonie zijn uitgezocht. En we zijn bezig met diverse voorbereidingen voor de huwelijksreis (meeneemlijstje is gemaakt; de eerste spullen voor de vakantie zijn gekocht...). Het loopt tot nu toe allemaal op rolletjes. <even afkloppen ;-)>

Robert en ik hebben amper discussiemomenten gehad; we waren het vrij snel over alles eens :-). Dat scheelt enorm in de voorbereidingstijd. We hoeven de komende twee maanden daardoor niet veel meer te doen.
Wat staat er nog op de planning:
- Bruidsboeket uitzoeken -> dat gaan we in september doen, want dat hoeft pas 2 a 3 weken van tevoren
- Bruidsjurk of trouwpak passen -> mijn afspraak staat op 22 augustus gepland; Robert wordt gebeld wanneer zijn pak binnen is
- Laatste puntjes op de i zetten bij de trouwlocatie -> en onze ceremoniemeester krijgt dan alvast een rondleiding op de locatie
- Een afspraak met de trouwambtenaar
- De bedankjes voor alle gasten afmaken
- Nog wat dingetjes regelen voor de huwelijksreis
- En vooral: alvast zaken gaan betalen ;-)

Het aftellen naar 3 oktober gaat zo langzaamaan beginnen. De teller die hier rechts staat, staat inmiddels op 60 dagen. Wat vorig jaar nog zo ver weg leek, komt nu steeds dichterbij :-D.

Op de post...

De grote dag komt steeds dichterbij. Nog drie maanden en dan is het al zover. Aangezien we graag overal op tijd bij zijn, hebben we vorige week woensdag onze uitnodigingen op de post gedaan. Maar voor het zover was, is daar natuurlijk het een en ander aan voorafgegaan ;-).

Op verschillende websites hebben Robert en ik naar uitnodigingen gekeken. We wilden misschien iets met een foto doen of anders een grappige kaart. Via schoonzus Suzanne kregen we een leuke website door: Fientje & Co. Daar zagen we meteen een kaart die we allebei leuk vonden. We besloten om een proefdruk aan te vragen om de kaart in het echt te zien.

Bij andere websites waar we ook leuke kaarten zagen, ontdekten we - na het aanvragen van enkele proefdrukken - dat daar nog allerlei extra kosten bij kwamen. Denk hierbij bijvoorbeeld aan kleurkosten. De "basiskaart" was vrij goedkoop, maar met alles wat erbij kwam werd een trouwkaart al gauw tussen de 4 en 5 euro.

Uiteindelijk hebben we onze uitnodiging bij Fientje & Co besteld. We zijn zeer tevreden over de kwaliteit van de kaarten en de service. Er was qua aantallen namelijk iets verkeerd gegaan, maar dat werd meteen gecorrigeerd. De volgende dag hadden we de ontbrekende uitnodiging al in huis.










Na het maken van adres- en afzenderstickers en het versieren van de envelop konden de uitnodigingen op de post. En de reacties van de genodigden?? Die waren erg enthousiast. Ze vinden de kaart leuk en/of mooi, en ze vinden 'm vooral erg goed bij ons passen. Zeer leuk om te horen!

Truuske de Bruin

Toen ik acht jaar was, kwam ik voor het eerst bij de opticien. Ik vond dat toen erg spannend. Wat zou er allemaal gaan gebeuren? Volgens mij had de opticien dat wel door. Hij zorgde er in ieder geval voor dat ik me vrij snel op mijn gemak voelde door grapjes te maken.

Bij de eerste kennismaking begon dat met "Ah hallo, daar hebben we Truuske de Bruin weer". Op het intakeformulier schreef hij ook telkens deze naam op. Ik bleef hem verbeteren, maar hij noemde me altijd weer "Truuske de Bruin". Voor zover ik me kan herinneren, vond ik het nooit erg om naar de opticien te gaan. Zeker niet nadat ik ontdekte dat de bomen blaadjes hadden toen ik voor het eerst een bril op had... :-)

Zou de opticien 21 jaar geleden al hebben geweten dat ik ooit met een "De Bruijn" zou gaan trouwen ;-)?! Ik vind het in ieder geval wel grappig dat ik vroeger zo genoemd werd... en over 3,5 maand daadwerkelijk "De Bruijn" zal gaan heten (zonder Truuske ervoor en met een -j in de achternaam erbij... ;-)).