Gezonde spanning of...?

Wat vind ik het bijzonder om weer zwanger te mogen zijn. Het traject om zwanger te raken was redelijk vergelijkbaar met de vorige keer, maar het was zeker ook anders door de corona-maatregelen. Mijn man mocht bijvoorbeeld niet mee naar de afspraken in het ziekenhuis (dus nam ik de gesprekken met de gyneacoloog op om later te laten horen), de gesprekken met een mondkapje op voelde soms wat afstandelijk en het was wel eens eenzaam om voor je gevoel alleen het traject te doorlopen. Het hoorde bij de tijd waarin we zaten, maar toch...

Eind maart kregen we geweldig nieuws: we hadden een positieve test in handen! Onze kleine man zou grote broer worden! Wat waren we blij... en wat was het tegelijkertijd spannend. Dat eerste trimester is toch best zenuwslopend. Naar de echo's in het ziekenhuis ging ik alleen; mijn man mocht nog niet mee. Gelukkig bleek het op beide echo's goed te zijn. Bij de termijnecho mocht mijn man wel mee. Nu kon hij voor de eerste keer de baby zien bewegen; voor hem ging het nu meer leven. Heel fijn om nu samen te zien dat de kleine frummel lekker aan het bewegen was.

Meer willen genieten

Inmiddels ben ik ruim 17 weken zwanger en hebben we over twee weken de 20-weken-echo. Daar kijk ik enorm naar uit en tegelijkertijd vind ik het spannend. Ik denk dat ik de baby één keer gevoeld heb, maar ik weet het niet zeker omdat het daarna niet meer gebeurd is. Het is heel fijn als straks bij die echo alles goed is en ik echt van mijn zwangerschap kan gaan genieten. Op de een of andere manier durf ik dat nu nog niet voluit te doen, ondanks dat mijn buikje goed groeit en het hartje luid en duidelijk bij de verloskundige te horen was.
Ik heb me natuurlijk afgevraagd hoe dat nu komt en of ik dat bij mijn eerste zwangerschap ook had. Volgens mijn man was ik toen ook vrij gespannen richting die belangrijke echo. Het verschil was toen dat we in de 14e week te horen kregen dat mijn vader ongeneeslijk ziek was. Ik was daar veel mee bezig. Wat had mijn vader precies? Kon er nog iets aan gedaan worden? Zou hij de geboorte van zijn vierde kleinkind meemaken? Sommige weken gingen toen in een roes voorbij.
Deze keer heb ik als het ware alle tijd om me druk te maken over de baby. Dat komt denk ik ook door de tijd waarin we zitten. We zien niet veel mensen (zeker tijdens de lockdown), waardoor ik met weinig mensen over mijn zwangerschap praat. We hebben het grote nieuws vooral digitaal gedeeld en dat is toch anders dan wanneer je mensen ziet. Ik merk dat ik nog vaker aan mijn vader denk nu ik weer zwanger ben. Hij is nooit weg uit mijn gedachten, maar nu zit hij er nog meer in. Hoe zou hij het gevonden hebben om nog een keer opa te worden? Ik houd me er maar aan vast dat hij het meekrijgt, waar hij nu ook is...

Overigens heb ik wel allemaal plannen om te gaan doen als de 20-weken-echo goed is. We weten al grotendeels hoe de babykamer eruit komt te zien en ik kan haast niet wachten om die klaar te maken; we willen de kamer van ons zoontje wat veranderen; we willen alle bewaarde babyspullen uitzoeken; en... en… en…

Ik tel nog even verder af naar de echo en kijk er enorm naar uit om ons kleintje weer te zien. Op naar een fijne echo, waarbij ik natuurlijk erg benieuwd ben of we nog een zoontje krijgen of dat er toch een dochtertje bij komt.

Terugblik 2020

Tja... daar zijn we dan, bijna aan het einde van 2020. Het jaar waarin alles anders werd... dat is toch wel de omschrijving die het beste bij dit jaar past.

Covid-19 gooide veel roet in het eten en heeft de hele wereld in zijn ban. Daarnaast bracht het ons als het ware terug naar de basis. Je werd aangewezen op jezelf, je eigen familie en je eigen woonplek. Dat was de ene keer gemakkelijker dan de andere keer. Voorlopig zijn we nog niet af van dit vervelende virus. Laten we hopen dat we in het nieuwe jaar weer wat meer terug kunnen naar "het oude normaal".

Voor mij persoonlijk was 2020 het jaar waarin...

-          ons zoontje zelf leerde lopen (en daar waren mijn man en ik allebei bij);
-          ik het recordaantal van 225 boeken las;
-          ik tijdens de eerste lockdown helaas wat kilo’s aankwam;
-          ik inmiddels ruim 11 kg ben afgevallen (en nog meer hoop af te vallen);
-          ik het emotie-eten iets beter de baas werd (maar het zal altijd een valkuil voor me blijven);
-          mijn man en ik regelmatig elkaar hebben ingemaakt met Carcasonne, Kolonisten van Catan en Qwirkle;
-          ik steeds vaker ging wandelen;

-          ik regelmatig 10.000 stappen per dag zette;

-          ons zoontje steeds beter begon te praten en te zingen;

-          mijn man en ik het dansje van 'Feestlied' van de Sprookjesboom leerden;

-          ik nog steeds enorm blij ben dat ik moeder ben;

-          ik het moederschap op sommige dagen nog steeds pittig kon vinden;

-          ons zoontje zijn eigen willetje aan het ontdekken is (en dat is leuk én zwaar tegelijkertijd ;-));

-          ik meer thuis heb gewerkt dan op kantoor;

-          ik regelmatig naar familieleden of vrienden een kaartje via de post verstuurde;

-          mijn man en ik meer kerstfilms dan ooit in één jaar hebben gekeken;

-          ik geregeld met een traan of een lach aan mijn vader en mijn schoonvader terugdacht.

Ik wens jullie een fijne jaarwisseling en een mooi en gezond 2021 toe!

Praten over gemis

Heel soms denk ik dat het niet waar is.
Heel soms denk ik dat het een hele nare nachtmerrie was. 

Op die momenten denk ik dat mijn vader er nog gewoon is. Dat hij de telefoon opneemt als ik naar de huistelefoon van mijn ouders bel, dat hij op zijn kamer achter de computer bezig is met stamboomonderzoek, dat hij hét advies kan geven voor een klusje in ons huis… en dat hij toch zijn jongste kleinzoon mag ontmoeten en zien opgroeien.

Op die momenten komt het besef extra hard binnen dat mijn vader er niet meer is.

Ik denk nog vaak aan mijn vader. Aan hoe hij was, wat hij deed, hoe hij kon mopperen op zijn manier, hoe hij kon lachen, wat voor trotse vader en opa hij was… Het gemis wordt niet minder, maar het wordt anders. De pijn rondom het gemis lijkt iets minder te worden. Wat had ik hem graag nog op bij ons gehad.

De laatste tijd praat ik minder over mijn vader met bijvoorbeeld vrienden dan ik soms zou willen. Niet dat ik nu telkens over hem en het bijbehorende gemis wil praten, maar ik heb wel momenten dat ik hem enorm mis als ik vrienden zie en er dan niet over durf te beginnen. Ik vul dit dan volledig voor de ander in dat diegene daar vast niet op zit te wachten, maar ik weet ook niet altijd hoe ik erover moet beginnen.

Het meeste praat ik erover met mijn man en mijn moeder. Ik vind het heel fijn om verhalen over vroeger te horen, maar ook over hoe de laatste maanden van mijn ouders samen waren. Als ik bij mijn moeder ben, vind ik het nooit moeilijk om over mijn vader te beginnen. Zelfs als we het over iets heel alledaags hebben, kan ik ineens iets over papa vragen. Dat vind ik dan wel heel logisch.

Rouwen, rouwverwerking, iemand enorm missen… dat is iets wat je pas leert als je ermee te maken krijgt. Je kunt je indenken hoe het zou kunnen zijn, maar als het je overkomt weet je pas echt hoe het is. Dat betekent overigens niet dat je het er niet over hoeft te hebben. In mijn geval moet ik echt leren om het er ook nu nog met vrienden over te hebben. Zij kunnen meestal niet zien aan mij als ik het er moeilijk mee heb. Het is allemaal ook een soort leerproces…

toen ik jou zag sterven
stierf ik een stukje met je mee
en met jou ging ook een deel
van mij voorgoed verloren
(uit het gedicht: ‘Toen ik je zag sterven’; uit de dichtbundel ‘Of weet je alles al’)