Eva Kelder over haar debuut 'Het leek stiller dan het was'

Foto: Hester Doove

Van Eva Kelder verscheen begin deze maand het debuut 'Het leek stiller dan het was'. Van huis uit is Kelder journalist en tijdens een ontmoeting op Vers voor de Pers vertelde ze enthousiast over haar kennismaking met het schrijverschap. Kristie Raaijmakers en Kim Rompa voelden haar aan de tand over het debuteren en natuurlijk over haar eerste boek.

Hoe heb je het ervaren om je eerste boek te schrijven?
"Als heel bijzonder. Door het schrijven scherp ik mijn gedachten en zijn er in mijn leven allerlei dingen veel duidelijker geworden. Je hoort schrijvers wel eens afkeurend zeggen dat schrijven geen therapie mag zijn, maar voor mij is het pure zelfexpressie. Heerlijk! Door het vertellen van verhalen blijf je gezond. En ook niet onbelangrijk: ik bepaal wat er gebeurt met de personages, plotwendingen etcetera. Door te schrijven houd ik zelf stevig koers, ik weet precies waar ik heen wil: een leven vol boeken en dat is een fantastisch, bevrijdend gevoel."

Wat was voor jou de belangrijkste reden om een boek te gaan schrijven?
"Van huis uit ben ik journalist. In 2009 schreef ik een non-fictie boek In Search of Americans over mijn reis door de VS. Samen met fotograaf Sabina Theijs maakte ik filmpjes voor Holland Doc van de VPRO. Bij het schrijven van het non-fictie boek merkte ik dat ik de neiging had om alles uit te vergroten en dat ik liever schreef dat iemand tien martini's dronk dan twee. Ik besloot van de ene op de andere dag korte verhalen te gaan schrijven. Als kind schreef ik al korte verhaaltjes, maar ik dacht altijd dat ik niet voldoende fantasie had om daarmee verder te gaan. Mijn eerste verhaal over een teckel die Ludwig heet, werd gepubliceerd in Passionate Magazine. Daarna ging het balletje rollen en kreeg ik van Meulenhoff een contract aangeboden voor mijn debuutroman."

Je komt uit een literaire familie, want je zus komt in mei ook met een boek. Hebben jullie elkaar bij het schrijven geholpen of gesteund?
"Mijn zusje Renee en ik hebben van jongs af aan een hele sterke band. Ik was de eerste naar wie Renee als baby lachte, vertelt mijn moeder graag. Ik heb Renee gestimuleerd haar ervaringen als ex-GHBverslaafde op te schrijven en ben samen met haar gaan onderhandelen met uitgevers die stonden te springen haar autobiografie De Parttime Junkie uit te geven. Op 1 mei komt het uit. Ik ben waanzinnig trots op haar. We gaan de komende maanden ook samen optreden met een literair programma: Duo-debuteren. Onder andere in Rotterdam waar twee zusjes in het kader van de Bored to Death Bookclub een event rondom onze boeken organiseren op 5 juni en 22 april verschijnt er een dubbelinterview over Renee en mij als debuterende zusjes in Het Parool."

Hoe was het om na het schrijven van korte verhalen een roman te schrijven?
"Ik ben tijdens het schrijven van mijn roman 'Het leek stiller dan het was' altijd verhalen blijven schrijven en publiceren. Die afwisseling tussen een lange en een korte spanningsboog vind ik fijn. De roman zit de hele dag, waar je ook bent, wat je ook doet, in je hoofd, dan is het prettig die personages af en toe even los te laten en aan een kort verhaal te werken."

Hoe lang ben je bezig geweest met het schrijven van 'Het leek stiller dan het was'?
"In totaal ongeveer drie jaar, waarvan het laatste jaar heel intensief. Ik heb mijn vrienden verwaarloosd, als zeggen ze zelf dat het wel meevalt, haha."

Vlieland is de plek waar 'Het leek stiller dan het was' zich afspeelt. Heb je een band met het eiland?
"Ik kom graag op de Waddeneilanden. Vooral Vlieland heeft iets sprookjesachtigs. Tot een aantal jaar geleden kwam ik er elke zomer met mijn ex singersongwriter Lucky Fonz III op wie het personage Daniel in mijn roman is geïnspireerd. Aanvankelijk speelde mijn roman zich af op een onherbergzaam Schots eiland, een andere grote liefde van mij, tot een redacteur me aanraadde het dichter bij huis te houden. Vlieland was toen een onvermijdelijke keuze."

In het verhaal staan af en toe stukjes tekst van de Amerikaanse Daniël in het Engels. Is daar bewust voor gekozen? En zo ja: waarom?
"Dat is een bewuste keuze om uit te drukken dat je binnen een 'internationale' relatie, om het zo even te noemen, altijd je eigen identiteit en dus ook je eigen taal blijft benadrukken. Seije en Daniel zoeken naar vervlechting en eenheid, maar zoals in iedere relatie vind je die nooit volledig."

Seije is bijzondere en zeldzame naam. Hoe ben je op deze naam gekomen?
"Ik wist meteen dat het boek over Seije moest gaan. Het ex-vriendje van een vriendin heet Seije. Ik heb hem maar één keer ontmoet, maar zijn naam is mij altijd bijgebleven. In de roman is Seije een buitenstaander. Haar moeder verhaspelt per ongeluk haar naam bij het aangeven van haar geboortenaam bij de Burgerlijke Stand. Seija, een meisjesnaam, wordt Seije, een jongensnaam. Wat doet dit met een kind? Seije is een stoer meisje, maar ook kwetsbaar. Ik heb veel van mezelf in haar gelegd."

Heb je plannen om nog meer boeken te gaan schrijven?
"Ik wil niets anders meer dan boeken schrijven. Gelukkig biedt mijn uitgever Meulenhoff mij die kans. Volgend jaar verschijnt mijn verhalenbundel: een collectie van reeds gepubliceerde verhalen en nieuwe verhalen met de meest uiteenlopende onderwerpen: van de moderne relatiemarkt tot een meisje dat het ver schopt in het leger. Daarnaast heb ik veel ideeën voor een tweede roman. Dit keer vol dominante mannenfiguren, daar heb ik nog een appeltje mee te schillen, haha."

Meer informatie over Eva Kelder is te vinden op haar website.

Eva Kelder - Het leek stiller dan het was **

Seije woont samen met haar (alleenstaande) moeder op Vlieland. Ze heeft één goede vriend en dat is Teun. Verder voelt Seije zich een enorme buitenstaander op het eiland. Dat haar moeder lijkt te vergeten dat ze haar moet opvoeden, speelt daarbij een grote rol.

Samen met Teun brengt Seije veel tijd door in de duinen. Ze vinden het fijn om met hun blote voeten door het zand te lopen en de zilte lucht op te snuiven. Maar na een ingrijpende gebeurtenis komt daar een einde aan. Seije verlaat het eiland om in Edinburgh te gaan studeren. Ook Teun verlaat het eiland voor zijn studie. Maar kan Seije Vlieland ooit helemaal vergeten? En wat doet het gebrek aan opvoeding met haar zelfvertrouwen nu ze in de grote wijde wereld is?

'Het leek stiller dan het was' komt erg langzaam op gang. Het duurt enige tijd voor je doorhebt hoe bepaalde zaken in elkaar steken. Dat is op zich niet erg, maar het zorgt er wel voor dat je niet goed in het verhaal komt. Je wordt niet meegezogen in het verhaal. Daar speelt de hoofdpersoon Seije een rol bij. Aan de ene kant heb je medelijden met haar. Je voelt je namelijk net zo onwetend als zij. Maar aan de andere kant stoor je je regelmatig aan haar, bijvoorbeeld door haar drinkgedrag.

Eva Kelder gebruikt relatief korte hoofdstukken. Daardoor lees je er wel gemakkelijk een aantal achter elkaar. Maar 'Het leek stiller dan het was' is geen boek geworden om in één ruk uit te lezen. Je legt het zo weg om iets anders te gaan doen. Natuurlijk hoeft niet elk boek in een keer uitgelezen te worden, maar dit verhaal pakt je niet in.

Seije ontmoet in Edinburgh onder andere een jongeman uit New York. Af en toe als hij aan het woord is, is de tekst in het Engels geschreven. De toegevoegde waarde daarvan heb ik niet ontdekt. Wat mij betreft, mag een Nederlandstalig boek gewoon volledig in die taal geschreven worden. Tenzij het een bijdrage aan het verhaal zou leveren.

Tegen het einde van het boek krijg je een vollediger beeld van alles wat er in het leven van Seije heeft plaatsgevonden. Dat zorgt wel voor een afgerond geheel van het verhaal.

Auteur: Eva Kelder
Titel: Het leek stiller dan het was
Genre: Roman
Uitgeverij: Meulenhoff
ISBN: 9789029089005
Aantal pagina's: 282