Eva Kelder over haar debuut 'Het leek stiller dan het was'

Foto: Hester Doove

Van Eva Kelder verscheen begin deze maand het debuut 'Het leek stiller dan het was'. Van huis uit is Kelder journalist en tijdens een ontmoeting op Vers voor de Pers vertelde ze enthousiast over haar kennismaking met het schrijverschap. Kristie Raaijmakers en Kim Rompa voelden haar aan de tand over het debuteren en natuurlijk over haar eerste boek.

Hoe heb je het ervaren om je eerste boek te schrijven?
"Als heel bijzonder. Door het schrijven scherp ik mijn gedachten en zijn er in mijn leven allerlei dingen veel duidelijker geworden. Je hoort schrijvers wel eens afkeurend zeggen dat schrijven geen therapie mag zijn, maar voor mij is het pure zelfexpressie. Heerlijk! Door het vertellen van verhalen blijf je gezond. En ook niet onbelangrijk: ik bepaal wat er gebeurt met de personages, plotwendingen etcetera. Door te schrijven houd ik zelf stevig koers, ik weet precies waar ik heen wil: een leven vol boeken en dat is een fantastisch, bevrijdend gevoel."

Wat was voor jou de belangrijkste reden om een boek te gaan schrijven?
"Van huis uit ben ik journalist. In 2009 schreef ik een non-fictie boek In Search of Americans over mijn reis door de VS. Samen met fotograaf Sabina Theijs maakte ik filmpjes voor Holland Doc van de VPRO. Bij het schrijven van het non-fictie boek merkte ik dat ik de neiging had om alles uit te vergroten en dat ik liever schreef dat iemand tien martini's dronk dan twee. Ik besloot van de ene op de andere dag korte verhalen te gaan schrijven. Als kind schreef ik al korte verhaaltjes, maar ik dacht altijd dat ik niet voldoende fantasie had om daarmee verder te gaan. Mijn eerste verhaal over een teckel die Ludwig heet, werd gepubliceerd in Passionate Magazine. Daarna ging het balletje rollen en kreeg ik van Meulenhoff een contract aangeboden voor mijn debuutroman."

Je komt uit een literaire familie, want je zus komt in mei ook met een boek. Hebben jullie elkaar bij het schrijven geholpen of gesteund?
"Mijn zusje Renee en ik hebben van jongs af aan een hele sterke band. Ik was de eerste naar wie Renee als baby lachte, vertelt mijn moeder graag. Ik heb Renee gestimuleerd haar ervaringen als ex-GHBverslaafde op te schrijven en ben samen met haar gaan onderhandelen met uitgevers die stonden te springen haar autobiografie De Parttime Junkie uit te geven. Op 1 mei komt het uit. Ik ben waanzinnig trots op haar. We gaan de komende maanden ook samen optreden met een literair programma: Duo-debuteren. Onder andere in Rotterdam waar twee zusjes in het kader van de Bored to Death Bookclub een event rondom onze boeken organiseren op 5 juni en 22 april verschijnt er een dubbelinterview over Renee en mij als debuterende zusjes in Het Parool."

Hoe was het om na het schrijven van korte verhalen een roman te schrijven?
"Ik ben tijdens het schrijven van mijn roman 'Het leek stiller dan het was' altijd verhalen blijven schrijven en publiceren. Die afwisseling tussen een lange en een korte spanningsboog vind ik fijn. De roman zit de hele dag, waar je ook bent, wat je ook doet, in je hoofd, dan is het prettig die personages af en toe even los te laten en aan een kort verhaal te werken."

Hoe lang ben je bezig geweest met het schrijven van 'Het leek stiller dan het was'?
"In totaal ongeveer drie jaar, waarvan het laatste jaar heel intensief. Ik heb mijn vrienden verwaarloosd, als zeggen ze zelf dat het wel meevalt, haha."

Vlieland is de plek waar 'Het leek stiller dan het was' zich afspeelt. Heb je een band met het eiland?
"Ik kom graag op de Waddeneilanden. Vooral Vlieland heeft iets sprookjesachtigs. Tot een aantal jaar geleden kwam ik er elke zomer met mijn ex singersongwriter Lucky Fonz III op wie het personage Daniel in mijn roman is geïnspireerd. Aanvankelijk speelde mijn roman zich af op een onherbergzaam Schots eiland, een andere grote liefde van mij, tot een redacteur me aanraadde het dichter bij huis te houden. Vlieland was toen een onvermijdelijke keuze."

In het verhaal staan af en toe stukjes tekst van de Amerikaanse Daniël in het Engels. Is daar bewust voor gekozen? En zo ja: waarom?
"Dat is een bewuste keuze om uit te drukken dat je binnen een 'internationale' relatie, om het zo even te noemen, altijd je eigen identiteit en dus ook je eigen taal blijft benadrukken. Seije en Daniel zoeken naar vervlechting en eenheid, maar zoals in iedere relatie vind je die nooit volledig."

Seije is bijzondere en zeldzame naam. Hoe ben je op deze naam gekomen?
"Ik wist meteen dat het boek over Seije moest gaan. Het ex-vriendje van een vriendin heet Seije. Ik heb hem maar één keer ontmoet, maar zijn naam is mij altijd bijgebleven. In de roman is Seije een buitenstaander. Haar moeder verhaspelt per ongeluk haar naam bij het aangeven van haar geboortenaam bij de Burgerlijke Stand. Seija, een meisjesnaam, wordt Seije, een jongensnaam. Wat doet dit met een kind? Seije is een stoer meisje, maar ook kwetsbaar. Ik heb veel van mezelf in haar gelegd."

Heb je plannen om nog meer boeken te gaan schrijven?
"Ik wil niets anders meer dan boeken schrijven. Gelukkig biedt mijn uitgever Meulenhoff mij die kans. Volgend jaar verschijnt mijn verhalenbundel: een collectie van reeds gepubliceerde verhalen en nieuwe verhalen met de meest uiteenlopende onderwerpen: van de moderne relatiemarkt tot een meisje dat het ver schopt in het leger. Daarnaast heb ik veel ideeën voor een tweede roman. Dit keer vol dominante mannenfiguren, daar heb ik nog een appeltje mee te schillen, haha."

Meer informatie over Eva Kelder is te vinden op haar website.

Esther Verhoef over ‘De kraamhulp’

Vorige maand verscheen de nieuwste thriller van Esther Verhoef, getiteld 'De kraamhulp'. Dinsdagavond werd de populaire auteur hierover geïnterviewd door Mijke Pol in Perron 3 te Rosmalen. Pol stelde diverse vragen aan Verhoef en aan het einde van de avond mochten de bezoekers ook nog vragen stellen. Als afsluiting vond er een signeersessie plaats.

Om 20:00 uur betraden Mijke Pol en Esther Verhoef de bomvolle zaal. Daaruit bleek maar weer hoe populair Verhoef is. Haar thrillers gaan als zoete broodjes over de toonbank en vrijwel overal waar ze komt – of het nu een lezing of een signeersessie is – is het druk. Vooral vrouwen lezen haar boeken graag.

De avond begon uiteraard over 'De kraamhulp'. Verhoef wilde al jaren een verhaal schrijven over iets dat heel dichtbij stond. Dichterbij dan een eerste bevalling kan haast niet. Je kraamhulp is een baken van rust en zekerheid; iemand waarmee je veel intieme zaken bespreekt. Wat als zo iemand nu kwade bedoelingen heeft? Dat intrigeerde de auteur en dat idee heeft ze meegenomen in het boek.

Esther Verhoef heeft als research meegelopen met een kraamhulp en heeft een nachtdienst meegedraaid bij de politie. Over dat laatste kon ze niet veel zeggen vanwege de ondergetekende zwijgplicht, maar het was een spannende en boeiende avond die ze in een kogelvrij vest heeft meegemaakt. Ze kwam er toen bijvoorbeeld achter dat mensen automatisch langzamer gaan rijden als er een politieauto in de buurt is. Op dat moment besefte ze dat ze dat zelf ook doet.

De kraamhulp in het boek heeft een zeer bijzondere naam, namelijk Hennequin. Verhoef vertelde dat ze altijd met een aantal proefnamen begint te schrijven die in de loop van het verhaal vaak veranderen. Hennequin bleef telkens overeind. Toen ze op onderzoek was in Rotterdam om in de huid van de kraamhulp te kruipen, huurde ze een appartement. De ingang van het gebouw bleek aan de Hennekeinstraat te zijn. Toen wist ze zeker dat de naam zou blijven. Opmerkelijk detail: toen Verhoef later de algemene foto's van het appartement op internet terugkeek, lag in de slaapkamer haar boek 'Tegenlicht'.

Wanneer de auteur aan een nieuw boek is begonnen, is ze daar continu mee bezig. Haar laptop neemt ze dan overal mee naartoe: naar lezingen, op vakantie etc. Ze schrijft zo'n tien à elf uur per dag. Vroeger schreef ze vooral 's nachts; nu probeert ze tegen 3:00 uur wel te stoppen.

Verhoef bekende tijdens het interview dat ze haar 'oude' boeken wel eens herleest. Haar man Berry moet daar altijd erg om lachen als hij haar met haar eigen boek ziet zitten. Voor haar zijn het leermomenten om haar vroegere werk terug te lezen. Ze ontdekt dan hoe ze dingen nu anders zou doen. Als er een tweede of derde druk van een boek uitkomt, past ze wel eens zaken aan. Soms gaat het dan om slechts één zinnetje...

Na afloop van het interview kreeg Verhoef een enorm applaus en was het tijd voor de signeersessie. De lokale boekhandelaar deed goede zaken; er werden vooral veel exemplaren van 'De kraamhulp' verkocht.

Het was een zeer boeiende avond. De bezoekers zullen nu heel wat spannende leesuurtjes aan 'De kraamhulp' gaan beleven.

Victor Meijer: 'Mijn moeder is niet van plan 'Snoepreis' te gaan lezen'

Onlangs verscheen 'Snoepreis', het tweede boek van Victor Meijer. Het boek gaat over de tienjarige Boris die door zijn moeder zomaar meegenomen wordt naar haar geboorteland Spanje, om zo ver bij haar ex-man vandaan te zijn. Voor de auteur was het de eerste keer dat hij een semi-autobiografische roman schreef. Samen met Kristie Raaijmakers voelde ik hem aan de tand over zijn werk.

1. 'Snoepreis' bevat autobiografische elementen. Eerder schreef je al toneelstukken en een roman. Wat is het belangrijkste verschil tussen het schrijven van een autobiografisch verhaal en een fictief verhaal?
"Het schrijven van het semi-autobiografische 'Snoepreis' viel me relatief zwaar. Het heeft me niet alleen veel tijd gekost de juiste verhaalstructuur te vinden, maar ook om mijn herinneringen, die fragmentarisch waren, aan te vullen met documentatie. Aan de andere kant was er zoveel bruikbaar materiaal voor handen - verslagen van Interpol, brieven van paragnosten, dagboekfragmenten van mijn vader - dat ik met moeite de verleiding heb kunnen weerstaan simpelweg alles te implementeren. Uiteindelijk heb ik keuzes moeten maken. Juist omdat de thematiek me aan het hart ligt heb ik geprobeerd een afstandelijke toon te hanteren."

2. Hoe heb je bepaald welke stukken in het verhaal autobiografisch zijn en welke juist niet? Gaat dat vanzelf of gaat daar een heel proces aan vooraf?
"Ik neem aan dat bij een autobiografie de werkelijke chronologie als leidraad voor allerhande gebeurtenissen dient. Dat is bij mij niet het geval. In de eerste plaats wil ik een verhaal of meerdere verhalen vertellen, in dit geval met autobiografische elementen. Om de waarheid een handje te helpen heb ik me bediend van fantasie. Of anders gezegd; het verhaal geschreven met de natuur bij de hand."

3. Hoe reageerde je directe omgeving op het boek (en dan met name personen die zelf in het boek voorkomen)?
"Mijn vader vond het geen slecht boek. Had hier een en daar een opmerking over taal en stijl. Mijn moeder is niet van plan het te lezen, omdat ze het verleden liever laat rusten."

4. Wat heeft je voorkeur om te schrijven: autobiografische boeken of fictieve boeken?
"Fictieve boeken. De 'waarheid' boeit me in literair opzicht niet zo. Mijn leven als opgesloten tiener, ervaringen van een elfjarige sekslaaf uit Tirol. Of: Hoe ik mijn snoepverslaving overwon. Dat soort zaken..."

5. Heb je alle zoetigheden die in 'Snoepreis' voorkomen geproefd? En welke daarvan was je favoriet?
"Alles heb ik geproefd. Meer nog zelfs. Zure matten en kauwgomlollies (van Fiesta) behoren tot mijn favoriete snoepgoed."

6. Is er al een volgend boek in de maak?
"Ik dacht dat ik voor mijn derde boek beet had. Maar na rond de 200 pagina's te hebben geschreven, vond ik het niet goed genoeg meer. Ben nu bezig met een nieuw idee. We zullen zien. Het speelt zich wederom af in Spanje, ergens in een vulkaanlandschap in een vakantiehuis. Het is niet autobiografisch, trouwens."