Boekenwurm zoekt baan!

Al sinds jonge leeftijd ben ik bezig met lezen, schrijven en taal. Ik vond het leuk om korte verhaaltjes te schrijven en ik las graag én veel. Het was een heus uitje voor me als ik met mijn moeder mee mocht naar de bibliotheek om nieuwe boeken uit te zoeken. De reeksen van Floortje Bellefleur, Balletclub de Zwaantjes en Cindy waren favorieten toen ik op de basisschool zat. Het vele lezen is gebleven, maar de soort boeken veranderden wel. Tegenwoordig lees ik vooral met thrillers feelgood romans en chicklits. Daarnaast lees ik voor uit prenten- en andere kinderboeken.

Boekenbeschrijfster
Als ik op de basisschool een vriendenboekje mocht invullen, schreef ik altijd dat ik later “boekenbeschrijfster” wilde worden. Ik dacht dat je zo genoemd werd als je boeken schreef. Mijn ouders hebben me uiteindelijk uitgelegd dat je dan “(boeken)schrijfster” bent. Dus dat vulde ik daarna bij mijn toekomstige beroep in.

Omdat er geen opleiding tot schrijfster bestaat, besloot ik communicatie te gaan studeren. Dan was ik toch lekker met taal bezig en kon ik een leuke en interessante studie volgen. In vier jaar tijd rondde ik de opleiding ‘Tekst & Communicatie’ af. Dat was net op het moment dat de banenmarkt instortte en de communicatieafdelingen als eerste leken te sneuvelen. Toch heb ik in de afgelopen jaren werkervaring in de communicatie op kunnen doen, onder meer als webredacteur, projectmedewerker cultuur & educatie, tekstschrijfster en redacteur/correspondente. Het is me zelfs gelukt om ook “boekenbeschrijfster” te worden dankzij mijn eigen website www.boekenbeschrijfster.nl. Daar publiceer ik mijn recensies van gelezen boeken op. Gemiddeld lees ik tien boeken per maand en ik laat graag weten wat ik van een boek vond en waarom.

Werk gezocht
Ik ben op zoek naar een nieuwe uitdaging in de communicatie, bijvoorbeeld als (web)redacteur, tekstschrijfster of communicatiemedewerker. Ik wil graag parttime werken (tussen de 16 en 32 uur) en ik ben per direct beschikbaar. Weet jij een leuke en passende functie voor me? Dan hoor ik dat graag!

De knop weer omzetten

Het zal jullie niet verbazen dat ik dol ben op eten. Ik lust bijna alles en dat is regelmatig een valkuil voor me. Voordat ik zwanger was, was het me gelukt om bijna 24 kg af te vallen. Een prestatie waar ik nog steeds trots op ben. Op dat moment wilde ik graag nog 3 kg afvallen om bij mijn streefgewicht te zijn. Ik zal nooit een slanke den worden, maar die ambitie heb ik ook niet. Het gewicht waar ik voor mijn zwangerschap (bijna) was, was er wel eentje waarbij ik me goed voelde. En daar wil ik graag terug naartoe.

Op naar een gezonder gewicht
Tijdens mijn zwangerschap mocht ik natuurlijk niet meer afvallen en kwam ik juist weer aan. Heel logisch. In het begin viel ik nog iets af, maar met behulp van de diëtiste heb ik toen een goed eetpatroon voor een zwangere gevonden. Dat ging prima... totdat het op persoonlijk vlak allemaal heftiger werd. Ik ben een emotie-eter en dat in combinatie met hormonen en alles dat erbij kwam kijken, zorgde ervoor dat ik soms wat meer at dan goed voor me was. Daarmee wil ik niets goed praten.  Ik ben tenslotte degene die het heeft opgegeten en niemand anders. Het heeft er helaas wel voor gezorgd dat ik meer ben aangekomen dan ik had gehoopt en dat ik na de bevalling in eerste instantie meer ben blijven eten dan ik had gewild. Daar verander ik nu niets meer aan. Het heeft ook geen zin om terug te kijken en te bedenken wat ik anders had willen doen. Ik kijk liever vooruit hoe ik nu verder wil.

Om met een positief punt te beginnen: ik ben niet terug bij af. Ik weeg nu minder dan de vorige keer dat ik met afvallen / gezonder leven begon. Maar ik ben momenteel niet blij met mijn lichaam. Ik weet dat de bevalling pas een paar maanden geleden is en dat ik geen wonderen hoef te verwachten, maar ik wil voor mezelf weer langzaamaan naar de goede kant op de weegschaal. Dat hoeft echt niet in hele korte tijd. Ik wil gewoon niet meer aankomen en weer beter in mijn vel gaan zitten. In mijn geval betekent dat dat ik minder (tussendoor) moet gaan snoepen, kleinere maaltijden bij het avondeten moet nuttigen en wat meer moet gaan bewegen.

Via deze blog houd ik jullie weer op de hoogte van mijn vorderingen. Dat gaf me de vorige keer steun, dus daar maak ik nu graag weer gebruik van. Ik heb mezelf nog geen doel gesteld; ik wil de gezondere levensstijl weer gaan opbouwen en kijken waar het toe leidt.

Dag 2018!

Het is inmiddels alweer eventjes december. Nog even en dan gaat het nieuwe jaar beginnen. Vorig jaar rond deze tijd hadden mijn man en ik de eerste termijnecho gehad, waren al onze ouders nog in leven en werkte ik als redacteur voor lokale weekbladen. Wat is er in één jaar tijd veel veranderd!

Ik merk dat ik deze maand veel aan mijn vader en schoonvader moet denken. De eerste feestdag zonder hen is al geweest en de volgende feestdagen staan voor de deur. De eerste verjaardag van mijn schoonvader dat hij er niet meer was, is ook al voorbij. En die van mijn vader komt eraan. Dit jaar was ik ziek op zijn verjaardag en ben ik een dagje later geweest. Komend jaar is hij op zijn verjaardag al ruim een half jaar overleden. Soms voelt het al heel lang geleden, soms nog maar heel kort. Soms kan ik er goed over praten, soms probeer ik het weg te stoppen. Dat laatste is niet goed natuurlijk. En inmiddels weet ik uit ervaring dat het er toch uitkomt, vaak op de meest vreemde momenten... Zo was ik een tijdje terug de vriezer aan het ontdooien en stond ik ineens huilend in de keuken omdat ik aan mijn vader moest denken toen daar een keer de vriezer ontdooid moest worden en mijn man en ik hem daarbij hielpen. Ik ben maar even op de bank gaan zitten voordat ik verder ben gegaan met onze vriezer ontdooien.

(c) Kristie Raaijmakers
Fotografie

Verdriet en geluk kunnen heel dicht bij elkaar liggen. Ook dat weet ik inmiddels uit ervaring. De geboorte van ons zoontje deze zomer is het allermooiste dat ik tot nu toe heb mogen meemaken. De bevalling zelf was heftig, maar het moment dat ons zoontje bij mij werd gelegd was zo mooi. Amper te beschrijven hoe bijzonder dat was. Na negen maanden was hij daar en kon ik me al vrij snel niet meer voorstellen dat hij er eerst niet was. Ik geniet zoveel van hem: zijn wijze blik, zijn lachjes, zijn gebrabbel (en ja, ik heb hem inmiddels al een paar keer ‘mama’ horen zeggen), hoe hij de wereld aan het ontdekken is, hoe lief hij ligt te slapen en hoe hij lekker tegen me aan kan kruipen. Ik vind het prachtig om te zien hoe mijn man als vader is. Ik kan intens genieten als mijn man en mijn zoontje samen aan het spelen zijn, als ze samen een boekje lezen of als hij ons kindje een schone luier geeft en ondertussen volop met hem aan het kletsen is. Het leven met z’n drietjes is nóg leuker dan met z’n tweetjes! Wat gun ik dit geluk aan iedereen die dat graag zou willen.

Vorig jaar rond deze tijd hoopte ik dat ik een goede zwangerschap zou hebben en dat ik in 2018 een gezond kindje op de wereld zou zetten... niet wetende wat er nog meer in het nieuwe jaar zou gaan gebeuren. En nu? 2019 zal verder in het teken staan van rouwen (eerste keren zonder...), van vreugde (eerste keren met...), van bedenken waar ik naartoe wil (met name op werkgebied) en van genieten. Ik kijk niet te ver vooruit en ga het nieuwe jaar stapje voor stapje aan. Bedankt voor jullie luisterende oor, op welke manier dan ook. Het helpt mij om het van me af te schrijven en te delen met jullie. Ik wens jullie fijne feestdagen en een mooi 2019!