Berichtje aan de baby

Dag kleine baby,

Wat is het bijzonder om voor de tweede keer zwanger te mogen zijn en wat verloopt een tweede zwangerschap anders dan een eerste. Bij je grote broer waren we druk met het uitzoeken van een babykamer, het aanschaffen van allerlei spulletjes en het huis babyproof te maken. Nu hebben we op zolder de babykamer klaarliggen om in elkaar te zetten, barsten we van het speelgoed en hebben we heel wat kleren van jouw broer bewaard. Maar… er is één verschil: jij wordt onze dochter. Dat is goed nieuws voor je moeder, want nu mag ze gaan rondsnuffelen voor meisjeskleren. Natuurlijk hebben we heel wat neutrale kleding die jij ook kunt dragen, maar er worden zeker wel wat roze items aan toegevoegd.

Tot aan de 20-weken-echo vond ik het allemaal erg spannend. Zou het allemaal goed met je gaan? Zou je goed groeien? Wanneer zou ik je voor het eerst voelen? Ze zeggen dat je het bij een tweede eerder voelt omdat je weet wat je moet voelen, maar ik twijfelde wel een paar keer of ik je nu al gevoeld had of niet. Daar kwam bij de echo wel een verklaring voor: de placenta ligt aan de voorkant. Dat betekent dat het wat langer duurt voordat je de eerste schopjes voelt. Bij de 15 weken dacht ik je voor het eerst te voelen; bij de 18 weken wist ik het zeker; en sinds de 22 weken laat je regelmatig van je horen via een schopje of een porretje.

Bij de 20-weken-echo liet je zien wat de term “meisje eigenwijsje” betekent. De eerste keer bleef je stug op één manier liggen en hield je je handje tussen je benen. De echoscopiste kon niet alles zien en kon ook niet vertellen of je een jongen of een meisje zou worden. We moesten nog een keertje terugkomen. Bij de tweede keer lag je in eerste instantie weer precies hetzelfde, maar op een gegeven moment draaide je en kon die echoscopiste zien dat alles er goed uitzag. Dat was een opluchting om te horen. Ook kregen we te horen dat er een meisje bij zou komen. Het cliché is waar: je gezondheid is het allerbelangrijkste… maar één van je nichtjes vindt het wel héél leuk dat ze er (eindelijk) een nichtje bij krijgt. Omdat ik rond de verjaardag van een van jouw opa’s uitgerekend ben die heel graag een dochter of een kleindochter wilde, heb ik vanaf het begin gedacht dat je een meisje was. Maar dat was puur een gevoel… Wat had je opa het prachtig gevonden dat er een kleindochter bij kwam. Allebei je opa’s trouwens! Ze houden straks vanaf boven wel een oogje in het zeil op jou. Dat vind ik een mooie gedachte om aan vast te houden.

Inmiddels hebben we de 25 weken bereikt en heb ik je eerste jurkje gekocht. Roze uiteraard! Ik voel je inmiddels dagelijks. De ene dag laat je meer van je voelen dan de andere, maar het blijft bijzonder om je te voelen bewegen. En nog bijzonderder: je grote broer heeft je ook al gevoeld. Hij legde zijn handje op mijn buik, jij gaf een goede trap en je broer zei: “Mama, zusje is met mij aan het spelen!” Vervolgens legde je vader zijn hand op mijn buik, maar toen was je weer even klaar met spelen. Hij moet nog eventjes geduld hebben.

Lief klein meisje, groei nog maar lekker even door in mijn buik. Dan genieten wij van mijn groeiende buik en zorgen je papa en ik ervoor dat je kamertje binnenkort helemaal klaar is. Ik ben zo benieuwd hoe je er straks uitziet, hoe je bent en hoe je grote broer op je gaat reageren. Dat gaan we over een aantal maanden ontdekken.

Liefs van je mama

Gezonde spanning of...?

Wat vind ik het bijzonder om weer zwanger te mogen zijn. Het traject om zwanger te raken was redelijk vergelijkbaar met de vorige keer, maar het was zeker ook anders door de corona-maatregelen. Mijn man mocht bijvoorbeeld niet mee naar de afspraken in het ziekenhuis (dus nam ik de gesprekken met de gyneacoloog op om later te laten horen), de gesprekken met een mondkapje op voelde soms wat afstandelijk en het was wel eens eenzaam om voor je gevoel alleen het traject te doorlopen. Het hoorde bij de tijd waarin we zaten, maar toch...

Eind maart kregen we geweldig nieuws: we hadden een positieve test in handen! Onze kleine man zou grote broer worden! Wat waren we blij... en wat was het tegelijkertijd spannend. Dat eerste trimester is toch best zenuwslopend. Naar de echo's in het ziekenhuis ging ik alleen; mijn man mocht nog niet mee. Gelukkig bleek het op beide echo's goed te zijn. Bij de termijnecho mocht mijn man wel mee. Nu kon hij voor de eerste keer de baby zien bewegen; voor hem ging het nu meer leven. Heel fijn om nu samen te zien dat de kleine frummel lekker aan het bewegen was.

Meer willen genieten

Inmiddels ben ik ruim 17 weken zwanger en hebben we over twee weken de 20-weken-echo. Daar kijk ik enorm naar uit en tegelijkertijd vind ik het spannend. Ik denk dat ik de baby één keer gevoeld heb, maar ik weet het niet zeker omdat het daarna niet meer gebeurd is. Het is heel fijn als straks bij die echo alles goed is en ik echt van mijn zwangerschap kan gaan genieten. Op de een of andere manier durf ik dat nu nog niet voluit te doen, ondanks dat mijn buikje goed groeit en het hartje luid en duidelijk bij de verloskundige te horen was.
Ik heb me natuurlijk afgevraagd hoe dat nu komt en of ik dat bij mijn eerste zwangerschap ook had. Volgens mijn man was ik toen ook vrij gespannen richting die belangrijke echo. Het verschil was toen dat we in de 14e week te horen kregen dat mijn vader ongeneeslijk ziek was. Ik was daar veel mee bezig. Wat had mijn vader precies? Kon er nog iets aan gedaan worden? Zou hij de geboorte van zijn vierde kleinkind meemaken? Sommige weken gingen toen in een roes voorbij.
Deze keer heb ik als het ware alle tijd om me druk te maken over de baby. Dat komt denk ik ook door de tijd waarin we zitten. We zien niet veel mensen (zeker tijdens de lockdown), waardoor ik met weinig mensen over mijn zwangerschap praat. We hebben het grote nieuws vooral digitaal gedeeld en dat is toch anders dan wanneer je mensen ziet. Ik merk dat ik nog vaker aan mijn vader denk nu ik weer zwanger ben. Hij is nooit weg uit mijn gedachten, maar nu zit hij er nog meer in. Hoe zou hij het gevonden hebben om nog een keer opa te worden? Ik houd me er maar aan vast dat hij het meekrijgt, waar hij nu ook is...

Overigens heb ik wel allemaal plannen om te gaan doen als de 20-weken-echo goed is. We weten al grotendeels hoe de babykamer eruit komt te zien en ik kan haast niet wachten om die klaar te maken; we willen de kamer van ons zoontje wat veranderen; we willen alle bewaarde babyspullen uitzoeken; en... en… en…

Ik tel nog even verder af naar de echo en kijk er enorm naar uit om ons kleintje weer te zien. Op naar een fijne echo, waarbij ik natuurlijk erg benieuwd ben of we nog een zoontje krijgen of dat er toch een dochtertje bij komt.

Terugblik 2020

Tja... daar zijn we dan, bijna aan het einde van 2020. Het jaar waarin alles anders werd... dat is toch wel de omschrijving die het beste bij dit jaar past.

Covid-19 gooide veel roet in het eten en heeft de hele wereld in zijn ban. Daarnaast bracht het ons als het ware terug naar de basis. Je werd aangewezen op jezelf, je eigen familie en je eigen woonplek. Dat was de ene keer gemakkelijker dan de andere keer. Voorlopig zijn we nog niet af van dit vervelende virus. Laten we hopen dat we in het nieuwe jaar weer wat meer terug kunnen naar "het oude normaal".

Voor mij persoonlijk was 2020 het jaar waarin...

-          ons zoontje zelf leerde lopen (en daar waren mijn man en ik allebei bij);
-          ik het recordaantal van 225 boeken las;
-          ik tijdens de eerste lockdown helaas wat kilo’s aankwam;
-          ik inmiddels ruim 11 kg ben afgevallen (en nog meer hoop af te vallen);
-          ik het emotie-eten iets beter de baas werd (maar het zal altijd een valkuil voor me blijven);
-          mijn man en ik regelmatig elkaar hebben ingemaakt met Carcasonne, Kolonisten van Catan en Qwirkle;
-          ik steeds vaker ging wandelen;

-          ik regelmatig 10.000 stappen per dag zette;

-          ons zoontje steeds beter begon te praten en te zingen;

-          mijn man en ik het dansje van 'Feestlied' van de Sprookjesboom leerden;

-          ik nog steeds enorm blij ben dat ik moeder ben;

-          ik het moederschap op sommige dagen nog steeds pittig kon vinden;

-          ons zoontje zijn eigen willetje aan het ontdekken is (en dat is leuk én zwaar tegelijkertijd ;-));

-          ik meer thuis heb gewerkt dan op kantoor;

-          ik regelmatig naar familieleden of vrienden een kaartje via de post verstuurde;

-          mijn man en ik meer kerstfilms dan ooit in één jaar hebben gekeken;

-          ik geregeld met een traan of een lach aan mijn vader en mijn schoonvader terugdacht.

Ik wens jullie een fijne jaarwisseling en een mooi en gezond 2021 toe!