Praten over gemis

Heel soms denk ik dat het niet waar is.
Heel soms denk ik dat het een hele nare nachtmerrie was. 

Op die momenten denk ik dat mijn vader er nog gewoon is. Dat hij de telefoon opneemt als ik naar de huistelefoon van mijn ouders bel, dat hij op zijn kamer achter de computer bezig is met stamboomonderzoek, dat hij hét advies kan geven voor een klusje in ons huis… en dat hij toch zijn jongste kleinzoon mag ontmoeten en zien opgroeien.

Op die momenten komt het besef extra hard binnen dat mijn vader er niet meer is.

Ik denk nog vaak aan mijn vader. Aan hoe hij was, wat hij deed, hoe hij kon mopperen op zijn manier, hoe hij kon lachen, wat voor trotse vader en opa hij was… Het gemis wordt niet minder, maar het wordt anders. De pijn rondom het gemis lijkt iets minder te worden. Wat had ik hem graag nog op bij ons gehad.

De laatste tijd praat ik minder over mijn vader met bijvoorbeeld vrienden dan ik soms zou willen. Niet dat ik nu telkens over hem en het bijbehorende gemis wil praten, maar ik heb wel momenten dat ik hem enorm mis als ik vrienden zie en er dan niet over durf te beginnen. Ik vul dit dan volledig voor de ander in dat diegene daar vast niet op zit te wachten, maar ik weet ook niet altijd hoe ik erover moet beginnen.

Het meeste praat ik erover met mijn man en mijn moeder. Ik vind het heel fijn om verhalen over vroeger te horen, maar ook over hoe de laatste maanden van mijn ouders samen waren. Als ik bij mijn moeder ben, vind ik het nooit moeilijk om over mijn vader te beginnen. Zelfs als we het over iets heel alledaags hebben, kan ik ineens iets over papa vragen. Dat vind ik dan wel heel logisch.

Rouwen, rouwverwerking, iemand enorm missen… dat is iets wat je pas leert als je ermee te maken krijgt. Je kunt je indenken hoe het zou kunnen zijn, maar als het je overkomt weet je pas echt hoe het is. Dat betekent overigens niet dat je het er niet over hoeft te hebben. In mijn geval moet ik echt leren om het er ook nu nog met vrienden over te hebben. Zij kunnen meestal niet zien aan mij als ik het er moeilijk mee heb. Het is allemaal ook een soort leerproces…

toen ik jou zag sterven
stierf ik een stukje met je mee
en met jou ging ook een deel
van mij voorgoed verloren
(uit het gedicht: ‘Toen ik je zag sterven’; uit de dichtbundel ‘Of weet je alles al’)

Het ouderschap

Wat is het toch gemakkelijk om vanaf de zijlijn over anderen te oordelen. Dat kan op allerlei vlakken zijn, maar in dit geval doel ik op het ouderschap. Als je een kind iets ziet of hoort doen, denk je al gauw: “Maar dat zou ik zus of zo doen!” Laten we eerlijk wezen: iedereen heeft dit zeker wel eens één keer gedacht of misschien zelfs hardop gezegd. En sommige adviezen zijn zeker ook handig, dat moeten we natuurlijk ook niet vergeten.

Voordat ik moeder mocht worden, had ik ook wel eens mijn mening klaar over ouders, kinderen en opvoeden. Regelmatig dacht ik: “Als ik ooit moeder mag worden, dan zou ik X nooit doen.” De beste stuurlui staan immers aan wal... nietwaar?! Sommige zaken besef je pas echt wanneer je moeder bent. Dat zijn hele mooie dingen zoals de onvoorwaardelijke liefde voor je kind(eren), maar ook mindere zaken zoals het slaaptekort als je kindje overprikkeld of ziek is.

Sinds ik moeder ben (van het allerliefste jongetje van de wereld ;-)), heb ik al vaak gemerkt dat alles niet zo vanzelfsprekend is als je had verwacht en dat je terugkomt van eerdere gedachten. Iedere ouder doet in principe op zijn of haar manier wat het beste voor hun kind(eren) is. Je hebt het beste met je kind(eren) voor, je gunt ze de hele wereld, maar je bent ook maar een mens. Dus ja... je wordt wel eens boos op je kind als je dat niet zou willen, je geeft wel eens toe aan iets dat je niet zou moeten doen en je bent gewoon wel eens moe (en slaap is echt heilig).

Vaders en moeders, steun elkaar! Geef een andere vader of moeder eens een bemoedigend knikje als je ziet dat andermans kind een kleine scène schopt, help een handje als het kan en laat blijken dat je respect hebt voor elkaar. We doen ons best om lieve, welopgevoede kinderen op deze wereld te zetten. Dat gaat met ups en downs, maar dat ervaart iedere ouder. Dat weten we allemaal en dat mogen we best wel eens laten blijken naar elkaar toe.

Waar loop jij wel eens tegenaan als ouder? En wat heb jij als ouder wel gedaan wat je gedacht had nooit te gaan doen?

Oooooo...pa

Ons kleine mannetje begint steeds meer woordjes te zeggen en steeds meer te brabbelen. Eén van zijn favoriete woordjes van dit moment is "opa". Het komt regelmatig voor dat hij 's ochtends wakker wordt en "opa" roept. Zo schattig om te horen!

Ons zoontje heeft geen opa's meer. Zijn ene opa overleed een paar weken voor zijn geboorte, zijn andere een paar weken erna. Wij hebben foto's van zijn opa's in huis staan en we vertellen hem over zijn opa's, maar als hij "opa" roept bedoelt hij nu zijn oma's. De -p schijnt gemakkelijker te zijn om te zeggen dan de -m, heb ik me laten vertellen. De meeste kinderen zeggen eerst papa en dan pas mama, en eerst opa en dan pas oma. Ons zoontje kan overigens wel "oma" zeggen, maar voor nu noemt hij zijn oma's gewoon "opa". We blijven oefenen ;-).

Laatst kreeg ik in korte tijd meerdere keren de vraag of het niet confronterend was om telkens "opa" te horen. Dat vind ik eigenlijk niet. Natuurlijk had ik mijn vader en mijn schoonvader er heel graag bij gehad toen hij voor de eerste keer "opa" zei. Ze hadden het allebei geweldig gevonden dat hun kleinzoon stug "opa" blijft zeggen; dat hij zelfs zijn oma's aanwijst en dan trots zegt dat dat opa is.

Ik houd me eraan vast dat ze het vanaf hun plekje kunnen zien - waar ze nu ook zijn - en er samen hartelijk om kunnen lachen. Ik weet niet of er iets is tussen hemel en aarde, maar ik vind het een fijne gedachte dat mijn vader en mijn schoonvader ons een beetje in de gaten houden. Het is mooi om te zien dat ze allebei een klein beetje doorleven in ons zoontje. Ik herken wel eens een blik van mijn vader in hem en ik zie dat hij net zo gemakkelijk bruin wordt van de zon zoals mijn schoonvader. En dat is fijn...