De eerste keer dat je moeder of vader wordt, heeft veel
impact op je leven. Ook al heb je tijdens de zwangerschap negen maanden de tijd
om naar je kindje uit te kijken en je hierop voor te bereiden, pas als hij of
zij geboren is weet je hoeveel er verandert in je leven. Je hebt ineens de
verantwoordelijkheid over een klein mensje dat volledig afhankelijk is van jou.
Tegelijkertijd voel je een onvoorwaardelijke liefde voor je kindje en kun je je
amper voorstellen dat hij of zij er eerst niet was. Dat weet ik inmiddels.
Als je een dierbare verliest, heeft dat ook veel impact
op je leven… zeker als het één van je ouders is. Je vader of je moeder die er
altijd voor je was, waar je altijd terecht kon en die je hielp waar kon, is er
ineens niet meer. Of het overlijden nu onverwachts komt of dat je het
langzaamaan hebt zien aankomen, voor je gevoel is hij of zij er ineens niet
meer. Dat is raar; dat doet verdriet, en dat doet pijn. Je beseft je niet
altijd even goed dat deze persoon er écht niet meer is. Tegen beter weten in
hoop je dat hij of zij gewoon nog even bij je komt binnenlopen of gewoon de
telefoon opneemt als je belt. Ook dat weet ik inmiddels.
Een bijzonder jaar
2018 zou een heel bijzonder jaar voor me worden. Mijn
allergrootste wens - moeder worden - zou werkelijkheid gaan worden. Mijn man en
ik hadden er wel even geduld voor moeten hebben (lees: een aantal jaren), maar
in november vorig jaar ontdekten we dat ik zwanger was… en dat hebben we in
december meteen met onze families gedeeld. In de zomer van 2018 zou ons wondertje
geboren gaan worden. Natuurlijk brak er een spannende tijd aan, zeker het
eerste trimester. Zou alles goed gaan met de baby? Was hij/zij helemaal gezond?
Net toen het eerste trimester voorbij was en het grote
genieten van de zwangerschap kon gaan beginnen, kregen we te horen dat mijn
vader ernstig ziek was. Op dat moment wisten we nog niet precies wat er aan de
hand was, alleen dat het niet goed zat. Slechts een paar maanden na die eerste
diagnose is mijn vader overleden. Niet geheel onverwachts toen, maar wel veel
te snel en veel te jong… Je wil je vader (of je moeder) natuurlijk nooit
verliezen, maar wat had ik hem en ons kindje gegund dat ze elkaar nog hadden
mogen leren kennen.
Een paar weken na het overlijden van mijn vader werd mijn
allergrootste wens werkelijkheid. Ons zoontje werd geboren en maakte van mijn
man en mij ouders. Het was een mooie, bijzondere en emotionele dag. Vooral toen
mijn moeder alleen aan ons bed stond om haar jongste kleinkind te bewonderen.
Wat had ze daar graag met mijn vader gestaan. Je verandert er niets meer aan en
je moet door met je leven, maar dat neemt niet weg dat ik mijn vader ontzettend
mis.
Hoe te combineren?
Verdriet en vreugde zijn met elkaar verbonden, hoor of
lees je wel eens. Dat weet ik nu helemaal uit eigen ervaring. Het overlijden
van mijn vader heb ik nog lang niet verwerkt en het moederschap is soms nog wel
even wennen. Hoe je die twee grote gebeurtenissen met elkaar combineert? Ik
weet het niet… Ik geniet met volle teugen van ons zoontje, ik kan me niet meer
indenken dat hij er eerst nog niet was en ik smelt helemaal als hij naar me
lacht. Op sommige momenten moet ik ineens aan mijn vader denken en barst ik in
huilen uit. Wat had ik hem graag nog wat langer bij ons gehad. Ik ga ervanuit
dat hij meekijkt en over ons waakt, waar hij nu ook is.
