Bewegingen in je buik

En nee, met de titel van deze blog bedoel ik geen rommelende darmen of iets dergelijks. Ik wilde weer eens iets delen over mijn zwangerschap. Iets dat ik tot nu toe als heel bijzonder ervaar…

Als je zwanger bent, kom je op een gegeven moment op een puntje dat je je kindje gaat voelen. Wanneer dat precies is, verschilt per persoon en per zwangerschap. Bij een eerste zwangerschap voel je gemiddeld rond de 20 weken voor het eerst het kindje. Bij een tweede (of derde of…) weet je wat je kan voelen en voel je vaak al eerder de eerste bewegingen in je buik.

Plek placenta

Tijdens een pretecho op de Negenmaandenbeurs (ik was toen 17 weken zwanger) kreeg ik te horen dat mijn placenta aan de voorkant ligt. Dat betekende dat het nog wel kon duren voordat ik ons kindje zou kunnen voelen. De echoscopist vergeleek het met een kussentje op je buik. Als je een kussentje op je buik hebt liggen en iemand legt zijn/haar hand erop, dan voel je daar meestal ook niet zoveel van. Dus ik besloot om het maar rustig af te wachten…

Bij de 20-weken-echo werd nogmaals bevestigd dat mijn placenta aan de voorkant lag. Deze echoscopist zei dat ik bij 24 weken zeker iets gevoeld zou hebben en dat als ik er dan aan terugdacht ik waarschijnlijk wel kon terughalen wanneer ik voor het eerst iets gevoeld zou hebben.

Hoe zou het voelen?
Ik had geen idee hoe het zou voelen en wat ik kon verwachten. De een vergeleek het met een vlindertje die tegen je hand gaat, terwijl de ander het meer een soort plopjes vond. Ik wachtte geduldig af… én ineens bij de 21 weken voelde ik iets in mijn buik dat ik niet herkende. Zou dat het zijn…? Of waren het toch mijn darmen? In die week erna voelde ik om de paar dagen toch weer datzelfde gevoel. Het leek op bubbels uit een bubbelbad maar dan binnenin je buik. Anders kan ik het niet omschrijven. Dat kon haast niet anders dan onze baby zijn. Yeah!

Inmiddels ben ik 26 weken zwanger en voel ik de baby meerdere keren per dag. Zo bijzonder! Ik weet nu ook in welke houding ik hem het beste voel, dus die houding neem ik af en toe ook even aan. Het maakt het allemaal nog tastbaarder… Mijn groeiende buik helpt daar overigens ook wel bij ;-).

Het getrappel voel ik de laatste tijd nog beter, maar dat is niet raar natuurlijk nu de baby steeds groter wordt. Mijn man legde regelmatig zijn hand op mijn buik als ik zei dat de baby aan het bewegen was. Maar hij voelde hem niet… tot gisterenavond. De baby was lekker aan het bewegen en ineens vroeg mijn man of hij voelde wat hij dacht te voelen. En dat klopte! Daarna schopte de baby nog een paar keer, zodat zijn vader zeker wist dat hij hem gevoeld had. Heel leuk dat mijn man hem nu ook gevoeld heeft. Dat zal alleen maar beter voelbaar worden, verwacht ik zo.

Humor is op verschillende manieren te ervaren

1 april is dé dag om grappen uit te halen. Dat gebeurt kleinschalig bij mensen thuis door bijvoorbeeld zout en suiker om te wisselen, en grootschaliger via de media zoals baby’s die voortaan ook in de Python mogen of een collegereeks ‘hoe om te gaan met stress?’ door Jochem Myjer bij de Universiteit van Leiden. Grappen die de meeste mensen wel kunnen waarderen, ook als achteraf blijkt dat het niet zo was.

Minder geslaagd
Op Instagram kwam ik echter ook een grap tegen die ik een stuk minder geslaagd vond. Een fotomodel had een foto gedeeld waarop ze een klein buikje had met een aankondiging dat ze lang heeft moeten wachten en het nu eindelijk mag vertellen: “het is 1 april”. Verschillende mensen zagen daar de humor van in; verschillende ook niet. Dat heb je natuurlijk altijd met grappen. Niet iedereen heeft dezelfde humor.

Het pijnlijke aan deze grap is echter dat er veel vrouwen zijn die graag een aankondiging willen doen dat ze zwanger zijn, maar die dat niet kunnen. Zwanger worden is voor 1 op de 6 stellen geen vanzelfsprekendheid. Afgelopen november tijdens de Week van de Vruchtbaarheid durfde ik aan te geven dat mijn man en ik tot die stellen behoren. Op dat moment waren wij al 2,5 jaar bezig om onze grootste wens in vervulling te laten gaan. Inmiddels ben ik 23 weken zwanger van ons eerste kindje en daar ben ik dolgelukkig mee. Maar ik weet nog heel goed hoe het is om zwangerschapsaankondiging na zwangerschapsaankondiging tegen te komen en het daar heel moeilijk mee te hebben. Het is niet dat je het anderen niet gunt om zwanger te raken, maar als je het zelf heel graag wil gun je het jezelf het meeste. Hoe egoïstisch dat ook klinkt…

Daarom kan ik me heel goed voorstellen dat deze Instagram-grap bij mensen helemaal verkeerd kan vallen. Als je niet te maken hebt met vruchtbaarheidsproblemen, ben je er waarschijnlijk niet mee bezig dat je foto heel pijnlijk kan zijn voor een ander. Maar toch…

Ongewenste kinderloosheid
Onder de foto’s waren verschillende reacties te lezen. Van mensen die het een geweldige grap vonden tot discussies over ongewenste kinderloosheid. Een opmerking tijdens die discussie die me in negatieve zin bijbleef, was dat iemand zei dat ongewenst kinderloos zijn een keuze is. Als je zelf niet zwanger kunt raken, kun je namelijk altijd nog adopteren of een pleegouders worden. Deze persoon bleek zelf met pleegouders opgegroeid te zijn en dat als prettig ervaren te hebben, maar hij leek niet te begrijpen dat adoptie of een pleegkind anders is dan zelf een zwangerschap te ervaren.

Humor kan soms een lastig verhaal zijn. Cabaretier Roué Verveer gaat hier in zijn laatste show ook op in. Vroeger kon hij bij wijze van spreken over alles grappen maken. Tegenwoordig is het meteen op social media te lezen als een grap van hem niet goed begrepen wordt of niet als een grap gezien wordt, terwijl hij het dan niet eens verkeerd bedoelt. De Instagram-foto zal ook niet verkeerd bedoeld zijn, maar misschien zijn er bepaalde zaken waar je maar beter geen grappen over kunt maken… En ook daar zullen de meningen over verschillen!

Triangel - Een bijzonder jaar

De gemeenteraadsverkiezingen zitten erop en net iets meer dan de helft van de stemgerechtigden uit onze gemeente hebben van zich laten horen. De uitslag betekent een verandering van de gemeenteraad én een nieuw college voor de gemeente Dongen. Deze mensen gaan een paar bijzondere jaren tegemoet, waarin ze belangrijke beslissingen voor onze gemeente gaan nemen.

Maar daar slaat de titel van deze Triangel niet specifiek op. 2018 wordt voor mijn man en mij een heel bijzonder jaar. Ik ben namelijk zwanger van ons eerste kindje. Deze zomer worden wij voor de allereerste keer vader en moeder… en dat vind ik heel speciaal. Ik ben op dit moment 22 weken zwanger en heb in die tijd al een aantal bijzondere moment mee mogen maken. Als je zelf al vader of moeder bent, zal je deze momenten waarschijnlijk wel herkennen.

Het begon in november vorig jaar toen ik een zwangerschapstest deed, waaruit bleek dat er niet één maar twee streepjes zichtbaar waren. Zou ik echt zwanger zijn? Drie weken later (en inmiddels nog een aantal zwangerschapstesten verder) bleek er een klein wezentje in mij te groeien. Het was echt nog heel klein, maar het kloppende hartje was al te zien. Dat leverde een aantal vreugdetranen bij ons op. Mijn man en ik zouden voor het eerst een kindje gaan krijgen!
Tijdens de termijnecho was al duidelijker te zien dat het een baby’tje was. Nog steeds heel klein maar je zag een hoofdje, handjes, voetjes, armpjes en beentjes… wat schattig! En hoe bijzonder is het dat zo’n kleintje in mijn buik aan het groeien is.
Een week of vier na die echo kregen we voor het eerst het hartje te horen. Wat klopt dat snel! Dat verschil werd nog duidelijker nadat de verloskundige mijn hartslag liet horen en daarna weer die van de baby. Echt een verschil!

Langzaamaan merkte ik steeds meer dat ik zwanger was. Het begon met mijn broeken die niet meer lekker zaten. Lang leve zwangerschapsbroeken! Ook waren er bepaalde geuren die ik verschrikkelijk vond, waaronder bananenschillen, koffie en boerenkoolstamp. Inmiddels is steeds duidelijkere te zien dat ik zwanger ben. Mijn buikje groeit goed en durf ik inmiddels ook vol trots te laten zien.

Twee weken geleden beleefden mijn man en ik weer een bijzonder moment. We waren in het echocentrum voor de 20-weken-echo, waarbij ons kindje medisch gezien gecontroleerd werd voor zover dat tijdens deze echo te zien is. Gelukkig was alles dat te controleren was in orde. Vooraf had de echoscopist gevraagd of we het geslacht wilden weten als het te zien was. Dat wilden we allebei wel. Mijn man was ervan overtuigd dat we een dochtertje zouden krijgen, net zoals een groot deel van mijn omgeving. Ik had verder geen voorgevoel wat het zou worden; ik dacht alleen dat het jongetje zou worden omdat ongeveer iedereen dacht dat het een meisje was. Op het moment dat de echoscopist bij de beentjes was, was het geslacht van onze baby heel duidelijk te zien. Deze zomer worden mijn man en ik ouders van… een zoontje! Op naar de tweede helft van de zwangerschap, waarin onder andere de babykamer komt, een jongensnaam gekozen gaat worden en nog meer leuke spulletjes en (nog meer) kleertjes gekocht kunnen worden. Op naar het bijzondere jaar dat 2018 nog meer zal gaan worden!

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 29 maart 2018