Humor is op verschillende manieren te ervaren

1 april is dé dag om grappen uit te halen. Dat gebeurt kleinschalig bij mensen thuis door bijvoorbeeld zout en suiker om te wisselen, en grootschaliger via de media zoals baby’s die voortaan ook in de Python mogen of een collegereeks ‘hoe om te gaan met stress?’ door Jochem Myjer bij de Universiteit van Leiden. Grappen die de meeste mensen wel kunnen waarderen, ook als achteraf blijkt dat het niet zo was.

Minder geslaagd
Op Instagram kwam ik echter ook een grap tegen die ik een stuk minder geslaagd vond. Een fotomodel had een foto gedeeld waarop ze een klein buikje had met een aankondiging dat ze lang heeft moeten wachten en het nu eindelijk mag vertellen: “het is 1 april”. Verschillende mensen zagen daar de humor van in; verschillende ook niet. Dat heb je natuurlijk altijd met grappen. Niet iedereen heeft dezelfde humor.

Het pijnlijke aan deze grap is echter dat er veel vrouwen zijn die graag een aankondiging willen doen dat ze zwanger zijn, maar die dat niet kunnen. Zwanger worden is voor 1 op de 6 stellen geen vanzelfsprekendheid. Afgelopen november tijdens de Week van de Vruchtbaarheid durfde ik aan te geven dat mijn man en ik tot die stellen behoren. Op dat moment waren wij al 2,5 jaar bezig om onze grootste wens in vervulling te laten gaan. Inmiddels ben ik 23 weken zwanger van ons eerste kindje en daar ben ik dolgelukkig mee. Maar ik weet nog heel goed hoe het is om zwangerschapsaankondiging na zwangerschapsaankondiging tegen te komen en het daar heel moeilijk mee te hebben. Het is niet dat je het anderen niet gunt om zwanger te raken, maar als je het zelf heel graag wil gun je het jezelf het meeste. Hoe egoïstisch dat ook klinkt…

Daarom kan ik me heel goed voorstellen dat deze Instagram-grap bij mensen helemaal verkeerd kan vallen. Als je niet te maken hebt met vruchtbaarheidsproblemen, ben je er waarschijnlijk niet mee bezig dat je foto heel pijnlijk kan zijn voor een ander. Maar toch…

Ongewenste kinderloosheid
Onder de foto’s waren verschillende reacties te lezen. Van mensen die het een geweldige grap vonden tot discussies over ongewenste kinderloosheid. Een opmerking tijdens die discussie die me in negatieve zin bijbleef, was dat iemand zei dat ongewenst kinderloos zijn een keuze is. Als je zelf niet zwanger kunt raken, kun je namelijk altijd nog adopteren of een pleegouders worden. Deze persoon bleek zelf met pleegouders opgegroeid te zijn en dat als prettig ervaren te hebben, maar hij leek niet te begrijpen dat adoptie of een pleegkind anders is dan zelf een zwangerschap te ervaren.

Humor kan soms een lastig verhaal zijn. Cabaretier Roué Verveer gaat hier in zijn laatste show ook op in. Vroeger kon hij bij wijze van spreken over alles grappen maken. Tegenwoordig is het meteen op social media te lezen als een grap van hem niet goed begrepen wordt of niet als een grap gezien wordt, terwijl hij het dan niet eens verkeerd bedoelt. De Instagram-foto zal ook niet verkeerd bedoeld zijn, maar misschien zijn er bepaalde zaken waar je maar beter geen grappen over kunt maken… En ook daar zullen de meningen over verschillen!

Triangel - Een bijzonder jaar

De gemeenteraadsverkiezingen zitten erop en net iets meer dan de helft van de stemgerechtigden uit onze gemeente hebben van zich laten horen. De uitslag betekent een verandering van de gemeenteraad én een nieuw college voor de gemeente Dongen. Deze mensen gaan een paar bijzondere jaren tegemoet, waarin ze belangrijke beslissingen voor onze gemeente gaan nemen.

Maar daar slaat de titel van deze Triangel niet specifiek op. 2018 wordt voor mijn man en mij een heel bijzonder jaar. Ik ben namelijk zwanger van ons eerste kindje. Deze zomer worden wij voor de allereerste keer vader en moeder… en dat vind ik heel speciaal. Ik ben op dit moment 22 weken zwanger en heb in die tijd al een aantal bijzondere moment mee mogen maken. Als je zelf al vader of moeder bent, zal je deze momenten waarschijnlijk wel herkennen.

Het begon in november vorig jaar toen ik een zwangerschapstest deed, waaruit bleek dat er niet één maar twee streepjes zichtbaar waren. Zou ik echt zwanger zijn? Drie weken later (en inmiddels nog een aantal zwangerschapstesten verder) bleek er een klein wezentje in mij te groeien. Het was echt nog heel klein, maar het kloppende hartje was al te zien. Dat leverde een aantal vreugdetranen bij ons op. Mijn man en ik zouden voor het eerst een kindje gaan krijgen!
Tijdens de termijnecho was al duidelijker te zien dat het een baby’tje was. Nog steeds heel klein maar je zag een hoofdje, handjes, voetjes, armpjes en beentjes… wat schattig! En hoe bijzonder is het dat zo’n kleintje in mijn buik aan het groeien is.
Een week of vier na die echo kregen we voor het eerst het hartje te horen. Wat klopt dat snel! Dat verschil werd nog duidelijker nadat de verloskundige mijn hartslag liet horen en daarna weer die van de baby. Echt een verschil!

Langzaamaan merkte ik steeds meer dat ik zwanger was. Het begon met mijn broeken die niet meer lekker zaten. Lang leve zwangerschapsbroeken! Ook waren er bepaalde geuren die ik verschrikkelijk vond, waaronder bananenschillen, koffie en boerenkoolstamp. Inmiddels is steeds duidelijkere te zien dat ik zwanger ben. Mijn buikje groeit goed en durf ik inmiddels ook vol trots te laten zien.

Twee weken geleden beleefden mijn man en ik weer een bijzonder moment. We waren in het echocentrum voor de 20-weken-echo, waarbij ons kindje medisch gezien gecontroleerd werd voor zover dat tijdens deze echo te zien is. Gelukkig was alles dat te controleren was in orde. Vooraf had de echoscopist gevraagd of we het geslacht wilden weten als het te zien was. Dat wilden we allebei wel. Mijn man was ervan overtuigd dat we een dochtertje zouden krijgen, net zoals een groot deel van mijn omgeving. Ik had verder geen voorgevoel wat het zou worden; ik dacht alleen dat het jongetje zou worden omdat ongeveer iedereen dacht dat het een meisje was. Op het moment dat de echoscopist bij de beentjes was, was het geslacht van onze baby heel duidelijk te zien. Deze zomer worden mijn man en ik ouders van… een zoontje! Op naar de tweede helft van de zwangerschap, waarin onder andere de babykamer komt, een jongensnaam gekozen gaat worden en nog meer leuke spulletjes en (nog meer) kleertjes gekocht kunnen worden. Op naar het bijzondere jaar dat 2018 nog meer zal gaan worden!

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 29 maart 2018

En het is...

Vorige week hadden mijn man en ik een belangrijke afspraak in het echocentrum. De 20-weken-echo stond namelijk op de planning. Dat vonden we spannend én leuk tegelijkertijd. Het is heerlijk om ons kindje weer te zien, maar we waren heel benieuwd of hij/zij helemaal gezond was (voor zover dat te zien is).

Over de echo zelf
Iedere vrouw krijgt de kans om een 20-weken-echo te laten doen, maar het is niet verplicht. Veel vrouwen kiezen wel voor deze echo. Ook al is de kans groot dat je bij deze echo het geslacht van je baby kunt zien, is dit niet de hoofdzaak bij de echo. Er wordt naar de gezondheid van je kindje gekeken. De echoscopist kijkt onder andere naar het hart, de hersenen, nieren, maag, buikwand, ruggetje, blaas, armen, benen, botten en schedel van je baby. Afwijkingen die kunnen worden gezien zijn bijvoorbeeld een hartafwijking, open rug, open schedel en waterhoofd. Tijdens de 20-weken-echo kunnen niet alle afwijkingen worden gevonden, maar als je een positieve echo hebt gehad, ga je wel wat meer gerustgesteld de rest van je zwangerschap in.

Onze ervaring
Zoals gezegd vonden wij het een spannende en leuke echo. De echoscopist die wij hadden, was een hele aardige vrouw die alles duidelijk uitlegde en benoemde. Sommige zaken konden we zelf zien, zoals de hersenen en het hartje, maar bij bijvoorbeeld de longen en de nieren was het wel fijn dat de echoscopist benoemde wat het was én vertelde dat het goed was.

Alles dat tijdens de 20-weken-echo bekeken kon worden, zag er goed uit. Ook qua groei en dergelijke zat de baby mooi gemiddeld. Dat was wel een opluchting, kan ik je vertellen. Doordat mijn placenta aan de voorkant zit, had ik de baby nog niet gevoeld. Dus dan is het wel extra fijn om te zien en te horen dat alles goed gaat. Het enige dat de baby niet helemaal goed liet zien, was het gezichtje. Daarom ben ik afgelopen dinsdag nog een keer terug geweest. Toen heeft de echoscopist gezien dat de boven- en onderkaak even lang waren, zoals het hoort.

Het geslacht
Voorafgaand aan de echo kregen we de vraag of we het geslacht wilden weten. Aangezien we op de Negenmaandenbeurs een extra echo hadden gedaan en de echoscopist daar niet met zekerheid kon zeggen of het een jongetje of een meisje was, wilden we het graag weten als het te zien was. Hoe cliché het ook klinkt, de gezondheid vonden we het allerbelangrijkste… maar we waren ook wel benieuwd of we een zoontje of een dochtertje zouden krijgen.

Toen de echoscopist bij de beentjes was aanbeland, vroeg ze of we zelf konden zien wat het werd. Het was heel duidelijk: met 100% zekerheid kon de echoscopist zeggen dat ik in verwachting ben van een jongetje!

Al met al ben ik heel blij dat alles goed is met onze kleine man. Op naar een voorspoedige tweede helft van de zwangerschap, waarin onder andere de babykamer komt, een jongensnaam gekozen gaat worden en nog meer leuke spulletjes en (nog meer) kleertjes gekocht kunnen worden.