Wat zou jij willen lezen in het lokale krantje?

Zoals jullie wellicht hebben meegekregen, ben ik vorige week als correspondent voor Weekblad Dongen begonnen. De meeste Dongenaren zouden het haast niet gemist kunnen hebben; mijn voorstelstukje stond op de voorpagina van het lokale krantje. Erg leuk natuurlijk!

Wat mij na donderdag opviel – dat was na de dag dat het weekblad bij de mensen thuis bezorgd is – is dat de mensen die daadwerkelijk Weekblad Dongen lezen over het algemeen wat ouder is. Veel mensen van rond mijn leeftijd die ik sprak, zeiden dat ze het erg leuk vinden dat ik voor het krantje ga schrijven maar dat ze het zelf eigenlijk nooit lezen. Bij de meesten verdwijnt het vrijwel meteen in de papierbak. En daar wil ik natuurlijk graag verandering in brengen.

Vandaar de vraag die ik de titel van deze blog staat: 

“Wat zou jij willen lezen in het lokale krantje?”

Ook als je niet in de gemeente Dongen woont, kun je natuurlijk antwoord geven op deze vraag. Het kan mij helpen om inzicht te krijgen in wat mensen graag willen lezen. Lees je überhaupt het lokale krantje uit je woonplaats? Waarom wel/niet? Mis je bepaalde onderwerpen waar je graag over zou willen lezen? Wat zou ervoor zorgen dat je het krantje wel gaat lezen? Ik ben erg benieuwd naar jullie reacties. Alvast bedankt voor jullie hulp.

Mijn hart gelucht… en daarna?

Bloggen vind ik een heerlijke bezigheid. Lekker schrijven over zaken die je interessant vindt. Als je blogs gelezen worden, is dat natuurlijk erg leuk. En als je er reacties op krijgt misschien nog wel leuker. Ik vind het vooral ook erg prettig om zaken van me af te schrijven.

Vorige week plaatste ik een blog die over eten en emoties ging. Meestal lukt het me om stukjes voor mijn weblog vrij snel te typen. Bij dat stukje had ik er wat meer moeite mee. Die blog zou nogal persoonlijk worden. Op zich heb ik er geen moeite mee om persoonlijke zaken te delen, maar om zomaar zwart op wit neer te zetten dat ik een emotie-eter ben. Dat vond ik best wel spannend… en daar druk ik me nog voorzichtig mee uit.

Wat haalde me dan uiteindelijk over de streep om het toch te doen? Waren het de woorden van de vrouw waar ik vorige week in de huisartsenpraktijk mee sprak? Had ik het nodig om echt voor me te zien op een weblog? Hoopte ik steun en kracht te halen uit reacties van lezers en bekenden? Ik denk dat het een combinatie van alle drie is geweest.

En wat vond ik het deze keer extra spannend om de reacties te lezen. Ik heb wel vaker geschreven over het afvallen en over de haat/liefde-verhouding die ik met eten heb, maar om hardop te zeggen dat ik echt een emotie-eter ben… dat heb ik nog nooit gedurfd. Voor mij voelde het echter als een eerste stap in de goede richting naar een gezonder leven. En ook al weet ik dat ik echt niet de enige emo-eter ben, ik wilde andere lotgenoten laten weten dat ze er niet alleen voor staan.

Uit verschillende hoeken kreeg ik bemoedigende en fijne reacties. En wat waren ze fijn om te lezen. De reacties op Facebook, de verschillende appjes, de vind-ik-leuks op Twitter en de persoonlijke reacties… het gaf (en geeft) steun. Dank jullie wel daarvoor!

Eten en emoties

Vorige week maandag had ik een afspraak bij de huisarts. Die afspraak zorgde voor een ommekeer. Ik zat al enige tijd niet lekker in mijn vel, maar ik durfde het niet echt uit te spreken of toe te geven. Niet aan mezelf, en al helemaal niet aan mijn omgeving. Omdat schrijven me vaak helpt, deed ik dat vorige week ook na mijn bezoek aan de huisarts. Een klein stukje daarvan wil ik even met jullie delen:

De schijn ophouden kost energie. Net zoals het wegstoppen van gevoelens en emoties. Het resultaat? Vanochtend (= 14 maart) barstte ik in huilen uit bij de huisarts en durfde ik voor het eerst pas echt te zeggen wat me allemaal dwarszit. Dat was moeilijk om te doen, maar ik ben blij dat ik het gedaan heb. Het is een kleine eerste stap in de goede richting. Het zal een lastig en emotioneel traject worden, maar ik ga aan mezelf werken. Ik wil mezelf weer kunnen waarderen, zodat ik het leven weer volledig ga waarderen. Want het leven kan zo mooi zijn…

Mijn huisarts luisterde goed naar me en gaf me een aantal handreikingen. Een van haar adviezen was om mensen uit mijn omgeving deelgenoot te maken van mijn gevoelens. Dat is best lastig, maar ik merkte dat het ook enorm opluchtte.

Ook vroeg ze of ik er eens met iemand over wilde praten. Vanochtend heb ik een gesprek gehad met de praktijkondersteuner van mijn huisartsenpraktijk. Dat was een fijn en prettig gesprek. De vrouw met wie ik sprak, nam de tijd voor me en kwam met goede adviezen. Ik voelde me al steeds beter nadat ik met wat mensen uit mijn omgeving er persoonlijk over gesproken had, maar het gesprek van vanochtend was ook erg zinvol.

De conclusie na het gesprek was dat eten en emoties bij mij met elkaar verbonden zijn. Iets wat ik diep van binnen al wel wist, maar soms moet het eens door iemand hardop gezegd worden. Ik ben een emotie-eter!

De praktijkondersteuner raadde me een aantal zaken aan.

·         Schrijf eens op hoe je je voelt als je behoefte hebt om teveel tussendoor te gaan eten. Maak gebruik van je schrijftalent en deel het op een blog. Je bent zeker niet de enige die dit ervaart. Wie weet vind je dankzij jouw blog lotgenoten en kunnen jullie elkaar steunen en/of helpen.

·         Maak een stappenplan voor wanneer je behoefte voelt om uit verveling te gaan eten. Ga een huishoudelijk klusje doen. Ga wandelen of fietsen. Bel een vriendin. En kijk na al die stappen of je dan nog steeds zin in iets hebt.

·         Haal zo min mogelijk lekkere dingen in huis en zoveel mogelijk gezonde dingen. Zorg dat het je moeilijk gemaakt wordt om iets lekkers te pakken.

·         Lees over eetstoornissen en maak eventueel een afspraak bij een diëtist die hierin gespecialiseerd. Kijk maar eens op de website van Voedings Interventie Eetstoornissen.

Schrijven helpt mij. Dat heb ik al vaker ontdekt. Ik deel vrij veel via mijn weblog, maar ik heb ook schrijfsels die ik voor mezelf houd. De tip van de praktijkondersteuner om dit proces waarin ik nu zit via mijn blog te delen neem ik van harte. Het zal mij helpen… en misschien helpt het iemand anders ook. Je bent niet alleen met je eetstoornis.