Triangel - Afscheid

Zo is je gewaardeerde collega met pensioen gegaan en heb je haar redactietaken mogen overnemen, en zo is het moment aangebroken dat je van je zwangerschapsverlof mag gaan genieten. Als dit weekblad bij jullie in de bus is gevallen, is de eerste dag van mijn verlof begonnen. Daar was ik stiekem wel een beetje aan toe. Volgens mijn man ga ik me de komende tijd ontzettend vervelen, omdat we vrijwel alle voorbereidingen al getroffen hebben. De babykamer is klaar, de kleertjes zijn gewassen en gestreken, een deel van de enveloppen is beschreven, de kraamzorg is geregeld, verschillende zwangerschapscursussen zijn gevolgd en het meeste van de uitzetlijst hebben we al in huis. Ik denk dat het allemaal wel mee zal vallen. Genoeg Netflix-series die ik nog wil gaan kijken, genoeg mensen in mijn omgeving die ik kan gaan ‘vervelen’ (en gelukkig hebben zij niet allemaal op dezelfde dag vrij) en genoeg tijd om overdag wat extra dutjes te doen (nu het nog kan…).

De titel van deze Triangel slaat niet alleen op het tijdelijke afscheid dat ik van Weekblad Dongen ga nemen. Het gaat ook over een groot en verdrietig verlies, waar ik de komende tijd nog veel mee bezig zal zijn en bij stil zal staan: het overlijden van mijn vader. Mijn lieve papa is er niet meer en hij heeft niet meer de kans gekregen om onze baby te leren kennen. Dat maakt mijn zwangerschap heel dubbel. Aan de ene kant is er blijdschap omdat mijn man en ik onze kinderwens in vervulling mogen zien gaan, en aan de andere kant is er een heel groot verdriet en gemis omdat mijn vader er niet meer is. In één van de laatste gesprekken die ik met hem voerde, vroeg hij me naar de naam van ons kindje. Dat was precies op de dag dat ik aan hem had willen vragen of hij de naam wilde weten. Hoe toevallig is dat? Buiten mijn man en ik weet mijn vader voorlopig als enige hoe ons zoontje zal gaan heten. En hij vond het een hele mooie naam.

Mijn zwangerschapsverlof zal anders verlopen dan ik voorafgaand had verwacht. Dat schijnt bij het leven te horen, maar dat maakt het niet altijd even gemakkelijk. De komende tijd neem ik mijn rust en bereid ik me voor op de komst van ons zoontje (voor zover dat kan). Daarnaast houd ik me vast aan de herinneringen aan mijn vader, die ik nu nog meer koester.

Weekblad Dongen is de komende maanden in goede handen van mijn vervangster en de correspondenten. Zij zorgen ervoor dat er elke week weer een leuke en interessante krant bij jullie verschijnt, waarin onder andere de kermis, de Zomerspelen, de opening van de nieuwe Cammeleur, De Dongense DorpsQuiz en de Vaortse Oldtimerdag natuurlijk niet zullen ontbreken. Blijf vooral ook zelf mooie, boeiende en leuke artikelen insturen. Daar wordt ‘ons krantje’ alleen maar beter van. Ik wens mijn collegaatjes heel veel succes toe en tegen onze lezers zeg ik: tot ziens!

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 28 juni 2018

Triangel - Heel gewoon allemaal

Vorige week verscheen bij Omroep Brabant het bericht dat Dongen doodgewoon was. Dat was gebleken uit ‘een objectief onderzoek’ van de redactie van het magazine Quest. Dongen bleek de gewoonste plaats van Nederland te zijn. De redenen? Dongen is een naam zonder fratsen, de inwoners heten er nog ‘gewoon’ Cor en Anna, en er gebeurt helemaal niets in Dongen.

Als we naar de laatstgenoemde reden kijken, weten wij als inwoners van de gemeente Dongen dat er hier juist heel veel gebeurt. Dongen staat bekend om verschillende evenementen, waarvan de Zomerspelen waarschijnlijk het meest bekend is. Veel ouders houden er met hun vakantie rekening mee, zodat hun kinderen mee kunnen doen aan deze gezellige activiteit. Niet alleen de Zomerspelen is een belangrijk evenement in Dongen; dat geldt bijvoorbeeld ook voor Verrassend Dongen, de Dag van het Park, de Avondvierdaagse, de Dongense Dorpsquiz en DongenIce. Waarschijnlijk bedoelt de Quest dat er op crimineel gebied niets gebeurt in Dongen, maar dat terzijde…

Als ik naar mezelf kijk, woon ik al lang met veel plezier in Dongen. Ik ben hier geboren en getogen. Tussendoor heb ik vier jaar in een stad gewoond, maar sinds een paar jaar ben ik weer terug ‘op het oude nest’. Dat schijnt wel iets typerend voor ons dorpje te zijn. De meeste Dongense kinderen gaan nog wel in Dongen naar de middelbare school, maar voor het échte studeren zijn ze op de grote steden aangewezen. Veel studenten gaan dan meteen op kamers. Weg uit het kleine dorp en gezellig wonen in de grote stad! Tegen de tijd dat ze dan afgestudeerd zijn, hun eerste baan gevonden hebben en het tijd is om te gaan settelen komen ze vaak weer terug naar Dongen. Dé ideale plek om samen te wonen, te trouwen en eventueel een gezin te stichten. Ik heb geen idee eigenlijk of dat ook bij andere dorpen het geval is, maar ik merk wel dat veel oud-klasgenootjes van de basisschool inmiddels weer in Dongen wonen.

Het leuke aan wonen in een dorp vind ik onder meer het ons-kent-ons-sfeertje. Het is gewoon leuk dat je op verschillende plekken herkend wordt. Zo kom ik bijna elke week bij dezelfde slagerij. De eerste keer dat ik daar samen met mijn man kwam, werd meteen gezegd: “Oh, dus jij bent de man van…” Ja, ik had het daar wel eens over hem gehad. Mijn man is opgegroeid in Vught, ook een dorpje. Maar daar zijn de mensen heel erg gericht op ’s-Hertogenbosch, waardoor dat dorpse karakter er heel anders is dan bij ons. Hij moest daarom in het begin wel even wennen aan dat ons-kent-ons-sfeertje. Inmiddels zijn we een aantal jaren verder en is ook hij “het helemaal gewoon”.

De Quest kan ook ons dorpje gewoon noemen, ik ben gewoon hartstikke blij dat ik een echte Dongense Pee ben!

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 17 mei 2018

Bewegingen in je buik

En nee, met de titel van deze blog bedoel ik geen rommelende darmen of iets dergelijks. Ik wilde weer eens iets delen over mijn zwangerschap. Iets dat ik tot nu toe als heel bijzonder ervaar…

Als je zwanger bent, kom je op een gegeven moment op een puntje dat je je kindje gaat voelen. Wanneer dat precies is, verschilt per persoon en per zwangerschap. Bij een eerste zwangerschap voel je gemiddeld rond de 20 weken voor het eerst het kindje. Bij een tweede (of derde of…) weet je wat je kan voelen en voel je vaak al eerder de eerste bewegingen in je buik.

Plek placenta

Tijdens een pretecho op de Negenmaandenbeurs (ik was toen 17 weken zwanger) kreeg ik te horen dat mijn placenta aan de voorkant ligt. Dat betekende dat het nog wel kon duren voordat ik ons kindje zou kunnen voelen. De echoscopist vergeleek het met een kussentje op je buik. Als je een kussentje op je buik hebt liggen en iemand legt zijn/haar hand erop, dan voel je daar meestal ook niet zoveel van. Dus ik besloot om het maar rustig af te wachten…

Bij de 20-weken-echo werd nogmaals bevestigd dat mijn placenta aan de voorkant lag. Deze echoscopist zei dat ik bij 24 weken zeker iets gevoeld zou hebben en dat als ik er dan aan terugdacht ik waarschijnlijk wel kon terughalen wanneer ik voor het eerst iets gevoeld zou hebben.

Hoe zou het voelen?
Ik had geen idee hoe het zou voelen en wat ik kon verwachten. De een vergeleek het met een vlindertje die tegen je hand gaat, terwijl de ander het meer een soort plopjes vond. Ik wachtte geduldig af… én ineens bij de 21 weken voelde ik iets in mijn buik dat ik niet herkende. Zou dat het zijn…? Of waren het toch mijn darmen? In die week erna voelde ik om de paar dagen toch weer datzelfde gevoel. Het leek op bubbels uit een bubbelbad maar dan binnenin je buik. Anders kan ik het niet omschrijven. Dat kon haast niet anders dan onze baby zijn. Yeah!

Inmiddels ben ik 26 weken zwanger en voel ik de baby meerdere keren per dag. Zo bijzonder! Ik weet nu ook in welke houding ik hem het beste voel, dus die houding neem ik af en toe ook even aan. Het maakt het allemaal nog tastbaarder… Mijn groeiende buik helpt daar overigens ook wel bij ;-).

Het getrappel voel ik de laatste tijd nog beter, maar dat is niet raar natuurlijk nu de baby steeds groter wordt. Mijn man legde regelmatig zijn hand op mijn buik als ik zei dat de baby aan het bewegen was. Maar hij voelde hem niet… tot gisterenavond. De baby was lekker aan het bewegen en ineens vroeg mijn man of hij voelde wat hij dacht te voelen. En dat klopte! Daarna schopte de baby nog een paar keer, zodat zijn vader zeker wist dat hij hem gevoeld had. Heel leuk dat mijn man hem nu ook gevoeld heeft. Dat zal alleen maar beter voelbaar worden, verwacht ik zo.