woensdag 19 juni 2019

Gezellige Preview eindigt anders dan verwacht

Als je in Dongen woont, hoef je niet ver weg te gaan voor een avondje in het theater. Elk jaar komt Stichting Donckhuys met een leuk en gevarieerd theaterprogramma. In De Cammeleur kun je naar deze voorstellingen kijken. Als voorproefje op het nieuwste theaterseizoen vond op vrijdag 24 mei de zogenoemde Preview plaats.

In een uitverkochte zaal konden de bezoekers die avond genieten van enkele artiesten die een klein stukje van hun nieuwste show lieten horen. De avond werd aan elkaar gepraat door cabaretier Marlon Kicken. Wat deed deze Brabander dat op een leuke en grappige manier. In mei treedt hij zelf in De Cammeleur op. Het kan haast niet anders dan dat de zaal op die avond uitverkocht is. Hij had goede grappen, wist op een leuke manier op het publiek in te spelen en kreeg het voor elkaar om de manager van het theater voor hem te laten lopen. Een geweldige host om naar te kijken.

In beweging
Gedurende de avond kwam het hele theaterprogramma voorbij. Of je kreeg een filmfragmentje / afbeelding met korte beschrijving te horen of iemand was live aanwezig in het theater om een voorproefje te geven. Als bezoeker kreeg je op deze manier een mooi en volledig beeld van het thetaerseizoen 2019-2020.

Muzikant Mile Lukić van de band LUKIC liet solo horen wat voor muziek zijn band maakt. Hij vertelde dat zijn muzikale boodschap zou overkomen, ondanks dat niet iedereen zou verstaan wat hij zong. Met een van zijn snellere nummers kreeg hij het publiek lekker even in beweging. De Mannen van Naam, die onder meer hun sporen bij Pater Moeskroen hebben verdiend, kregen de zaal nog verder in beweging. Ze vertelden verhalen en speelden tussendoor leuke liedjes. De sfeer bleef er goed in.

Bizarre afsluiting
Niet alleen Marlon Kicken liet horen dat hij een grappige cabaretier was. Dat gold ook voor Andy Marcelissen en Nabil Aoulad Ayad. Het was wel te merken dat Andy zijn programma nog niet rond had. Hij had wat papieren bij zich om enkele grappen uit te testen. Maar daar moet wel bij vermeld worden dat hij last minute gevraagd was om een voorproefje te geven, omdat Kees van Amstel helaas verhinderd was. Knap hoe Andy dan wel de lachers op zijn hand kreeg. Dat kreeg Nabil vanaf zijn eerste grap ook voor elkaar. Hij staat komend seizoen met een reprise van zijn show in het theater. Het was te merken dat hij zijn verhalen goed kent. De zaal lag regelmatig in een deuk, vooral met zijn jeugdherinneringen naar speelgoed uit de jaren ’80 en ’90.

Als laatste was het de beurt aan cabaretier Jim Speelmans. Hij was wat later aan de beurt dan gepland was, maar het publiek zat klaar voor een laatste lachkwartiertje. Dat kwartier werd uiteindelijk ruim drie kwartier en dat lachen… dat hield al heel snel op. Jim kreeg het niet voor elkaar om het publiek mee te krijgen in zijn verhaal. In het begin werd er nog wel gelachen, maar al gauw werd de zaal steeds stiller en werden de grappen steeds grover. Het resulteerde er uiteindelijk in dat mensen de zaal verlieten. Marlon probeerde op voorzichtige wijze het optreden van Jim te stoppen, maar daar reageerde Jim heel gepikeerd op. Hij gooide zijn notitieboekje richting Marlon, zijn microfoon naar de grond en hij verliet boos het podium. Marlon rondde het geheel nog prima af, maar het optreden van Speelmans gaf wel een nare bijsmaak aan een gezellige en verder geslaagde avond.


Inmiddels is de voorstelling van Jim Speelmans geannuleerd. Alle bezoekers aan de Preview hebben vanuit Stichting Donckhuys een mailtje ontvangen met excuses vanuit hen en het impresariaat.

donderdag 30 mei 2019

Mijn vader

Mijn vader was de allereerste belangrijke man in mijn leven. Hij was er altijd voor me, samen met mijn moeder. Niet alleen toen ik klein was en toen ik nog thuiswoonde, maar ook toen ik volwassen was en toen ik met mijn man ging samenwonen. Hij gaf adviezen en wijze raad, hij bood een luisterend oor, hij vertelde regelmatig over vroeger, hij ging graag op onderzoek uit voor de heemkundekring, hij maakte vaak foto’s en hij deed nog veel meer.

En nu zijn we ongeveer op het punt beland dat mijn vader er al bijna één jaar niet meer is. Ik weet dat hij niet meer leeft, maar toch voelt het soms zo onwerkelijk. Zo onwerkelijk dat hij niet meer achter zijn computer zit, dat hij niet meer een sigaretje aan het roken is, dat hij ons zoontje niet heeft mogen ontmoeten, dat hij zijn andere kleinkinderen niet verder ziet opgroeien, dat hij samen met mijn moeder nog mooie momenten heeft mogen beleven... Dat blijft soms echt vreemd.

Soms moet ik ineens heel hard huilen omdat hij er niet meer is. Dat gebeurt dan op de meest vreemde momenten, als je het helemaal niet verwacht. Maar het hoort wel bij rouwen. Wat ik de afgelopen tijd heb geleerd, is dat het er toch wel uitkomt. Dat kun je proberen tegen te houden, maar het komt er uiteindelijk toch wel uit... op wat voor manier dan ook.

Het gemis om mijn vader doet pijn. Het voelt alsof er een stukje van mij weg is sinds mijn vader is overleden. Hetty ten Holt omschreef dat heel treffend in haar gedichtenbundel ’Of weet je alles al’:
Toen ik jou zag sterven
Stierf ik een stukje met jou mee
En met jou ging ook een deel
Van mij voorgoed verloren

Ook de laatste passage uit het gedicht ‘Ik voel me verloren’ zorgde voor herkenning:
Dat niet goed ook niet
Betekent dat het slecht is
Alleen zo volslagen anders
Dan voorheen

Het is niet dat ik ongelukkig ben of dat ik niet blij ben met alles dat ik nu in mijn leven heb. Integendeel. Ik had het allemaal alleen zo graag met mijn vader willen delen...

vrijdag 5 april 2019

Een plekje geven

Lukt het je om het overlijden van je vader je plekje te geven? 

Hoe goedbedoeld deze vraag ook is, ik vind het een zeer vervelende uitdrukking. Ik geloof niet dat ik het ooit “een plekje zal geven”. Ik geloof er wel in dat ik er op de een of andere manier mee leer leven. Ik weet nu niet hoe dat precies moet, maar ik denk dat dat uiteindelijk wel zal gaan komen.

Ik geloof dat ik mijn vader altijd zal blijven missen, maar misschien wordt de pijn van het gemis wel minder. Misschien wordt het gevoel dat de wereld heel oneerlijk is wel minder. Misschien ga ik bij ons zoontje wel dingen herkennen die me sterk aan mijn vader doen denken. Maar een plekje geven… nee… dat geef ik aan boeken in mijn (enorme) boekenkast, aan glazen en borden in de servieskast, aan meubels in de woonkamer… maar niet aan het overlijden van mijn vader.