Eén jaar later…

6 februari 2018. Mijn vader ligt al een paar dagen in het ziekenhuis. Hij heeft enkele onderzoeken gehad en krijgt vandaag de uitslag. Mijn moeder en mijn oudste zus zijn daarbij. Mijn andere zus is hoogzwanger thuis en ik ben aan het werk. We zijn allemaal bezig met die ene vraag: “Wat is er met papa aan de hand?” Het exacte antwoord op die vraag krijgen we die dag nog niet. We krijgen alleen te horen dat er iets niet goed zit…

6 februari 2019. Mijn moeder is aan het oppassen. Mijn zussen zijn allebei aan het werk. Mijn zoontje is een extra dagje naar de opvang, terwijl ik naarstig op zoek ben naar een baan (en vooral afwijzingen in mijn mailbox ontvang). En mijn vader? Het is inmiddels bijna acht maanden geleden dat hij is overleden. Wat is er veel veranderd in één jaar tijd.

Het leven is na het overlijden van mijn vader doorgegaan. Dat hoort zo. En ergens heb ik wel eens het gevoel dat ik stil ben blijven staan. Dat is niet zo, maar het voelt soms wel zo. Ik ben niet meer dezelfde persoon als eerst. Mijn vader is er niet meer… en dat voelt af en toe nog heel onwerkelijk. Ook al zeg ik tegenwoordig dat ik even naar mijn moeder ga. Ook al verwacht ik niet iedere keer meer dat mijn vader de trap afkomt als ik op bezoek ben. Ook al weet ik dat hij er niet meer is. Het neemt niet weg dat ik het soms nog niet helemaal bevat. Hoe kan hij er nu niet meer zijn? Hoe kan het nu dat ik nooit meer met hem kan praten? Hoe kan het nu dat ik nooit meer advies aan hem kan vragen? Hoe kan het nu dat hij ons zoontje nooit heeft mogen ontmoeten? Het voelt soms zo oneerlijk…

Ik mis je, papa.

Boekenwurm zoekt baan!

Al sinds jonge leeftijd ben ik bezig met lezen, schrijven en taal. Ik vond het leuk om korte verhaaltjes te schrijven en ik las graag én veel. Het was een heus uitje voor me als ik met mijn moeder mee mocht naar de bibliotheek om nieuwe boeken uit te zoeken. De reeksen van Floortje Bellefleur, Balletclub de Zwaantjes en Cindy waren favorieten toen ik op de basisschool zat. Het vele lezen is gebleven, maar de soort boeken veranderden wel. Tegenwoordig lees ik vooral met thrillers feelgood romans en chicklits. Daarnaast lees ik voor uit prenten- en andere kinderboeken.

Boekenbeschrijfster
Als ik op de basisschool een vriendenboekje mocht invullen, schreef ik altijd dat ik later “boekenbeschrijfster” wilde worden. Ik dacht dat je zo genoemd werd als je boeken schreef. Mijn ouders hebben me uiteindelijk uitgelegd dat je dan “(boeken)schrijfster” bent. Dus dat vulde ik daarna bij mijn toekomstige beroep in.

Omdat er geen opleiding tot schrijfster bestaat, besloot ik communicatie te gaan studeren. Dan was ik toch lekker met taal bezig en kon ik een leuke en interessante studie volgen. In vier jaar tijd rondde ik de opleiding ‘Tekst & Communicatie’ af. Dat was net op het moment dat de banenmarkt instortte en de communicatieafdelingen als eerste leken te sneuvelen. Toch heb ik in de afgelopen jaren werkervaring in de communicatie op kunnen doen, onder meer als webredacteur, projectmedewerker cultuur & educatie, tekstschrijfster en redacteur/correspondente. Het is me zelfs gelukt om ook “boekenbeschrijfster” te worden dankzij mijn eigen website www.boekenbeschrijfster.nl. Daar publiceer ik mijn recensies van gelezen boeken op. Gemiddeld lees ik tien boeken per maand en ik laat graag weten wat ik van een boek vond en waarom.

Werk gezocht
Ik ben op zoek naar een nieuwe uitdaging in de communicatie, bijvoorbeeld als (web)redacteur, tekstschrijfster of communicatiemedewerker. Ik wil graag parttime werken (tussen de 16 en 32 uur) en ik ben per direct beschikbaar. Weet jij een leuke en passende functie voor me? Dan hoor ik dat graag!

De knop weer omzetten

Het zal jullie niet verbazen dat ik dol ben op eten. Ik lust bijna alles en dat is regelmatig een valkuil voor me. Voordat ik zwanger was, was het me gelukt om bijna 24 kg af te vallen. Een prestatie waar ik nog steeds trots op ben. Op dat moment wilde ik graag nog 3 kg afvallen om bij mijn streefgewicht te zijn. Ik zal nooit een slanke den worden, maar die ambitie heb ik ook niet. Het gewicht waar ik voor mijn zwangerschap (bijna) was, was er wel eentje waarbij ik me goed voelde. En daar wil ik graag terug naartoe.

Op naar een gezonder gewicht
Tijdens mijn zwangerschap mocht ik natuurlijk niet meer afvallen en kwam ik juist weer aan. Heel logisch. In het begin viel ik nog iets af, maar met behulp van de diëtiste heb ik toen een goed eetpatroon voor een zwangere gevonden. Dat ging prima... totdat het op persoonlijk vlak allemaal heftiger werd. Ik ben een emotie-eter en dat in combinatie met hormonen en alles dat erbij kwam kijken, zorgde ervoor dat ik soms wat meer at dan goed voor me was. Daarmee wil ik niets goed praten.  Ik ben tenslotte degene die het heeft opgegeten en niemand anders. Het heeft er helaas wel voor gezorgd dat ik meer ben aangekomen dan ik had gehoopt en dat ik na de bevalling in eerste instantie meer ben blijven eten dan ik had gewild. Daar verander ik nu niets meer aan. Het heeft ook geen zin om terug te kijken en te bedenken wat ik anders had willen doen. Ik kijk liever vooruit hoe ik nu verder wil.

Om met een positief punt te beginnen: ik ben niet terug bij af. Ik weeg nu minder dan de vorige keer dat ik met afvallen / gezonder leven begon. Maar ik ben momenteel niet blij met mijn lichaam. Ik weet dat de bevalling pas een paar maanden geleden is en dat ik geen wonderen hoef te verwachten, maar ik wil voor mezelf weer langzaamaan naar de goede kant op de weegschaal. Dat hoeft echt niet in hele korte tijd. Ik wil gewoon niet meer aankomen en weer beter in mijn vel gaan zitten. In mijn geval betekent dat dat ik minder (tussendoor) moet gaan snoepen, kleinere maaltijden bij het avondeten moet nuttigen en wat meer moet gaan bewegen.

Via deze blog houd ik jullie weer op de hoogte van mijn vorderingen. Dat gaf me de vorige keer steun, dus daar maak ik nu graag weer gebruik van. Ik heb mezelf nog geen doel gesteld; ik wil de gezondere levensstijl weer gaan opbouwen en kijken waar het toe leidt.