Triangel - In de wachtkamer

Hoe komt het toch dat als je een afspraak hebt bij de huisarts, de tandarts of een arts in het ziekenhuis je bijna altijd na de afgesproken tijd aan de beurt bent? Natuurlijk kan het een keer uitlopen bij een patiënt en is het zeker belangrijk dat de arts in kwestie voldoende aandacht aan je besteed, maar soms kan het wel vervelend zijn als je lang moet wachten voordat je aan de beurt bent. Je kunt natuurlijk balen dat je niet op tijd wordt geholpen, maar daarmee word je (meestal) niet sneller geholpen. Ik neem tegenwoordig altijd een leesboek mee als ik een afspraak heb. Vanaf het moment dat ik in de wachtkamer zit, begin ik te lezen… en voordat ik het weet, ben ik al aan de beurt.

Laatst heb ik bijna een half uur moeten wachten voordat ik door de huisarts werd geroepen. Dat zorgde ervoor dat ik aardig wat bladzijden heb kunnen lezen. En tegelijkertijd heb ik gezien en gehoord wat mijn mede-wachtenden allemaal deden. De een bladerde door een tijdschrift, de ander was druk bezig met zijn of haar telefoon… én de meerderheid zuchtte omdat het allemaal zo lang duurde. En als er een begint te zuchten, doet de rest vanzelf mee. Op die manier komen er ook gesprekken op gang tussen mensen die elkaar verder eigenlijk niet kennen. Zo zat er een jongen in rolstoel samen met een begeleidster te wachten. Hij was de dieren aan het benoemen die af en toe voorbij kwamen op het informatiescherm totdat hij ineens over zijn familie begon. Hij vertelde aan zijn begeleidster dat zijn neef net getrouwd was en hij vroeg zich af wat de vrouw van zijn neef van hem was. Een van de andere mensen in de wachtruimte opperde de suggestie schoonnicht, waarop de meesten even moesten glimlachen. De jongen liet dat antwoord op zich inzinken en kwam daarna met het antwoord dat dat dan zijn tante was. Daarmee was ‘de discussie’ voor hem gesloten en keek hij weer verder op het televisiescherm. De rest van de aanwezigen liet het daarbij.

Op een gegeven moment kwam er weer iemand de wachtkamer binnen en zij kende een van de vrouwen die er zat. Dan zou je verwachten dat deze mensen naast elkaar gaan zitten, vooral omdat er nog een stoel naast die vrouw vrij was. Het tegendeel bleek waar. Ze ging aan de andere kant van de ruimte zitten. Daarna begonnen ze wel een gesprek met elkaar met de prachtige eerste zin: “he, zit jij ook bij deze huisartsenpraktijk?” Ook het antwoord daarop is wel even het vermelden waard: “nee joh, ik ben hier voor mijn boodschappen.” Waar ze het verder over gehad hebben, heb ik niet helemaal mee gekregen. Ik was ondertussen verdiept in het boek ‘Het klaprozenjaar’ van Corina Bomann. Dat is trouwens een aanrader om te lezen als je van boeken met familieverhalen houdt. Maar dat terzijde…

Natuurlijk wil je het liefste op tijd aan de beurt zijn als je ergens een afspraak hebt, maar mocht je een keer ergens wat langer moeten wachten dan kan dat toch ook interessante ontmoetingen opleveren. Zolang je er zelf voor openstaat, kun je een leuk gesprek met iemand voeren of van anderen opvangen. Het wachten kan daardoor ineens een stuk korten lijken.

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 16 november 2017

Doorbreek de stilte...

Dinsdagavond las ik dat het deze week de Week van de Vruchtbaarheid is. Nog niet eerder had ik hiervan gehoord. Deze week is vorig jaar voor het eerst in het leven geroepen. Dat werd een groot succes, waardoor het dit jaar weer plaatsvindt met als thema ‘De impact van vruchtbaarheidsproblemen’. Daarnaast wilden de initiatiefnemers (Freya) het taboe doorbreken. Ze riepen stellen die vruchtbaarheidsproblemen ervaren op om dit te delen met hun omgeving door het delen van een afbeelding met de tekst dat je tot 1 op de 6 stellen behoort waarbij zwanger raken niet vanzelfsprekend is.

Mocht je me volgen op Instagram of Twitter of bevriend met me zijn op Facebook, dan weet je inmiddels dat wij 1 van die 6 stellen zijn. Lange tijd hebben we dit voor ons gehouden. Eerst echt alleen voor onszelf; in een later stadium waren onze directe familieleden en enkele vrienden op de hoogte. Tot halverwege dit jaar. Toen moest ik steeds vaker naar het ziekenhuis voor onderzoeken en controles en merkte ik dat ik het prettig vond om het met anderen te delen. 

Dat het niet kunnen vervullen van onze kinderwens een impact heeft, zal geen verrassing zijn. Wij kunnen er samen goed over praten, maar dat neemt niet weg dat het soms fijn is om het er met iemand anders over te hebben dan je eigen partner. Toen ik dinsdagavond die afbeelding zag staan, besloot ik om ‘m via social media te delen. Dat vond ik best eng, maar tegelijkertijd vond ik dat het tijd werd dat nog meer mensen van onze situatie op hoogte waren.

Ik had geen idee wat voor reacties het zou opleveren. Misschien vinden mensen het raar dat we dit in de openbaarheid gooien, maar ik vond het wel een mooie gedachte om de stilte te doorbreken. We zijn niet de enigen die nog geen ouders zijn en dit wel heel graag willen worden. En we waren eraan toe dat meer mensen dit wisten. Wat hebben we lieve reacties mogen ontvangen, variërend om ons sterkte en succes toe te wensen tot dat mensen het knap en stoer vonden dat we dit deelden. Dat deed ons goed. Dus daar wil ik jullie graag voor bedanken!

Hoe nu verder?

Al enige tijd liep ik rond met het idee om over onze situatie te gaan bloggen. Het helpt mij om zaken van me af te schrijven. Hoe het afvallen bij me verloopt, deel ik alweer een aantal maanden met jullie en dat vind ik het prettig. 

Ik merk dat ik de laatste tijd steeds vaker blogs lees van - met name - vrouwen die hun strijd delen, waaronder Mama to the max. Je gunt helemaal niemand deze situatie en je hoopt dat iedereen zijn of haar kinderwens in vervulling ziet gaan, maar het helpt wel enigszins om te lezen dat je niet de enige bent. 

Om andere stellen op de een of andere manier te kunnen helpen - al heeft maar één iemand iets aan onze ervaringen – en om het verder van me af te schrijven, heb ik besloten om er af en toe over te gaan bloggen.

Weer een mijlpaal bereikt

Het was alweer twee maanden geleden dat ik voor het laatst bij de diëtiste ben geweest. Ondertussen ging het afvallen gewoon door (gelukkig maar ;-)). Tot mijn vreugde kan ik jullie namelijk vertellen dat ik weer een nieuwe mijlpaal heb bereikt: ik ben namelijk tot nu toe 22,1 kg afgevallen! Met de diëtiste had ik vorige keer afgesproken dat het realistisch was dat ik voor de kerstdagen nog zeven kilo kwijt zou raken. Dat is me nu eind oktober al gelukt.

Voldoende eten
De diëtiste begon de afspraak vanmiddag dat ze vond dat ik er goed uitzag. Altijd leuk om te horen natuurlijk. En toen ik mijn gewicht vertelde, was ze in positieve zin verbaasd. Het gaat stukken beter dan we allebei verwacht hadden. Ze benadrukte wel dat ik voldoende moet blijven eten en dat gedoseerd moet blijven doen. Ik merk dat ik 's middags snel vergeet om een tussendoortje te pakken, terwijl dat wel verstandig is. Ook gaf ze aan dat ik mezelf af en toe gewoon echt iets moet gunnen en niet te streng voor mezelf moet blijven. Ze vindt het super dat ik steeds beter gewend ben aan mijn nieuwere levensstijl, maar ik moet mezelf soms wel gewoon iets gunnen. Ik ben nu bijvoorbeeld nogal geneigd om van zondag tot en met donderdag 's avonds alleen maar yoghurt te pakken en geen koekje. Dat gun ik me alleen op vrijdag- en zaterdagavond. Maar nu het allemaal zo goed gaat, mag ik dat best eens vaker pakken. Zolang ik maar niet elke avond aan een grote koek zit, maar dat is voor niemand goed.

Naar aanleiding daarvan vertelde ik haar dat ik graag weer eens sushi wilde gaan eten. De diëtiste zei meteen dat ik gewoon een keer moest gaan doen. Ze raadde wel aan om dan per ronde minder te bestellen dan de vijf die je mag, zodat je elke ronde mee kan blijven eten en niet te vol komt te zitten. Ik merk namelijk dat ik sneller een vol gevoel heb. Dan is de kans groot dat ik na twee keer vijf gerechtjes al genoeg op heb. Door het wat meer gedoseerd te doen, zal dat beter gaan. Ze zei daarbij dat als ik binnenkort sushi ging eten ik er dan gewoon lekker van moet gaan genieten. Dus... ik heb meteen voor volgende week een tafeltje gereserveerd. Daar kan ik me nu al op verheugen.

Eten tijdens de Kerstdagen

We hebben geen nieuw doel vastgesteld om voor de kerstdagen te halen. Alles dat er nu nog extra afgaat, is mooi meegenomen. Ik heb alleen aangegeven dat ik uiteindelijk er graag nog tien kilo van af wil hebben. De diëtiste verwacht dat dat met dit eetpatroon goed te doen is. Zolang ik gemiddeld 0,5 kg per week afval, is het prima. Dan eet en beweeg ik voldoende en komen er niet te weinig voedingsstoffen binnen. Voor begin januari hebben we nog een afspraak gemaakt. Als het zo goed blijft gaan, zal dat voorlopig de laatste zijn. En als slotopmerking had ze nog een tip voor de kerstdagen: sla geen maaltijden of tussendoortjes over om te compenseren, maar maak in plaats daarvan liever een wandeling. En vergeet vooral niet om die twee dagen lekker te genieten!