Een kinderwens… en dan?

Al heel lang weet ik dat ik graag moeder wil worden. Ik ben dol op mijn rol als tante, maar het lijkt me nog specialer om moeder te zijn. Al tijdens onze tweede date bleek dat mijn man en ik hetzelfde dachten over kinderen. We hoopten allebei in ieder geval ooit ouders te worden. Op dat moment wisten we nog niet dat we dat met elkaar wilden. Dat volgde later...

Stoppen
Na onze bruiloft en nadat veel rondom ons nieuwbouwhuis geregeld was, besloten we in de zomer van 2015 dat ik zou stoppen met de pil. Aangezien ik dit ruim veertien jaar geslikt had, waren we in eerste instantie niet verbaasd dat het even duurde voordat mijn menstruatie op gang kwam. Natuurlijk hoopten we in het begin nog dat wij één van de stellen was waarbij het meteen raak was, maar de zwangerschapstest was negatief.

Een half jaar nadat ik gestopt was en toen wij net de sleutel van ons huis hadden gekregen, werd ik weer ongesteld. Daar waren we in eerste instantie blij mee. Het werkte weer! Die blijdschap verdween wel toen bleek hoe heftig mijn menstruatie was.
Zonder teveel in details te treden: een half jaar was ik drie weken ongesteld (heel heftig) en dan een week niet. Ik kan je vertellen dat je dat op een gegeven moment niet meer trekt.

In die periode was ik onder behandeling van een gynaecoloog. Zij gaf me als advies dat ik moest afvallen, dat we het nog een half jaar moesten proberen en daarna mochten we pas weer terugkomen. Ik wist ook wel dat ik moest afvallen, maar het lukte me op dat moment niet. Als je bijna continu ongesteld bent, kun je er niet veel bij hebben.

Helemaal op!
Een jaar nadat ik was gestopt met de pil, was een soort breekpunt voor me. Op dat moment was ik van de zes maanden nadat mijn menstruatie was begonnen vijf maanden ongesteld geweest. Soms zat er tien dagen tussen; soms maar drie. Op een dag in mei 2016 was ik op. Zo duizelig, zo moe, zo beroerd... ik kreeg niemand in mijn omgeving te pakken en mijn man was onderweg naar huis vanuit zijn werk. Ik heb uiteindelijk 112 gebeld, omdat ik dacht dat ik flauw zou vallen. De ambulance kwam en de broeder controleerde me. Hij nam contact met het ziekenhuis op, waar ik meteen terecht kon. Mijn man was intussen thuis en samen vertrokken we naar het ziekenhuis. Met een blaadje vol vragen en opmerkingen ben ik door twee arts-assistenten geholpen. Ik wilde nog steeds graag moeder worden, maar ik wilde op dat moment heel graag niet meer ongesteld worden. In overleg met de arts-assistenten werd besloten dat ik weer even aan de pil ging. Mijn lichaam en ik hadden rust nodig... <wordt vervolgd>

Doorbreek de stilte...

Dinsdagavond las ik dat het deze week de Week van de Vruchtbaarheid is. Nog niet eerder had ik hiervan gehoord. Deze week is vorig jaar voor het eerst in het leven geroepen. Dat werd een groot succes, waardoor het dit jaar weer plaatsvindt met als thema ‘De impact van vruchtbaarheidsproblemen’. Daarnaast wilden de initiatiefnemers (Freya) het taboe doorbreken. Ze riepen stellen die vruchtbaarheidsproblemen ervaren op om dit te delen met hun omgeving door het delen van een afbeelding met de tekst dat je tot 1 op de 6 stellen behoort waarbij zwanger raken niet vanzelfsprekend is.

Mocht je me volgen op Instagram of Twitter of bevriend met me zijn op Facebook, dan weet je inmiddels dat wij 1 van die 6 stellen zijn. Lange tijd hebben we dit voor ons gehouden. Eerst echt alleen voor onszelf; in een later stadium waren onze directe familieleden en enkele vrienden op de hoogte. Tot halverwege dit jaar. Toen moest ik steeds vaker naar het ziekenhuis voor onderzoeken en controles en merkte ik dat ik het prettig vond om het met anderen te delen. 

Dat het niet kunnen vervullen van onze kinderwens een impact heeft, zal geen verrassing zijn. Wij kunnen er samen goed over praten, maar dat neemt niet weg dat het soms fijn is om het er met iemand anders over te hebben dan je eigen partner. Toen ik dinsdagavond die afbeelding zag staan, besloot ik om ‘m via social media te delen. Dat vond ik best eng, maar tegelijkertijd vond ik dat het tijd werd dat nog meer mensen van onze situatie op hoogte waren.

Ik had geen idee wat voor reacties het zou opleveren. Misschien vinden mensen het raar dat we dit in de openbaarheid gooien, maar ik vond het wel een mooie gedachte om de stilte te doorbreken. We zijn niet de enigen die nog geen ouders zijn en dit wel heel graag willen worden. En we waren eraan toe dat meer mensen dit wisten. Wat hebben we lieve reacties mogen ontvangen, variërend om ons sterkte en succes toe te wensen tot dat mensen het knap en stoer vonden dat we dit deelden. Dat deed ons goed. Dus daar wil ik jullie graag voor bedanken!

Hoe nu verder?

Al enige tijd liep ik rond met het idee om over onze situatie te gaan bloggen. Het helpt mij om zaken van me af te schrijven. Hoe het afvallen bij me verloopt, deel ik alweer een aantal maanden met jullie en dat vind ik het prettig. 

Ik merk dat ik de laatste tijd steeds vaker blogs lees van - met name - vrouwen die hun strijd delen, waaronder Mama to the max. Je gunt helemaal niemand deze situatie en je hoopt dat iedereen zijn of haar kinderwens in vervulling ziet gaan, maar het helpt wel enigszins om te lezen dat je niet de enige bent. 

Om andere stellen op de een of andere manier te kunnen helpen - al heeft maar één iemand iets aan onze ervaringen – en om het verder van me af te schrijven, heb ik besloten om er af en toe over te gaan bloggen.