Doorbreek de stilte...

Dinsdagavond las ik dat het deze week de Week van de Vruchtbaarheid is. Nog niet eerder had ik hiervan gehoord. Deze week is vorig jaar voor het eerst in het leven geroepen. Dat werd een groot succes, waardoor het dit jaar weer plaatsvindt met als thema ‘De impact van vruchtbaarheidsproblemen’. Daarnaast wilden de initiatiefnemers (Freya) het taboe doorbreken. Ze riepen stellen die vruchtbaarheidsproblemen ervaren op om dit te delen met hun omgeving door het delen van een afbeelding met de tekst dat je tot 1 op de 6 stellen behoort waarbij zwanger raken niet vanzelfsprekend is.

Mocht je me volgen op Instagram of Twitter of bevriend met me zijn op Facebook, dan weet je inmiddels dat wij 1 van die 6 stellen zijn. Lange tijd hebben we dit voor ons gehouden. Eerst echt alleen voor onszelf; in een later stadium waren onze directe familieleden en enkele vrienden op de hoogte. Tot halverwege dit jaar. Toen moest ik steeds vaker naar het ziekenhuis voor onderzoeken en controles en merkte ik dat ik het prettig vond om het met anderen te delen. 

Dat het niet kunnen vervullen van onze kinderwens een impact heeft, zal geen verrassing zijn. Wij kunnen er samen goed over praten, maar dat neemt niet weg dat het soms fijn is om het er met iemand anders over te hebben dan je eigen partner. Toen ik dinsdagavond die afbeelding zag staan, besloot ik om ‘m via social media te delen. Dat vond ik best eng, maar tegelijkertijd vond ik dat het tijd werd dat nog meer mensen van onze situatie op hoogte waren.

Ik had geen idee wat voor reacties het zou opleveren. Misschien vinden mensen het raar dat we dit in de openbaarheid gooien, maar ik vond het wel een mooie gedachte om de stilte te doorbreken. We zijn niet de enigen die nog geen ouders zijn en dit wel heel graag willen worden. En we waren eraan toe dat meer mensen dit wisten. Wat hebben we lieve reacties mogen ontvangen, variërend om ons sterkte en succes toe te wensen tot dat mensen het knap en stoer vonden dat we dit deelden. Dat deed ons goed. Dus daar wil ik jullie graag voor bedanken!

Hoe nu verder?

Al enige tijd liep ik rond met het idee om over onze situatie te gaan bloggen. Het helpt mij om zaken van me af te schrijven. Hoe het afvallen bij me verloopt, deel ik alweer een aantal maanden met jullie en dat vind ik het prettig. 

Ik merk dat ik de laatste tijd steeds vaker blogs lees van - met name - vrouwen die hun strijd delen, waaronder Mama to the max. Je gunt helemaal niemand deze situatie en je hoopt dat iedereen zijn of haar kinderwens in vervulling ziet gaan, maar het helpt wel enigszins om te lezen dat je niet de enige bent. 

Om andere stellen op de een of andere manier te kunnen helpen - al heeft maar één iemand iets aan onze ervaringen – en om het verder van me af te schrijven, heb ik besloten om er af en toe over te gaan bloggen.

Weer een mijlpaal bereikt

Het was alweer twee maanden geleden dat ik voor het laatst bij de diëtiste ben geweest. Ondertussen ging het afvallen gewoon door (gelukkig maar ;-)). Tot mijn vreugde kan ik jullie namelijk vertellen dat ik weer een nieuwe mijlpaal heb bereikt: ik ben namelijk tot nu toe 22,1 kg afgevallen! Met de diëtiste had ik vorige keer afgesproken dat het realistisch was dat ik voor de kerstdagen nog zeven kilo kwijt zou raken. Dat is me nu eind oktober al gelukt.

Voldoende eten
De diëtiste begon de afspraak vanmiddag dat ze vond dat ik er goed uitzag. Altijd leuk om te horen natuurlijk. En toen ik mijn gewicht vertelde, was ze in positieve zin verbaasd. Het gaat stukken beter dan we allebei verwacht hadden. Ze benadrukte wel dat ik voldoende moet blijven eten en dat gedoseerd moet blijven doen. Ik merk dat ik 's middags snel vergeet om een tussendoortje te pakken, terwijl dat wel verstandig is. Ook gaf ze aan dat ik mezelf af en toe gewoon echt iets moet gunnen en niet te streng voor mezelf moet blijven. Ze vindt het super dat ik steeds beter gewend ben aan mijn nieuwere levensstijl, maar ik moet mezelf soms wel gewoon iets gunnen. Ik ben nu bijvoorbeeld nogal geneigd om van zondag tot en met donderdag 's avonds alleen maar yoghurt te pakken en geen koekje. Dat gun ik me alleen op vrijdag- en zaterdagavond. Maar nu het allemaal zo goed gaat, mag ik dat best eens vaker pakken. Zolang ik maar niet elke avond aan een grote koek zit, maar dat is voor niemand goed.

Naar aanleiding daarvan vertelde ik haar dat ik graag weer eens sushi wilde gaan eten. De diëtiste zei meteen dat ik gewoon een keer moest gaan doen. Ze raadde wel aan om dan per ronde minder te bestellen dan de vijf die je mag, zodat je elke ronde mee kan blijven eten en niet te vol komt te zitten. Ik merk namelijk dat ik sneller een vol gevoel heb. Dan is de kans groot dat ik na twee keer vijf gerechtjes al genoeg op heb. Door het wat meer gedoseerd te doen, zal dat beter gaan. Ze zei daarbij dat als ik binnenkort sushi ging eten ik er dan gewoon lekker van moet gaan genieten. Dus... ik heb meteen voor volgende week een tafeltje gereserveerd. Daar kan ik me nu al op verheugen.

Eten tijdens de Kerstdagen

We hebben geen nieuw doel vastgesteld om voor de kerstdagen te halen. Alles dat er nu nog extra afgaat, is mooi meegenomen. Ik heb alleen aangegeven dat ik uiteindelijk er graag nog tien kilo van af wil hebben. De diëtiste verwacht dat dat met dit eetpatroon goed te doen is. Zolang ik gemiddeld 0,5 kg per week afval, is het prima. Dan eet en beweeg ik voldoende en komen er niet te weinig voedingsstoffen binnen. Voor begin januari hebben we nog een afspraak gemaakt. Als het zo goed blijft gaan, zal dat voorlopig de laatste zijn. En als slotopmerking had ze nog een tip voor de kerstdagen: sla geen maaltijden of tussendoortjes over om te compenseren, maar maak in plaats daarvan liever een wandeling. En vergeet vooral niet om die twee dagen lekker te genieten!

Triangel - Knikkebollen

Soms ben je ergens aanwezig of bij iemand op bezoek en krijg je ineens inspiratie voor een Triangel. Dat had ik laatst toen we op vrijdagavond bij vrienden op bezoek waren. Rond half acht waren mijn man en ik bij onze vrienden voor een gezellig avondje koffie-/theedrinken en kletsen. Hun dochtertje van bijna 1 jaar was nog even wakker en was heel erg gefascineerd door alles wat op tafel stond: kopjes, schoteltjes, een theedoos, koekjes en theezakjes. Vooral dat laatste trok haar aandacht. Zo snel als ze kon, pakte ze een theezakje en ging ermee aan de haal. Prachtig om te zien!

Nadat zij op bed lag en wij al wat uurtjes hadden zitten kletsen, werd het aan een kant van de bank vrij stil. Terwijl onze vriendin iets over haar werk aan het vertellen was, viel onze vriend bijna in slaap. Herken je dat je zittend probeert te slapen en dat je hoofd dan alle kanten op lijkt te gaan? Je hoofd valt naar achteren of naar voren en uit een automatische reflex zet je ‘m zelf weer recht? Het is een beetje lastig om te omschrijven, maar jullie begrijpen vast wel wat ik bedoel. Dat zagen we bij onze vriend gebeuren. Maar wat wil je ook na een lange en drukke werkweek… De meeste werkende mensen zijn dan op vrijdagavond moe, waardoor de aandacht wat sneller verslapt en de ogen af en toe even dichtvallen.

Terwijl ik dat zo zag gebeuren en in gesprek bleef met mijn man en mijn vriendin, begon het als het ware te borrelen in mijn hoofd en een column leek zich langzamerhand te gaan vormen. Is dit knikkebollengebeuren een bekend fenomeen? Is het leeftijdsgebonden of niet? En waar komt het woord knikkebollen eigenlijk vandaan? Ik krijg haast associaties met knikkeren als ik aan het woord denk, terwijl dat er waarschijnlijk niets mee te maken heeft. Als je in de Van Dale kijkt, staat er als definitie: “met het hoofd (voortdurend) knikken van de slaap.” En als je het woord intikt op Google volgt onder andere het volgende: “Onze hersenen geven een signaal wanneer ze willen rusten. Dat doen ze altijd in een vaste volgorde. Het eerste signaal gaat naar de oogspiertjes die op non-actief worden gezet. De oogleden voelen zwaar en sluiten de oogbol af. Dat geeft de hersenen direct enige rust. Na de oogspieren volgen de nekspieren. Dat gebeurt ook wanneer je in bed ligt, maar dan zakt je hoofd in het kussen en merk je daar niet veel van. Wel wanneer je zit. Als dan de nekspier ontspant en je hoofd daardoor naar voren beweegt, probeer je soms om het rechtop te houden: het bekende knikkebollen.”

Dat zagen wij die bewuste vrijdagavond bij onze vriend gebeuren. Niet lang na het knikkebollen zijn wij weer naar huis gegaan, zodat hij zijn bed op kon zoeken en kon gaan uitrusten. Overigens heb ik hem wel laten weten dat zijn knikkebollen misschien nog eens terugkomt in de krant. Nu woont hij niet in onze gemeente, maar ik heb het vermoeden dat hij dit stukje toch wel onder ogen zal krijgen. Wat een bezoekje aan vrienden al niet teweeg kan brengen…

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 26 oktober 2017