Paper towns

"Margo was altijd al gek op mysteries. En bij alles wat daarna kwam, kon ik me nooit aan de gedachte onttrekken dat ze misschien wel zo van mysteries hield dat ze er zelf één werd."

Als Quentin (Q) en Margo negen jaar oud zijn, vinden ze in het park een dode man. Margo is meteen nieuwsgierig naar de omstandigheden waarom de man dood is en ze gaat op onderzoek uit. Ze vraagt Q mee, maar hij wil liever niet in de problemen komen. Vanaf dat moment gaan hun levens verschillende kanten op.

Negen jaar later klimt Margo door het raam Q's kamer binnen en ze neemt hem mee op een onvergetelijk, nachtelijk avontuur. De volgende dag is ze verdwenen. Maar niet zonder aanwijzingen voor Q achter te laten waar ze is gebleven.

Q is stiekem altijd verliefd gebleven op Margo en hij besluit naar haar op zoek te gaan, samen met zijn beste vrienden Ben en Radar en met Lacey, de beste vriendin van Margo. Maar wil Margo wel gevonden worden?

Sinds het internationale succes van 'The Fault in our stars' is John Green niet meer weg te denken uit de boekenwereld én van het witte doek. Zowel de boek als de film waren namelijk een grandioos succes. Een nieuwe verfilming van één van zijn boeken kon natuurlijk niet uitblijven. Dat werd 'Paper towns'.

'Paper towns' is een prachtige film geworden. Green gebruikt in zijn boeken mooie, haast poëtische zinnen en omgevingen, die heel goed te vertalen zijn naar het witte doek. De hoofdrollen worden uitstekend vertolkt door Nat Wolff (Quentin) en Cara Delevingne (Margot). Dat geldt ook voor de acteurs die de vrienden van Q spelen: Ben (Austin Abrams) en Radar (Justice Smith). De film bevat humoristische en mooie scènes.

Net zoals in het boek valt de ontknoping helaas ietwat tegen. Het past prima zoals het bij het boek hoort, maar dat vond ik in het boek al een minpuntje... Al met al zou ik deze film zeker aanraden om te gaan kijken.

Rendez-vous

De verfilming van een boek kan twee kanten opgaan: het verhaal wordt verfilmd zoals jij het (gedeeltelijk) voor ogen had of het is helemaal anders geworden dan jij in je hoofd had tijdens het lezen. Ik heb er een soort haat/liefde-verhouding mee. Aan de ene kant vind ik het gaaf als een boek waar ik enthousiast over was het witte doek haalt. Maar aan de andere kant valt het meestal tegen en blijkt dat het boek beter was. Het neemt overigens niet weg dat ik toch regelmatig naar een boekverfilming ga.

Wat vond ik het gaaf toen bekend werd dat ‘Rendez-vous’ van Esther Verhoef verfilmd zou worden. Een erg goed en spannend boek van één van mijn favoriete auteurs. Hoe zou dat er op het witte doek uit komen te zien? Daar was ik erg nieuwsgierig naar. Zeker nadat de cast bekend werd gemaakt: Loes Haverkort (als Simone), Mark van Eeuwen (als Eric) en Peter Paul Muller (als Peter). De rol van de Franse bouwvakker Michel zou door een Franse acteur vertolkt worden: Pierre Boulanger.

4 juni jongstleden ging de film in première. Afgelopen zaterdag ben ik met Robert naar deze film geweest. Ik had expres het boek niet herlezen, omdat de film dan meestal bij voorbaat al tegenvalt. Nu had ik het verhaal niet tot in de details in mijn hoofd.

De film start met een flashforward, waardoor je als kijker al een vermoeden krijgt welke kant het verhaal opgaat. Wat mij betreft, hadden ze deze scène achterwege kunnen laten. Dat had de spanning wat meer in de film gehouden. De daaropvolgende scène vond ik persoonlijk beter passen als beginscène: moeder Simone, vader Eric en hun twee kinderen zitten in de auto op weg naar hun nieuwe huis in Frankrijk en zingen gezellig mee met een Franstalig liedje.

De acteurs en actrices zetten hun rollen wel vrij overtuigend neer. Eric (Van Eeuwen) gaat helemaal op in de verbouwing en vergeet daardoor aandacht aan zijn gezin te besteden. Simone (Haverkort)is gevoelig voor aandacht en gaat gretig in op de avances van Michel (Boulanger). Iets te gemakkelijk laat ze zich door hem verleiden en lijkt ze te vergeten dat ze getrouwd is en moeder is van twee kinderen. Ze laat haar zus Lian (Jennifer Hoffman) wel erg gemakkelijk de zorg voor haar kinderen op zich nemen. Als Michel op het witte doek ziet, snap je wel waarom ze zich aangetrokken voelt tot hem ;-). Peter (Muller) is de ultieme ‘foute’ makelaar, die weet wat hij wil en daar vrijwel alles voor over heeft.

De film wijkt hier en daar af van het boek, maar dat was te verwachten. ‘Rendez-vous’ is een aardige film, die de moeite waard is om te zien. De spannende ontknoping waar naartoe gewerkt wordt vanaf de eerste flashforward, valt alleen wat tegen. Het einde komt wat afgeraffeld over. Dat is jammer, want daar hadden de regisseur en scriptschrijver volgens mij wel wat meer van kunnen maken.

Pijnstillers

Carry Slee was vroeger mijn favoriete schrijfster. Ik las al haar boeken... en de meesten wel meer dan één keer. 'Spijt' en 'Pijnstillers' vond ik haar mooiste en indrukwekkendst boeken. Ik kende ze bijna uit mijn hoofd. Laatst heb ik beide boeken herlezen... en ik ken ze nog steeds bijna helemaal uit mijn hoofd :-).

Vanaf het moment dat er boeken van Carry Slee verfilmd werden, hoopte ik dat 'Spijt' en 'Pijnstillers' ook in de bioscoop zouden komen. Vorig jaar was 'Spijt' te zien. Dit boek is geweldig verfilmd, vind ik. Met tranen in mijn ogen heb ik deze film gekeken.

Vlak daarna werd bekend dat 'Pijnstillers' de volgende verfilming werd. Afgelopen donderdag heb ik deze film in de bioscoop gezien. Kennen jullie het verhaal van 'Pijnstillers'? Casper (15 jaar) woont alleen met zijn moeder. Zijn vader kent hij niet. In zijn vrije tijd speelt hij graag piano. Hij is door het dolle heen als hij in het jeugdorkest mag spelen. Maar dan wordt er kanker bij zijn moeder geconstateerd. Casper is bang dat hij alleen achterblijft. Hij besluit op zoek te gaan naar zijn vader...

De hoofdrollen in 'Pijnstillers' zijn voor Gijs Blom (in de rol van Casper), Birgit Schuurman (in de rol van Marit, de moeder van Casper) en Raymond Thiry (in de rol van Robert van Laren, de vader van Casper). Ze spelen alledrie hun rol goed en met overtuiging. Toch raakte de film me niet helemaal. Ik miste bepaalde details uit het boek in de film. Ik weet dat een film een deel van het boek is, maar ik vond het jammer dat de rol van Caspers vader anders was dan in het boek. Hoe Casper zijn vader ontmoet en uiteindelijk een band met hem krijgt, was een van mijn favoriete passages uit het boek. Misschien dat de film daardoor wat tegenviel voor me.

'Pijnstillers' is een mooie film, zeker als je het boek niet kent. Robert heeft het boek niet gelezen en vond het een goede film. Na afloop ging ik niet helemaal met een voldaan gevoel naar huis. Naar mijn mening had er meer in gezeten...

Boekverfilmingen: ja of nee?

Wanneer is een boekverfilming eigenlijk goed of juist slecht te noemen? Dat is een vraag die ik mezelf laatst stelde toen ik naar de film van 'Het diner' was geweest en voor Leesfanaten een verslagje erover ging schrijven. In dat verslag maakte ik een korte vergelijking tussen de boek en het film, en kwam tot de conclusie dat de film vrij goed was... op het matige einde na. Ik baseerde mijn oordeel voornamelijk op het feit dat het boek en de film grotendeels gelijk waren gebleven. Het was enige jaren geleden dat ik het boek gelezen had, maar de film verliep voor het grootste deel zoals het boek ook ging. Dat maakt een boekverfilming voor mij goed.

Maar er zijn ook een heleboel films die zich niet letterlijk aan het boek houden. Vaak omdat de film anders wel erg lang zou worden. Als je naar de bioscoop gaat, hoeft voor de meeste mensen een film geen drie tot vier uur te duren. Een film van anderhalf tot twee uur is meestal lang genoeg. Dat geldt ook voor de film 'Spijt', naar het gelijknamig boek van Carry Slee over pesten. Als kind heb ik dit boek heel vaak gelezen, waardoor ik het ook nu nog tot op de details ken. De hoofdlijn in de film is hetzelfde als in het boek, maar er zijn hier en daar wel enkele details veranderd. Zo is een belangrijk persoon in het leven van hoofdpersoon Jochem uit de film geschrapt en vervangen door een klasgenoot van hem. Is dat storend? Nee, voor mij niet. De boodschap van de film komt ook met deze aanpassing luid en duidelijk binnen bij de bezoekers.

Wanneer zijn verschillen tussen een boek en een film wel storend? Ik kan natuurlijk niet voor anderen spreken, maar als ik net een boek uit heb en ik ga daarna meteen naar de verfilming ervan, valt deze meestal tegen (uitzonderingen daargelaten). Een voorbeeld daarvan is de derde film van de Harry Potter-reeks, 'Harry Potter and the Prisoner of Azkaban'. Dat boek was geweldig; ik had er enorm van genoten. Een week nadat ik het boek had uitgelezen, ging ik naar de film. De eerste twee films waren erg goed; dan zou de derde dat ook wel zijn. Wat waren er veel details weggelaten, die ik nog helemaal in mijn hoofd had zitten. Het was nog wel een aardige film, maar ik was er niet zo enthousiast over als bij de eerdere films uit deze reeks.

Vanaf dat moment besloot ik om ervoor te zorgen dat er meer tijd zat tussen het moment dat ik het boek las en het moment dat ik naar de film ging om teleurstellingen te voorkomen. Je ontkomt er niet helemaal aan, want sommige boeken worden niet goed verfilmd. Of misschien moeten bepaalde verhalen gewoon helemaal niet verfilmd worden. Terwijl dat voor anderen juist wel geldt, maar niet gebeurt. Al met al kun je bij het lezen van een boek je eigen verfilming voor ogen zien. En dat is ook heel wat waard!

Hoe denken jullie meestal over boekverfilmingen?

The Hunger Games: Catching fire

De Amerikaanse auteur Suzanne Collins bracht in 2009 'De Hongerspelen: Vlammen' (origineel: 'The Hunger Games: Catching fire') uit. Het was het tweede deel uit de succesvolle Hongerspelentrilogie. In het voorjaar van 2012 verscheen de verfilming van het eerste boek. Afgelopen woensdag ging de film van het tweede boek in première.

Katniss Everdeen (Jennifer Lawrence) en Peeta Mellark (Josh Hutcherson) hebben samen de 74e editie van De Hongerspelen overleefd. Nu zijn de rest van hun leven veilig, toch? Ze maken een overwinningstocht langs alle districten in Panem. Dan blijkt dat de mensen Katniss als symbool van hoop zien. Men komt in opstand tegen president Snow. Daar is hij allesbehalve blij mee.

De 75e editie van De Hongerspelen belooft een zeer speciale te worden. Elk 25 jaar vindt er namelijk een Kwartskwelling plaats. President Snow besluit om de mannelijke en vrouwelijke tributen uit de winnaars te kiezen. Katniss weet meteen wat dit betekent: zij moet terug de arena in omdat zij de enige winnares uit district 12 is. Wie gaat er met haar mee: Peeta of Haymitch (Woody Harrelson)? En wie zal de ultieme winnaar van De Hongerspelen zijn? Het wordt een strijd als nooit tevoren...

Net zoals bij het eerste deel zit je bij 'Catching Fire' meteen helemaal in de film. Het verhaal gaat verder waar de eerste film (en het eerste boek zijn geëindigd): net na de overwinning van Katniss en Peeta. Beide rollen worden wederom vol overtuiging neergezet door Jennifer Lawrence en Josh Hutcherson.

In het boek heeft de auteur meer tijd (en dus meer bladzijden) nodig om zaken uit te leggen. Omgevingen dienen omschreven te worden, andere oud-winnaars hebben een beschrijving nodig en alle actiemomenten worden tot in detail verteld. Het voordeel van de film is dat je dit allemaal kan laten zien, waardoor er daarvoor minder tekst nodig is en er meer actie kan worden getoond. Je zult het niet vaak van mij horen, maar in dit geval vind ik de films beter en spannender dan de boeken.

Het eerste deel van de film draait om de overwinningstocht en de verstrekkende gevolgen daarvan. Hoe gaan Katniss en Peeta om met de nieuwe aangekondigde Hongerspelen? En wat betekent dit voor hun families en dierbaren? Je leeft ontzettend met ze mee en verafschuwt president Snow.

In het deel na de pauze begint de actie pas echt als De Hongerspelen gaan beginnen. Je merkt meteen dat deze editie een stuk heftiger is dan die uit de eerste film. Waar het in die film vooral om het evenement draaide, gaat het in deze film juist ook om het verzet tegen Het Capitool en president Snow in het bijzonder.

Ondanks dat de film 2,5 uur duurt, heb je daar totaal geen besef van als je de film aan het kijken bent. 'Catching fire' bevat spanning, emotie en actie. Je zit haast op het puntje van je stoel als de film zijn einde nadert. En dat einde is zo open dat je het liefste meteen door wilt naar de derde film! Helaas wordt het derde boek in twee delen verfilmd, waarvan de eerste film in november 2014 in de bioscoop verschijnt en de tweede pas een jaar later. Gelukkig heb ik het boek al gelezen en weet ik hoe het zal eindigen, maar toch kijk ik nu al ontzettend uit naar de volgende film!

Spijt

Vrijwel iedereen herinnert zich nog wel wat zijn of haar favoriete jeugdboek was. Ik las in mijn jeugd alle boeken van Carry Slee. Ik vond haar een hele goede auteur (en dat vind ik nu trouwens nog steeds). Een van mijn favoriete jeugdboeken is door haar geschreven. Dat is namelijk 'Spijt'.

Voor degenen die dit boek niet kennen:
Jochem voelt zich niet erg gelukkig in de tweede klas. Hij is het mikpunt van getreiter. David doet er niet aan mee, maar hij durft er niets van te zeggen. Hun klassenleraar, die gymnastiek geeft, grijpt ook niet in. Hij heeft een hekel aan dikke Jochem. Jochem lijkt zich niets aan te trekken van de pesterijen, die elke dag erger worden. Als de klas weer eens dubbel ligt, lacht hij zelf mee.

Maar op een ochtend krijgen ze van de rector te horen dat Jochem na de klassenavond niet is thuisgekomen. David voelt zich schuldig. Waarom heeft hij zijn mond ook nooit opengedaan? Samen met een vriendin gaat hij Jochem zoeken om te zeggen dat het hem spijt. Dan vinden ze Jochems tas in het meer. Misschien is het al te laat…

Carry Slee staat erom bekend om heftige onderwerpen, zoals drugsgebruik, mishandelingen en pesterijen, in haar boeken centraal te laten staan. In 'Spijt' draait het om pesten en de gevolgen daarvan. Ik heb dit boek heel vaak gelezen in mijn jeugd, omdat ik er erg van onder de indruk was. Ook later heb ik regelmatig het verhaal nog eens gelezen. 'Spijt' is - samen met 'Pijnstillers' - mijn meestgelezen boek uit mijn jeugd.

In 2006 verscheen de eerste film in de bioscoop die gebaseerd was op een boek van Carry Slee. 'Afblijven' beet het spits af, en het werd meteen een succes. Vrijwel elk jaar daarna verscheen er een nieuwe boekverfilming van Carry Slee in de bioscoop: 'Timboektoe' (2007), 'Radeloos' (2008), 'Lover of Loser' (2009) en 'Razend' (2011). Ik hoopte dat mijn twee favorieten ook ooit het filmdoek zouden gaan halen. En dit jaar was het dan zover voor 'Spijt'. 

Een paar weken geleden ben ik naar deze film geweest. En ook al kende ik het boek uit mijn hoofd, het was erg heftig om te zien. Je vormt een beeld in je hoofd als je het leest, maar als je het dan op het witte doek ziet...
Na de pauze zat ik met tranen in mijn ogen naar de film te kijken. Wat hebben ze dit verhaal goed verfilmd. Voor mij is dit de beste boekverfilming van een Carry Slee-boek tot nu toe.

Het verhaal van Carry Slee in 1996 verscheen, is nu nog steeds actueel... en zal het waarschijnlijk altijd blijven. Vond ik eerst dat het boek 'Spijt' verplicht lesmateriaal op de basisschool zou moeten zijn, wat mij betreft geldt dat nu ook voor de film. Ik weet niet of het helpt, maar het is het proberen waard toch?