Afgelopen zaterdag ben ik met Robert en Elise naar 'Amy' geweest in De Verkadefabriek. We zaten in een kleine zaal, waar relaxte banken stonden (in plaats van de "standaard-bioscoopstoelen"). Voorafgaand aan de film hoorde je hier en daar nog wat gefluister, maar toen de film eenmaal begonnen was bleef het stil. Het was een zeer indrukwekkende film.
Je ziet hoe Amy Winehouse al op jonge leeftijd (16 jaar) ontdekt wordt als jazz-artieste en uiteindelijk uitgroeit tot een wereldberoemde artieste, die veel te vroeg gestorven is. De hele film door denk je "wat als...". Bijvoorbeeld: "wat als haar ouders niet waren gescheiden en haar vader wel veel in beeld was geweest, hoe zou haar leven er dan uit hebben gezien?" Of: "wat als ze Blake nooit ontmoet had, zou ze dan geen drugs zijn gaan gebruiken?" Je weet de antwoorden niet op deze vragen, maar je bent er door deze film wel mee bezig.
De documentaire 'Amy' laat je niet zomaar los als -ie afgelopen is. Het houdt je nog wel even bezig, ook als je de filmzaal alweer uitgelopen bent.