Triangel - Knikkebollen

Soms ben je ergens aanwezig of bij iemand op bezoek en krijg je ineens inspiratie voor een Triangel. Dat had ik laatst toen we op vrijdagavond bij vrienden op bezoek waren. Rond half acht waren mijn man en ik bij onze vrienden voor een gezellig avondje koffie-/theedrinken en kletsen. Hun dochtertje van bijna 1 jaar was nog even wakker en was heel erg gefascineerd door alles wat op tafel stond: kopjes, schoteltjes, een theedoos, koekjes en theezakjes. Vooral dat laatste trok haar aandacht. Zo snel als ze kon, pakte ze een theezakje en ging ermee aan de haal. Prachtig om te zien!

Nadat zij op bed lag en wij al wat uurtjes hadden zitten kletsen, werd het aan een kant van de bank vrij stil. Terwijl onze vriendin iets over haar werk aan het vertellen was, viel onze vriend bijna in slaap. Herken je dat je zittend probeert te slapen en dat je hoofd dan alle kanten op lijkt te gaan? Je hoofd valt naar achteren of naar voren en uit een automatische reflex zet je ‘m zelf weer recht? Het is een beetje lastig om te omschrijven, maar jullie begrijpen vast wel wat ik bedoel. Dat zagen we bij onze vriend gebeuren. Maar wat wil je ook na een lange en drukke werkweek… De meeste werkende mensen zijn dan op vrijdagavond moe, waardoor de aandacht wat sneller verslapt en de ogen af en toe even dichtvallen.

Terwijl ik dat zo zag gebeuren en in gesprek bleef met mijn man en mijn vriendin, begon het als het ware te borrelen in mijn hoofd en een column leek zich langzamerhand te gaan vormen. Is dit knikkebollengebeuren een bekend fenomeen? Is het leeftijdsgebonden of niet? En waar komt het woord knikkebollen eigenlijk vandaan? Ik krijg haast associaties met knikkeren als ik aan het woord denk, terwijl dat er waarschijnlijk niets mee te maken heeft. Als je in de Van Dale kijkt, staat er als definitie: “met het hoofd (voortdurend) knikken van de slaap.” En als je het woord intikt op Google volgt onder andere het volgende: “Onze hersenen geven een signaal wanneer ze willen rusten. Dat doen ze altijd in een vaste volgorde. Het eerste signaal gaat naar de oogspiertjes die op non-actief worden gezet. De oogleden voelen zwaar en sluiten de oogbol af. Dat geeft de hersenen direct enige rust. Na de oogspieren volgen de nekspieren. Dat gebeurt ook wanneer je in bed ligt, maar dan zakt je hoofd in het kussen en merk je daar niet veel van. Wel wanneer je zit. Als dan de nekspier ontspant en je hoofd daardoor naar voren beweegt, probeer je soms om het rechtop te houden: het bekende knikkebollen.”

Dat zagen wij die bewuste vrijdagavond bij onze vriend gebeuren. Niet lang na het knikkebollen zijn wij weer naar huis gegaan, zodat hij zijn bed op kon zoeken en kon gaan uitrusten. Overigens heb ik hem wel laten weten dat zijn knikkebollen misschien nog eens terugkomt in de krant. Nu woont hij niet in onze gemeente, maar ik heb het vermoeden dat hij dit stukje toch wel onder ogen zal krijgen. Wat een bezoekje aan vrienden al niet teweeg kan brengen…

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 26 oktober 2017

Triangel - Herfst

De dagen worden korter, het wordt sneller donker, de bladeren aan de bomen krijgen kleurtjes,... oftewel: de herfst is begonnen. Dat is toch een van mijn favoriete seizoenen. Ik vind het heerlijk om in de herfst een wandeling door de bossen te maken op zoek naar paddenstoelen, te genieten van de gekleurde natuur en van alles te verzamelen om ook thuis een herfstgevoel te krijgen. Denk hierbij aan dennenappels, eikeltjes, beukennootjes en mos. Natuurlijk mag je hier niet teveel van meenemen; het is tenslotte ook belangrijk voor de bewoners van de bossen.

Zodra de herfst zijn intrede doet, zorg ik voor de bewoners van onze tuin. We hebben een speciaal voederhuisje aan onze schutting hangen (dankzij mijn vader), waar we stukjes brood in kunnen leggen en waaraan netjes met noten kunnen hangen. In het eerste jaar dat wij in ons huis woonden, aten de vogeltjes alles wat we weglegden en ophingen. Maar tegenwoordig zijn ze een stuk kieskeuriger. Volkorenbrood wordt wel gegeten; carnavalsbrood daarentegen niet. Ik weet niet of vogels kleur kunnen zien en dat roze, groene en gele maar raar vinden of dat het heel anders smaakt... Ik weet wel dat ik die korstjes maar niet meer in het voederhuisje leg. Netjes met noten werden in eerste instantie allemaal gegeten, maar deze week zag ik dat de nootjes vanuit de Vogelbescherming lekkerder gevonden worden dan anderen. Dat netje is inmiddels namelijk een stuk leger dan de andere die we hebben hangen. Weer wat geleerd!

Het meest favoriet in onze tuin is overigens het pindakaaspotje. Dan bedoel ik natuurlijk niet de pindakaas die wij op ons brood kunnen smeren, maar degene die speciaal voor vogels is. Volgens mij hebben wij vorige herfst en winter uiteindelijk wel twaalf pindakaaspotjes opgehangen (een voor een dat wel...). Het is ook wel heel gezellig als je zo'n potje hebt hangen waar lieve kleine vogeltjes, zoals pimpelmeesjes, roodborstjes en koolmeesjes, van komen eten. Je ziet ze op het hek of in een boom zitten totdat er ruimte is om een hapje te nemen. Heel leuk! Kauwen daarentegen zijn brutaal. Soms zitten er acht kauwen op onze schuur die met veel herrie elkaar wegjagen bij de pindakaaspot om een grote hap te nemen. Als deze vogels dit voedsel ontdekt hebben, is de pot zo voor de helft leeg. Toch ook mooi om te zien! Het is gewoon gezellig om leven in je tuin te hebben.

Naast een prachtig seizoen is herfst een van de woorden in onze taal die geen rijmwoord kent. Twaalf is daar ook een voorbeeld van. Dat heb ik ooit geleerd tijdens een gastcollege van auteur Ted van Lieshout en dat is me altijd bijgebleven. Maar dat terzijde... ik zal dit seizoen regelmatig op de bank onder de deken met een kopje thee erbij een boek gaan lezen, een spannende serie kijken of gewoon genieten van de gezelligheid in mijn tuin. Hallo herfst!

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 5 oktober 2017

Ik voel me goed!

In principe sta ik elke donderdagochtend thuis op de weegschaal om te kijken wat mijn gewicht is. Zo ook vanochtend. Bij de vorige afspraak met mijn diëtiste vertelde ze dat als ik zo door blijf gaan ik wekelijks 0,5 kilogram kan afvallen en nog dit jaar mijn nieuwe mijlpaal van -22 kilogram kan halen. Ik kan jullie vertellen dat ik op de goede weg ben. Toen ik mezelf vanochtend woog, bleek dat ik tot nu toe 19,5 kilo ben afgevallen. En daar ben ik heel blij mee!

Minder honger

Mijn nieuwe, gezondere levensstijl gaat me steeds beter af. Ik merk ook dat ik minder honger heb waardoor ik minder de neiging heb om te gaan snaaien en dat ik - in vergelijking met voor mei 2017 - minder eten nodig heb om vol te zitten. Ook gaat het sporten en het meer bewegen me goed af. Ik sport minimaal twee keer in de week intensief (in de zin van: fietsen op de hometrainer of baantjeszwemmen) en ik probeer drie tot vier keer in de week een rondje te wandelen. Als ik op pad ga in mijn eigen woonplaats deed ik dat vrijwel altijd op de fiets. Tegenwoordig doe ik één dag in de week alles lopend. Ik woon zo'n 2 kilometer van ons centrum vandaan en dat is lopend uitstekend te doen. Laatst ben ik zelfs lopend naar een tandartsafspraak gegaan. Binnen een half uurtje was ik daar. Heerlijk!

Fysiek gaat het ook beter. Ik heb al heel lang zwakke knieën (mede doordat mijn knieschijven anders zitten dan hoort en daardoor gemakkelijker uit de kom kunnen gaan), maar door het vele trainen en doordat ik veel minder kilo's meesjouw heb ik er veel minder last van. Dat merk ik bijvoorbeeld aan 'het verstappen'. Op een niet-vlakke ondergrond, onder andere in het bos, maakte ik gemakkelijk een misstap en dat schoot meteen door naar mijn knie. Lopen was daarna niet prettig meer. Tegenwoordig kan ik dat zelf beter opvangen en heb ik er nog amper last van als ik een keer een misstap maak. Daarnaast slaap ik veel beter en rustiger. Op zich haalde ik altijd wel voldoende slaap, maar had ik wel nachten dat ik veel lag te woelen en te draaien en werd ik niet altijd uitgerust wakker. Nu wel... vooral als ik gesport of veel bewogen heb. De nacht nadat Robert en ik 17 kilometer gewandeld hadden, heb ik bijvoorbeeld als een blok geslapen. En dat heb ik steeds vaker nu ik gezonder eet en meer beweeg.

Nieuwe kledingmaten

Al na de eerste vijf kilo merkte ik dat sommige kleding wat losser begin te zitten. Het werd toen steeds warmer, dus ik besloot toch twee nieuwe zomerbroeken aan te schaffen. Langzaamaan werden broeken echt te groot en gingen shirtjes vooral beter zitten. Af en toe kocht ik een broek erbij en deed ik een te grote broek naar de kledingbak.

Vorige week ging ik met mijn moeder op kledingjacht in Oosterhout. En tot mijn verbazing kon ik van sommige broeken drie maten kleiner aan dan voorheen. Zelfs bij bepaalde truien kon ik een maat kleiner dan ik had verwacht. Dat maakt winkelen ineens wel een stuk leuker. Voor het eerst trok ik een slimfit jeans aan die lekker zat en waarin mijn benen slanker ogen. Ik heb meteen twee van dat soort spijkerbroeken aangeschaft!

De knop is om!

Ik ben blij dat ik de knop heb kunnen omdraaien met behulp van een diëtiste en dat het afvallen zo goed gaat. Ik voel me zoveel beter nu! Dat vind ik heel fijn. Ik houd er nog steeds rekening mee dat het op een gegeven moment minder snel gaat, maar ik geniet er nu volop van dat het goed gaat. Ik had in mei echt niet verwacht dat ik na bijna vijf maanden al 19,5 kilo zou zijn afgevallen. Op naar mijn volgende mijlpaal: voor de kerstdagen 22 kilo eraf!