Paper towns

"Margo was altijd al gek op mysteries. En bij alles wat daarna kwam, kon ik me nooit aan de gedachte onttrekken dat ze misschien wel zo van mysteries hield dat ze er zelf één werd."

Als Quentin (Q) en Margo negen jaar oud zijn, vinden ze in het park een dode man. Margo is meteen nieuwsgierig naar de omstandigheden waarom de man dood is en ze gaat op onderzoek uit. Ze vraagt Q mee, maar hij wil liever niet in de problemen komen. Vanaf dat moment gaan hun levens verschillende kanten op.

Negen jaar later klimt Margo door het raam Q's kamer binnen en ze neemt hem mee op een onvergetelijk, nachtelijk avontuur. De volgende dag is ze verdwenen. Maar niet zonder aanwijzingen voor Q achter te laten waar ze is gebleven.

Q is stiekem altijd verliefd gebleven op Margo en hij besluit naar haar op zoek te gaan, samen met zijn beste vrienden Ben en Radar en met Lacey, de beste vriendin van Margo. Maar wil Margo wel gevonden worden?

Sinds het internationale succes van 'The Fault in our stars' is John Green niet meer weg te denken uit de boekenwereld én van het witte doek. Zowel de boek als de film waren namelijk een grandioos succes. Een nieuwe verfilming van één van zijn boeken kon natuurlijk niet uitblijven. Dat werd 'Paper towns'.

'Paper towns' is een prachtige film geworden. Green gebruikt in zijn boeken mooie, haast poëtische zinnen en omgevingen, die heel goed te vertalen zijn naar het witte doek. De hoofdrollen worden uitstekend vertolkt door Nat Wolff (Quentin) en Cara Delevingne (Margot). Dat geldt ook voor de acteurs die de vrienden van Q spelen: Ben (Austin Abrams) en Radar (Justice Smith). De film bevat humoristische en mooie scènes.

Net zoals in het boek valt de ontknoping helaas ietwat tegen. Het past prima zoals het bij het boek hoort, maar dat vond ik in het boek al een minpuntje... Al met al zou ik deze film zeker aanraden om te gaan kijken.

Marique Maas – Muren van glas: De bestemming ****

De aantrekkelijke en sensuele Daniel Holland neemt zijn Nadine mee in een wereld die ze eerder niet voor mogelijk had gehouden. Hun verdere zoektocht naar geluk en genot begint in Spanje… en ontwikkelt zich steeds verder. Nadine geniet volop en ontdekt dat er geen grenzen lijken te bestaan aan haar genot. Maar hoe zit dat met haar relatie met Daniel?

Ondertussen gaat het gewone leven voor Nadine ook door. Zonder Daniel voelt ze zich niet compleet, maar samen met Dennis en Yvonne runt ze een cateringbedrijf. Daar haalt ze zeker voldoening uit. Totdat iemand roet in het eten probeert te gooien… Wat heeft dit voor gevolgen voor Nadine?

We hebben er even op moeten wachten, maar vorige week verscheen het derde deel uit de Muren van glas-serie. En wat heeft Marique Maas (pseudoniem van Esther Verhoef) er wederom een boeiend en mooi boek van gemaakt. Wat mij betreft zelfs het beste deel uit de serie.

‘Muren van glas: De bestemming’ gaat verder waar het vorige deel ‘Harde grenzen’ was gestopt. Nadine heeft een spannende avond met Daniel en Noa beleefd en ze wil meer. Daniel gaat daar maar al te graag in mee. De aantrekkingskracht tussen de beide hoofdpersonages is voelbaar in het verhaal. De seksscènes worden door Maas op een sensuele en erotische manier beschreven. Nergens wordt het teveel of iets dergelijks. Deze scènes passen gewoon in het verhaal.

Wat maakt dit deel dan het beste tot nu toe? De verhaallijn om de personages heen is uitgebreider. Je leert nog meer over Daniels verleden, waardoor je zijn handelingen uit het verleden iets meer begrijpt. Daarnaast heeft de auteur een spanningselement toegevoegd, waar ik verder niet teveel over zal uitweiden. Alles bij elkaar genomen zorgt het ervoor dat je geboeid blijft lezen tot het uit is.

Het einde laat ruimte over voor een eventueel vierde deel. Hopelijk komt dat er ooit nog…

Auteur: Marique Maas
Titel: Muren van glas: De bestemming
Genre: (erotische) Roman
Uitgeverij: Ambo | Anthos
ISBN: 9789026330322
Aantal pagina's: 299

De Efteling... door de ogen van Teun

Mijn neefje Teun vindt - zoals de meeste kinderen - De Efteling geweldig. Vorige maand zijn we met de familie De Bruijn in het pretpark geweest. Teun keek toen zijn ogen uit. Vlak daarna besloten Robert en ik om weer een Efteling-abonnement te nemen. Vorige week maandag zijn we samen met Teun geweest.

Als je met een kind door De Efteling loopt, beleef je het ineens heel anders dan wanneer je er alleen met volwassenen bent. Teun ziet dingen die jezelf niet (meer) opvallen en hij vindt vrijwel alles prachtig om te zien. De grote glimlach die regelmatig op zijn gezicht verscheen, liet zien dat hij ervan genoot.

We hadden geluk, want het was vrij rustig in het park. We hoefden daardoor nergens lang te wachten... en soms konden we zelfs blijven zitten in een attractie. Teun stelde overal volop vragen. Zo vroeg hij bij elke Efteling-medewerker waar deze persoon naartoe ging, wat hij/zij verkocht, waar hij/zij woonde en hoe hij/zij heette. Bij de Fata Morgana vroeg hij zich ook regelmatig af hoe alle poppen heette. Zijn mondje stond niet stil... ;-)

In het Sprookjesbos zagen we de show met figuren van de Sprookjesboom. Tijdens de show keek Teun aandachtig en was hij vrij stil. Het leek wel of hij verbaasd was dat de figuren die hij normaal op televisie ziet als hij een dvd van de Sprookjesboom kijkt nu ineens bijna recht voor zijn neus stonden. Na de show ging zijn vragenvuur weer verder :-). Waar is de Draak nu? En Roodkapje? Wanneer gaan ze weer een liedje zingen?

In de rest van het Sprookjesbos kon hij overal vooraan staan om alles goed te bekijken en uit te proberen. Taartjes eten bij het huis van de heks (net zoals Hans en Grietje hadden gedaan), heel hard roepen om Klein Duimpje, stiekem aan de kroon van Draak Lichtgeraakt zitten en op zoek gaan naar alle zeven geitjes. Bij Vrouw Holle keek hij geconcentreerd waar ze bleef, maar hoorde hij toch ook wat er achter heb gezegd werd, namelijk:
Mevrouw: "Kijk, dat lijkt Oma wel!"
Teun (verontwaardigd): "Dat is Oma niet. Dat is mevrouw Holle!"
Zowel wij als de vrouw achter ons moesten er ontzettend om lachen. Teun keek ondertussen vol bewondering naar de sneeuw die naar beneden kwam...

Al met al hebben Robert en ik een heerlijke dag met Teun in De Efteling gehad. En weet je wat Teun uiteindelijk het leukste vond om te doen (en waar hij drie keer in is geweest)? De traptreintjes!