Van der Laan & Woe - Buutvrij

Van der Laan & Woe zijn gekomen om te blijven. Dit duo is bekend van de Oudejaarsconferences met onder andere Erik van Muiswinkel, van de satirische Kwis bij Paul de Leeuw en uit het theater. Na het winnen van de Neerlands Hoop (de prijs voor de meest veelbelovende kleinkunstenaar), toeren zij met hun vierde programma Buutvrij door het land.

Met deze aankondiging gelezen ging ik gisterenavond met mijn moeder en Robert naar het theater in Den Bosch. Een paar jaar geleden hebben mama en ik Van der Laan & Woe in Dongen zien optreden tijdens de aankondiging van het theaterprogramma in dat dorp. We vonden ze toen zo leuk dat we meteen kaartjes besteld hebben voor hun show 'Superlatief'. Wat hebben we veel gelachen die avond.

Inmiddels zijn Niels van der Laan en Jeroen Woe een stuk bekender geworden, mede dankzij hun televisieoptredens bij Paul de Leeuw. De grote zaal in het Theater aan de Parade was gisterenavond helemaal gevuld. En wat hebben we wederom een leuke avond gehad.

Het sterke aan de shows van Van der Laan & Woe is de veelzijdigheid van de twee cabaretiers. Ze spelen typetjes, zingen liedjes en schakelen rap om van de ene naar de andere sketch om net zo snel nog even terug te gaan naar die ene sketch. In 90 minuten zie je van alles voorbij komen: een boer met zijn banjo (Alles is rustig en alles komt goed), een twitterdeskundige, een politicus, twee "balletjes" in hun vrije tijd en een zeer spannende bingomiddag. Je kunt het haast zo gek niet bedenken of de mannen maken er wel een grappige sketch van. Het was een avondje lachen, gieren en brullen...

Als afsluiting plaats ik een kort filmpje uit hun vorige show 'Superlatief':

Sharon Bolton - Nachtmerries ***

Op de universiteit van Cambridge vinden steeds meer zelfmoorden plaats onder de studenten. Het zijn er inmiddels zoveel dat de politie zich er zorgen om maakt. Rechercheur Mark Joesbury is belast met het onderzoek naar de zelfmoorden. Hoe komt het dat zoveel studenten op deze universiteit zelfmoord plegen? Hebben ze een bepaalde drijfveer, is het toevallig of is er iets anders aan de hand?

Om te voorkomen dat er meer slachtoffers vallen, schakelt Joesbury de jonge agente Lacey Flint in. Zij gaat undercover als studente Laura. Psychiater Evi Oliver is de enige op de campus die weet wie Laura echt is. Samen komen ze er langzaamaan achter dat er meer aan de hand is dan op het eerste gezicht lijkt. Maar dan krijgt Laura last van dezelfde nachtmerries die de andere slachtoffers ook hadden. Lukt het Joesbury om zijn undercoveragente op tijd te redden of ondergaat Laura hetzelfde lot als de andere studenten?

'Nachtmerries' begint met een ontzettend spannende proloog, waardoor je meteen in het verhaal zit. Sharon Bolton geeft je hiermee een kleine inkijk in het verhaal, maar ze laat je met zoveel vragen achter dat je meteen door blijft lezen. De korte hoofdstukken – van soms zelfs maar een pagina – helpen daaraan mee. Het zorgt ervoor dat je zo een tiental hoofdstukken verder bent zonder dat je er erg in hebt.

Bolton heeft ervoor gekozen om verschillende vertelperspectieven te gebruiken. Sommige stukken lees je vanuit de ik-persoon (Laura / Lacey) en op andere momenten is het de personale verteller. In eerste instantie wisselt het per hoofdstuk, maar later ook binnen een hoofdstuk. Dat levert af en toe verwarring op, waardoor je dan wel even goed moet nadenken over wie het desbetreffende stuk gaat. Ook beschrijft de auteur enkele hoofdstukken vanuit het verleden. Deze informatie heb je nodig naarmate je de ontknoping van het boek nadert, maar daar had wat mij betreft wel wat meer mee gedaan mogen worden.

Het neemt echter niet weg dat 'Nachtmerries' is een spannend boek is over een origineel onderwerp. Je blijft maar lezen in het boek, omdat je ontzettend benieuwd bent naar de ontknoping. En die is uiteindelijk vrij verrassend.

Auteur: Sharon Bolton
Titel: Nachtmerries
Genre: Thriller
Uitgeverij: A.W. Bruna Uitgevers
ISBN: 9789400502772
Aantal pagina's: 312

Goed begin van het nieuwe jaar

Het nieuwe jaar is inmiddels begonnen, dus vond ik het wel weer tijd voor een nieuw weegmoment. Afgelopen donderdag heb ik mezelf gewogen. Ik was erg nieuwsgierig geworden wat mijn gewicht zou zijn na de feestdagen, de jaarwisseling en de verjaardag van mijn vader. Ondanks dat Robert een weekje vakantie had - en dat meestal betekende dat ik het sporten dan niet zo nauw nam -, ben ik de afgelopen weken blijven sporten. Het fietsen gaat steeds beter, gemakkelijker en sneller. Dat geldt ook voor het wandelen. 

Robert en ik hebben Tweede Kerstdag een wandeling van 10 kilometer gemaakt door de Oisterwijkse Bossen en Vennen. We wandelen daar regelmatig. Tot nu toe was onze langste wandeling daar 5 kilometer. Dat had twee redenen. Ten eerste: als we met onze camera's gaan wandelen, maken we meestal een klein rondje omdat we dan om de paar meter stilstaan om foto's te maken. Het is altijd even zoeken naar de goede plek om de mooiste foto te maken. Voor de zekerheid maak je dan een paar foto's om thuis de beste uit te zoeken. En ten tweede: door mijn overgewicht wordt mijn zwakke knie ontzettend belast, en dat merk ik met wandelen extra goed. Meer dan 5 kilometer zat er niet in...

Nu de eerste kilo's eraf zijn, merk ik al meteen een groot verschil tijdens het wandelen. Het wandelen gaat gemakkelijker; ik word minder snel moe; ik verstap me bijna niet meer; en ik heb veel minder last van mijn knie tijdens en na het wandelen. Zo fijn!

Met Robert had ik afgesproken dat ik graag de 10 kilometer wilde gaan wandelen als ik 10 kilo was afgevallen. Dat hebben we Tweede Kerstdag gedaan. Ik heb even een moeilijk moment gehad toen we rond de 6 kilometer zaten, maar het is me gelukt. Het voelt echt als een persoonlijke overwinning. Na afloop waren we wel moe, maar ik heb amper last gehad van mijn knie.

Terug naar dit jaar. Na heerlijke oliebollen en appelbeignets tijdens Oud&Nieuw en een gezellig feestje van mijn vader op 2 januari zijn we vanaf 3 januari weer verder gegaan met onze nieuwe eetgewoontes en levensstijl. Overigens merk ik dat ik tijdens feestjes e.d. minder moeite heb om te gaan snaaien dan voorheen. Dat is een goed teken, nietwaar?

Vol goede moed stapte ik daarom afgelopen donderdag op de weegschaal. Hoeveel zou eraf zijn? Het resultaat verraste me: in totaal was er 0,9 kilo af! Dat brengt de totaalstand nu op 10,9 kilo. Jullie snappen wel dat ik daar erg blij mee ben. Op naar de 15 kilo...!