Een berichtje aan mijn vader

 Lieve papa,

Vier jaar geleden schreef jij iets heel bijzonders aan ons ongeboren zoontje. Dat was meteen het meest dierbare dat ik tijdens de kraamperiode hebt ontvangen. Die brief heb ik inmiddels meerdere keren gelezen, telkens weer met tranen in mijn ogen en vaak met de gedachte dat het zo oneerlijk is dat jij er niet meer bent.

Ik probeer niet alleen aan de verdrietige zaken te denken als ik aan je denk, papa, ook al is dat in deze periode lastig. Ik heb er dit jaar meer moeite mee dat jij er niet meer bent. Komt dat door de geboorte van ons dochtertje, waarvan jij niet weet dat ze er is? Komt het omdat ik in ons zoontje af en toe iets herken van jou? Komt het omdat ons zoontje het af en toe ineens over zijn opa's heeft en er dan telkens bij zegt dat zijn opa's dood zijn en niet meer komen he? Ik weet het niet...

Ik merk wel dat ik niet altijd de makkelijkste ben deze periode... en dat degene die het dichtste bij me staan dat helaas het beste merken. Ik ben er niet altijd helemaal bij met mijn gedachten, ik moet op de meest vreemde momenten ineens huilen, ik schiet onverwachts uit mijn slof... Het hoort bij het rouwproces en voor mij vooral bij deze periode. Gelukkig nemen jouw schoonzoon en jouw kleinzoon het me niet kwalijk dat ik nu niet helemaal mezelf ben en is jouw kleindochter nog te klein om er echt iets van te merken. Jouw lieve kleinzoon geeft me extra kusjes en jouw lieve kleindochter wil wat meer bij me liggen. Heel lief!

Ik denk niet alleen terug aan jouw laatste week bij ons, maar ik denk ook terug aan momenten van vroeger. Even met jou mee naar je school, waar ik altijd een snoepje uit de automaat mocht kiezen. Samen naar de Makro, waar ik mijn ogen uitkeek bij met name het eten en drinken. Lekker op de bank een aflevering van Baantjer of Wie is de Mol? kijken. Of gewoon samen zitten lezen... jij in de krant en ik in een leesboek.

Je leert op de een of andere manier leven met het verdriet, maar dat maakt het gemis dat jij er niet meer bent niet altijd minder. De scherpe randjes van het gemis gaan eraf, maar jij zal altijd in mijn hart en in mijn gedachten zitten. Zoals ik ooit in een gedicht las: "Toen jij stierf, stierf een stukje van me met je mee!"

Ik houd me eraan vast, papa, dat je samen met mijn schoonvader ergens een kopje koffie drinkt en ons in de gaten houdt. Heb je gezien hoe dol je kleinzoon op worstenbroodjes is? En hoe hij graag met jouw hamer gaat timmeren? Heb je er toch iets van meegekregen dat je een vijfde kleinkind hebt gekregen? En hoe rap je kleindochter in haar doen en laten is? Hoezo gaat mijn baby van zes maanden al proberen te tijgeren? Daarin lijkt ze niet op haar moeder he?!

Papa... ik hou van je en ik mis je. Ik doe mijn best met alles, maar deze week gaat het even niet zo lekker. Dag papa!

Doe eens iets voor jezelf!

Tijd voor jezelf nemen. Dat klinkt als iets gemakkelijks toch? Je sluit je bijvoorbeeld even af van alles om je heen en je doet lekker iets voor jezelf waar je blij van wordt. Voor de een is dat bijvoorbeeld een fijne wandeling maken, terwijl dat voor de ander een lekkere taart bakken is. In principe maakt het natuurlijk niet uit wat je doet als je maar gewoon even iets voor jezelf doet.

Ons eerste kind
Sinds ik voor de eerste keer moeder ben geworden, heb ik gemerkt dat het wat lastiger is om tijd voor jezelf te nemen. Tenminste, ik vind dat sindsdien soms best lastig. Toen ons zoontje nog een baby was en overdag veel sliep, ging dat nog wel. Als hij sliep, nam ik wel de tijd om lekker met een boek op de bank te kruipen of een leuke serie op Netflix te kijken. Naarmate hij ouder werd en overdag minder sliep, merkte ik dat de "me-time” minder werd. Logisch natuurlijk. Ons zoontje leerde de wereld ontdekken en ik deed dat graag met hem mee. Het blijft mooi om de wereld (opnieuw) te ontdekken via de ogen van een kind.

Wij hebben het geluk dat ons zoontje een goede slaper is. Richting het einde van de dag is hij moe en na het avondritueel valt hij in een diepe slaap (uitzonderingen daargelaten). Dat gaf in de avonden nog voldoende tijd om lekker een boek te lezen of om samen met mijn man een serietje of een filmpje te kijken.

Ons tweede kind
In december hadden wij het geluk dat ons gezinnetje uitgebreid werd met een tweede kindje. Ons lieve dochtertje werd geboren en dat maakte ons gezin compleet (hoe cliché dat misschien ook klinkt). Ons zoontje is dol op zijn zusje, ook al moet hij nu de aandacht delen. Dat is prachtig om te zien. Het is heel mooi om te merken dat je als vader of moeder heel veel liefde voor twee kindjes hebt. Die onvoorwaardelijke liefde is zo bijzonder.

Tegelijkertijd is je leven met een tweede kindje een stuk drukker geworden. Je hebt een baby die volledig afhankelijk van je is en die veel wil drinken (en slapen en plassen/poepen en knuffelen). Daarnaast heb je een peuter die ook alle aandacht wil en zich blijft ontwikkelen. Dan is het zoeken naar het vinden van de balans: je aandacht verdelen tussen twee kinderen, aandacht geven aan je partner, je slaap pakken, je huishouden door laten gaan en aan jezelf denken.

Dat laatste werd wel een dingetje voor me. In de kraamweek pakte ik mijn rust waar ik kon (heerlijk met ons dochtertje erbij), las ik boekjes met ons zoontje en liet ik me heerlijk in de watten leggen door de kraamverzorgsters. Daarna begon ik langzaamaan als het ware weer meer mee te draaien in het huishouden: weer zelf een wasje draaien, weer koken, weer naar buiten etc. Dat hoort er natuurlijk allemaal bij en dat pak je stukje bij beetje weer op.

Vergeet jezelf niet
Ik begon alleen een beetje mezelf te vergeten. Ik wilde het huishouden perfect in orde houden (spoiler: dat lukt niet met twee kinderen en dat hoeft niet), de was bijhouden, alles rondom de kinderen zelf doen enz. enz. Mijn man doet ook veel, maar op de een of andere manier vond ik dat het ik allemaal zelf moest doen. Vraag me niet waarom… Tegen de tijd dat beide kinderen op bed lagen was ik vrij moe, waardoor ik vroeg op bed lag (en regelmatig door de laatste fles heen sliep, waardoor mijn man die heel vaak deed). Het zorgde er ook voor dat ik midden in de nacht wakker werd en ineens om van alles ging piekeren. Dat gaat ’s nachts altijd het beste he?!

Ik kan je één ding vertellen: het ’s nachts piekeren helpt niet om je vermoeidheid te verminderen. Ik besloot dat ik er iets aan moest doen om een leukere moeder, een leukere partner én een leukere Kim te zijn. Na een goed gesprek met mijn huisarts ga ik één van haar adviezen ter harte nemen: ik ga meer tijd voor mezelf nemen! Lekker wandelen (even alleen of met een vriendin), eten met een vriendin, me helemaal verliezen in een boek, een filmpje kijken met een zus, even werken aan mijn boekenblog… gewoon even tijd voor mezelf nemen. Het is belangrijk om jezelf niet te vergeten. Dat maakt je uiteindelijk een leuker persoon. Ik ga daar de komende tijd aan werken…

Het effect van één woord

Stel: je bent in het ziekenhuis en krijgt het volgende te horen van een arts: “U bent er gelukkig op tijd bij.” Vervolgens zegt deze arts tegen zijn collega: “Kom, dan overleggen we even op de gang.” Wat gaat er dan in je om?


Ik kan deze vraag inmiddels vanuit de praktijk beantwoorden. Ik raakte in paniek en barstte in huilen uit. Mijn man en ik waren namelijk ter controle naar het ziekenhuis gestuurd met ons dochtertje van vijf weken oud. Ze had een hele droge huid, allerlei rode plekken op haar gezicht en blaasjes op haar gezicht en lichaampje. Wij dachten dat ze de waterpokken kreeg, aangezien we vrienden op kraambezoek gehad hadden waarvan het dochtertje een dag later de waterpokken had gekregen. De huisarts twijfelde, mede door haar jonge leeftijd, en stuurde ons voor de zekerheid naar het ziekenhuis zodat de dermatoloog ernaar kon kijken. We brachten ons zoontje naar zijn oma en gingen redelijk rustig naar het ziekenhuis… nog steeds in de veronderstelling dat we met de waterpokken te maken hadden en dat we voor de lunch weer terug zouden zijn.

We moesten even wachten in het ziekenhuis totdat de dermatoloog tijd had voor ons, maar dat was te verwachten aangezien wij tussen de afspraken door ingepland waren. Het was allang fijn dat we meteen langs mochten komen. Ons dochtertje werd uitgebreid bekeken, er werden foto’s van de plekken en blaasjes gemaakt en er werd een collega-arts bijgehaald. Vanaf dat moment begonnen de angstige momenten. Anders kan ik het niet omschrijven. Bij deze twee artsen was er twijfel of het de waterpokken waren of een ander herpesvirus dat zou kunnen leiden tot een aandoening in de hersenen. Begrijp me niet verkeerd: ik vond het heel fijn dat ze geen risico hebben genomen en ons dochtertje extra onderzocht hebben, maar de zin “U bent er gelukkig op tijd bij” maakte me enorm angstig (vooral door het woordje ‘gelukkig’). Zeker als er daarna op de gang wordt overlegd, waarbij de deur niet volledig gesloten was en wij delen van het gesprek opvingen. Er werd gesproken over een opname en over de mogelijkheden wat het kon zijn. Het heeft waarschijnlijk nog geen vijf minuten geduurd voordat de dermatoloog terug kwam om het een en ander uit te leggen, maar voor mijn gevoel duurde het vijf uur waarin ik alle mogelijke scenario’s in mijn hoofd voorbij zag komen.

Toen de arts terugkwam, heeft ze rustig aan ons uitgelegd wat de vervolgprocedure was. We werden doorgestuurd naar de spoedeisende hulp, zodat de kinderarts ernaar kon kijken. Bij baby’s onder de drie maanden nemen ze geen risico, omdat ze nog maar weinig weerstand hebben. Mocht het nodig zijn, dan zou ons dochtertje opgenomen worden en dan mocht één van de ouders erbij blijven (ik zou niet eens weggaan zonder haar, maar dat terzijde… :-)). Dit gesprek gaf ons al wat meer rust en de artsen op de spoedeisende hulp hebben alles wat ze deden goed en duidelijk uitgelegd, maar het bleef nog wel even spannend totdat we de uitslag kregen dat er niets vreemds in het hersenvocht was aangetroffen (nadat ze via een ruggenprik een lumbaalpunctie hadden gedaan), dat we haar mee naar huis mochten nemen en dat we in het weekend de definitieve uitslagen van de kweek en de lumbaalpunctie kregen. Ze bleek gewoon de waterpokken te hebben… en de kans is groot dat ze ze nog een keer gaat krijgen omdat ze nu nog zo jong is.

Al met al was het een heftige en vermoeiende dag, die gelukkig goed afliep. Ik heb bij thuiskomst ons zoontje even extra geknuffeld (die een geweldige dag met zijn beide oma’s had gehad) en ons dochtertje heeft even een nachtje in haar bedje bij ons op de kamer geslapen.