Een plekje geven

Lukt het je om het overlijden van je vader je plekje te geven? 

Hoe goedbedoeld deze vraag ook is, ik vind het een zeer vervelende uitdrukking. Ik geloof niet dat ik het ooit “een plekje zal geven”. Ik geloof er wel in dat ik er op de een of andere manier mee leer leven. Ik weet nu niet hoe dat precies moet, maar ik denk dat dat uiteindelijk wel zal gaan komen.

Ik geloof dat ik mijn vader altijd zal blijven missen, maar misschien wordt de pijn van het gemis wel minder. Misschien wordt het gevoel dat de wereld heel oneerlijk is wel minder. Misschien ga ik bij ons zoontje wel dingen herkennen die me sterk aan mijn vader doen denken. Maar een plekje geven… nee… dat geef ik aan boeken in mijn (enorme) boekenkast, aan glazen en borden in de servieskast, aan meubels in de woonkamer… maar niet aan het overlijden van mijn vader.

Onwerkelijk gevoel

Toen mijn vader net was overleden, voelde het als iets heel onwerkelijks. Hoe kon het toch dat hij er het ene moment nog was en het volgende moment niet meer. Als ik naar mijn ouderlijk huis ging, verwachtte ik dat mijn vader er nog was. Wat deed het dan pijn als ik besefte dat hij niet beneden in zijn stoel zat of niet op zijn kamer aan het computeren was. Hij was er gewoon echt niet meer…

Dat pijnlijke gevoel van missen komt op de meest vreemde momenten ineens naar boven. Zoals gisterenavond tijdens het theateroptreden van The Kik. De zanger vertelde over de hertaling van ‘In your arms’ van Chef’Special. Dat nummer had de zanger geschreven om het verlies van zijn vader te verwerken. Ik kende beide nummers (zowel het origineel als de hertaling) goed, maar gisterenavond kwam de volgende tekst ineens heel erg binnen:
ik mis je zo, ik mis je zo
tot het einde van de tijd
ik mis je zo, ik mis je zo
ook al weet ik dat het slijt

want in m'n hart weet ik dondersgoed
waarom ik elke keer weer janken moet
ik weet niet wat de toekomst biedt
en ik een god geloof ik ook al niet
maar waar ik ooit ook heen mag gaan
waarom, wanneer, met wie
'k hoop dat ik jou weer zie
'k hoop dat ik jou daar weer zie

Met tranen in mijn ogen zong ik de tekst zachtjes mee en dacht ik ineens heel sterk aan mijn vader. Hij zit altijd wel ergens in mijn gedachten, maar soms ineens meer dan anders. Tijdens dat nummer dacht ik heel de tijd aan hem en hoe erg ik hem mis en hoe graag ik hem nog een keertje zou willen zien en spreken. Na de laatste noten van ‘Schuilen bij jou’ was ik als het ware weer terug in het theater. Het is mooi dat muziek herinneringen naar boven brengt en dat muziek je kan ontroeren.

Soms voelt het nog steeds als iets onwerkelijks dat mijn vader er niet meer is. Op dat soort momenten kan ik het nog niet helemaal bevatten dat hij er niet meer is. Dat ik niet meer naar hem toe kan, niet meer met hem kan praten, geen advies meer kan vragen, hem niets kan vertellen over al het nieuws dat er in mijn leven is gebeurd…

De wereld is doorgegaan en lijkt - op het eerste gezicht - hetzelfde gebleven. Ik ga ook door want dat hoort bij het leven. Er is alleen een verschil; ik ben niet meer precies dezelfde persoon gebleven. Het gaat inmiddels wel een stuk beter met me. Ik geniet volop van mijn gezinnetje, ik spreek af met familie en vrienden om leuke dingen te ondernemen en ik probeer het overlijden van mijn vader en mijn schoonvader te verwerken. Soms zit daar een mindere dag tussen, soms zit er een huildag tussen… maar dat hoort er allemaal bij. Ik zal mijn vader altijd blijven missen en ik hoop dat hij mee kan kijken, waar hij nu ook is.

Gezien in…

Een van de vaste rubrieken in Weekblad Dongen is ‘Gezien in Dongen’. Mijn oud-collega Jacqueline heeft deze rubriek ooit bedacht. Elke week stond er een foto met een kort onderschrift in de krant. Wat er zoal op de foto te zien was? Een versierd huis vanwege een jubileum, een mini-bieb die pas geopend was, een bijzondere natuurfoto, een opmerkelijk object… en zo kan ik nog wel even doorgaan. Alles dat opviel in de gemeente Dongen kon in aanmerking komen voor een ‘Gezien in Dongen’.

Bijna drie jaar heb ik voor “het Dongens kraantje” mogen werken. In die tijd heb ik regelmatig door ons dorpje gewandeld of gefietst om te kijken of er nog iets leuks te vinden was voor ‘Gezien in Dongen’. De leukste foto’s heb ik kunnen maken als ik er niet bewust mee bezig was. Als ik bijvoorbeeld met mijn man ’s avonds een rondje aan het wandelen was, dan kwamen we regelmatig iets geschikts tegen. Of als ik op de fiets naar het centrum ging om boodschappen te doen. Het was een leuke rubriek om te vullen.

Wat zou het verhaal achter deze stoel zijn?

Inmiddels hoef ik deze rubriek niet meer mee in te vullen, maar dat neemt niet weg dat ik soms nog wel eens geschikte zaken zie voor een ‘Gezien in Dongen’. Ook al werk ik niet meer als correspondent, de nieuwsgierigheid die je voor dit beroep nodig hebt blijft natuurlijk gewoon. Ik neem jullie even mee naar drie fotomomenten van afgelopen week. Ik liep met mijn zoontje naar de supermarkt om een pakketje af te geven. We kwamen toen langs een flatgebouw waar één eenzame stoel stond. Mijn nieuwsgierigheid was meteen gewekt. Waarom stond deze stoel hier? Wie zat er wel eens op? Was het de bedoeling dat deze stoel weggedaan zou worden of moest -ie juist nog naar boven gebracht worden?

Het echte slopen is begonnen!

Een aantal woningen in de Trappistenstraat in Dongen worden gesloopt, waarna er nieuwe woningen gebouwd gaan worden. Al enige tijd wordt er in de woningen gewerkt. Bij sommige woningen wordt zelfs asbest weggehaald. Sinds deze week is het goed zichtbaar dat het sloopwerk echt begonnen is. Hoe leuk is het dan om te zien dat de woningen al gedeeltelijk gesloopt zijn, maar dat “het looppaadje” nog wel fier overeind staat. Daar zal binnenkort vast verandering in komen, maar ik vond het grappig om te zien.

Liefhebbers van Carnaval zijn al aan het aftellen naar dit gezellige feest. Waar gaan we dit jaar naartoe? Hoe gaan we verkleed? Wat hebben we allemaal nog nodig om een geweldige Carnaval te beleven? Genoeg te doen tijdens de voorbereidingen. Hoe dichter we bij dit feest komen, hoe meer huizen er versierd zijn. Tijdens de Zomerspelen kleurt heel Dongen geel, maar tijdens Carnaval zie je allerlei kleuren voorbij komen… waarbij oranje en groen natuurlijk voorop gaan.

De Carnavalsstemming zit er al goed in!