Weer een mijlpaal bereikt

Het was alweer twee maanden geleden dat ik voor het laatst bij de diëtiste ben geweest. Ondertussen ging het afvallen gewoon door (gelukkig maar ;-)). Tot mijn vreugde kan ik jullie namelijk vertellen dat ik weer een nieuwe mijlpaal heb bereikt: ik ben namelijk tot nu toe 22,1 kg afgevallen! Met de diëtiste had ik vorige keer afgesproken dat het realistisch was dat ik voor de kerstdagen nog zeven kilo kwijt zou raken. Dat is me nu eind oktober al gelukt.

Voldoende eten
De diëtiste begon de afspraak vanmiddag dat ze vond dat ik er goed uitzag. Altijd leuk om te horen natuurlijk. En toen ik mijn gewicht vertelde, was ze in positieve zin verbaasd. Het gaat stukken beter dan we allebei verwacht hadden. Ze benadrukte wel dat ik voldoende moet blijven eten en dat gedoseerd moet blijven doen. Ik merk dat ik 's middags snel vergeet om een tussendoortje te pakken, terwijl dat wel verstandig is. Ook gaf ze aan dat ik mezelf af en toe gewoon echt iets moet gunnen en niet te streng voor mezelf moet blijven. Ze vindt het super dat ik steeds beter gewend ben aan mijn nieuwere levensstijl, maar ik moet mezelf soms wel gewoon iets gunnen. Ik ben nu bijvoorbeeld nogal geneigd om van zondag tot en met donderdag 's avonds alleen maar yoghurt te pakken en geen koekje. Dat gun ik me alleen op vrijdag- en zaterdagavond. Maar nu het allemaal zo goed gaat, mag ik dat best eens vaker pakken. Zolang ik maar niet elke avond aan een grote koek zit, maar dat is voor niemand goed.

Naar aanleiding daarvan vertelde ik haar dat ik graag weer eens sushi wilde gaan eten. De diëtiste zei meteen dat ik gewoon een keer moest gaan doen. Ze raadde wel aan om dan per ronde minder te bestellen dan de vijf die je mag, zodat je elke ronde mee kan blijven eten en niet te vol komt te zitten. Ik merk namelijk dat ik sneller een vol gevoel heb. Dan is de kans groot dat ik na twee keer vijf gerechtjes al genoeg op heb. Door het wat meer gedoseerd te doen, zal dat beter gaan. Ze zei daarbij dat als ik binnenkort sushi ging eten ik er dan gewoon lekker van moet gaan genieten. Dus... ik heb meteen voor volgende week een tafeltje gereserveerd. Daar kan ik me nu al op verheugen.

Eten tijdens de Kerstdagen

We hebben geen nieuw doel vastgesteld om voor de kerstdagen te halen. Alles dat er nu nog extra afgaat, is mooi meegenomen. Ik heb alleen aangegeven dat ik uiteindelijk er graag nog tien kilo van af wil hebben. De diëtiste verwacht dat dat met dit eetpatroon goed te doen is. Zolang ik gemiddeld 0,5 kg per week afval, is het prima. Dan eet en beweeg ik voldoende en komen er niet te weinig voedingsstoffen binnen. Voor begin januari hebben we nog een afspraak gemaakt. Als het zo goed blijft gaan, zal dat voorlopig de laatste zijn. En als slotopmerking had ze nog een tip voor de kerstdagen: sla geen maaltijden of tussendoortjes over om te compenseren, maar maak in plaats daarvan liever een wandeling. En vergeet vooral niet om die twee dagen lekker te genieten!

Triangel - Knikkebollen

Soms ben je ergens aanwezig of bij iemand op bezoek en krijg je ineens inspiratie voor een Triangel. Dat had ik laatst toen we op vrijdagavond bij vrienden op bezoek waren. Rond half acht waren mijn man en ik bij onze vrienden voor een gezellig avondje koffie-/theedrinken en kletsen. Hun dochtertje van bijna 1 jaar was nog even wakker en was heel erg gefascineerd door alles wat op tafel stond: kopjes, schoteltjes, een theedoos, koekjes en theezakjes. Vooral dat laatste trok haar aandacht. Zo snel als ze kon, pakte ze een theezakje en ging ermee aan de haal. Prachtig om te zien!

Nadat zij op bed lag en wij al wat uurtjes hadden zitten kletsen, werd het aan een kant van de bank vrij stil. Terwijl onze vriendin iets over haar werk aan het vertellen was, viel onze vriend bijna in slaap. Herken je dat je zittend probeert te slapen en dat je hoofd dan alle kanten op lijkt te gaan? Je hoofd valt naar achteren of naar voren en uit een automatische reflex zet je ‘m zelf weer recht? Het is een beetje lastig om te omschrijven, maar jullie begrijpen vast wel wat ik bedoel. Dat zagen we bij onze vriend gebeuren. Maar wat wil je ook na een lange en drukke werkweek… De meeste werkende mensen zijn dan op vrijdagavond moe, waardoor de aandacht wat sneller verslapt en de ogen af en toe even dichtvallen.

Terwijl ik dat zo zag gebeuren en in gesprek bleef met mijn man en mijn vriendin, begon het als het ware te borrelen in mijn hoofd en een column leek zich langzamerhand te gaan vormen. Is dit knikkebollengebeuren een bekend fenomeen? Is het leeftijdsgebonden of niet? En waar komt het woord knikkebollen eigenlijk vandaan? Ik krijg haast associaties met knikkeren als ik aan het woord denk, terwijl dat er waarschijnlijk niets mee te maken heeft. Als je in de Van Dale kijkt, staat er als definitie: “met het hoofd (voortdurend) knikken van de slaap.” En als je het woord intikt op Google volgt onder andere het volgende: “Onze hersenen geven een signaal wanneer ze willen rusten. Dat doen ze altijd in een vaste volgorde. Het eerste signaal gaat naar de oogspiertjes die op non-actief worden gezet. De oogleden voelen zwaar en sluiten de oogbol af. Dat geeft de hersenen direct enige rust. Na de oogspieren volgen de nekspieren. Dat gebeurt ook wanneer je in bed ligt, maar dan zakt je hoofd in het kussen en merk je daar niet veel van. Wel wanneer je zit. Als dan de nekspier ontspant en je hoofd daardoor naar voren beweegt, probeer je soms om het rechtop te houden: het bekende knikkebollen.”

Dat zagen wij die bewuste vrijdagavond bij onze vriend gebeuren. Niet lang na het knikkebollen zijn wij weer naar huis gegaan, zodat hij zijn bed op kon zoeken en kon gaan uitrusten. Overigens heb ik hem wel laten weten dat zijn knikkebollen misschien nog eens terugkomt in de krant. Nu woont hij niet in onze gemeente, maar ik heb het vermoeden dat hij dit stukje toch wel onder ogen zal krijgen. Wat een bezoekje aan vrienden al niet teweeg kan brengen…

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 26 oktober 2017

Triangel - Herfst

De dagen worden korter, het wordt sneller donker, de bladeren aan de bomen krijgen kleurtjes,... oftewel: de herfst is begonnen. Dat is toch een van mijn favoriete seizoenen. Ik vind het heerlijk om in de herfst een wandeling door de bossen te maken op zoek naar paddenstoelen, te genieten van de gekleurde natuur en van alles te verzamelen om ook thuis een herfstgevoel te krijgen. Denk hierbij aan dennenappels, eikeltjes, beukennootjes en mos. Natuurlijk mag je hier niet teveel van meenemen; het is tenslotte ook belangrijk voor de bewoners van de bossen.

Zodra de herfst zijn intrede doet, zorg ik voor de bewoners van onze tuin. We hebben een speciaal voederhuisje aan onze schutting hangen (dankzij mijn vader), waar we stukjes brood in kunnen leggen en waaraan netjes met noten kunnen hangen. In het eerste jaar dat wij in ons huis woonden, aten de vogeltjes alles wat we weglegden en ophingen. Maar tegenwoordig zijn ze een stuk kieskeuriger. Volkorenbrood wordt wel gegeten; carnavalsbrood daarentegen niet. Ik weet niet of vogels kleur kunnen zien en dat roze, groene en gele maar raar vinden of dat het heel anders smaakt... Ik weet wel dat ik die korstjes maar niet meer in het voederhuisje leg. Netjes met noten werden in eerste instantie allemaal gegeten, maar deze week zag ik dat de nootjes vanuit de Vogelbescherming lekkerder gevonden worden dan anderen. Dat netje is inmiddels namelijk een stuk leger dan de andere die we hebben hangen. Weer wat geleerd!

Het meest favoriet in onze tuin is overigens het pindakaaspotje. Dan bedoel ik natuurlijk niet de pindakaas die wij op ons brood kunnen smeren, maar degene die speciaal voor vogels is. Volgens mij hebben wij vorige herfst en winter uiteindelijk wel twaalf pindakaaspotjes opgehangen (een voor een dat wel...). Het is ook wel heel gezellig als je zo'n potje hebt hangen waar lieve kleine vogeltjes, zoals pimpelmeesjes, roodborstjes en koolmeesjes, van komen eten. Je ziet ze op het hek of in een boom zitten totdat er ruimte is om een hapje te nemen. Heel leuk! Kauwen daarentegen zijn brutaal. Soms zitten er acht kauwen op onze schuur die met veel herrie elkaar wegjagen bij de pindakaaspot om een grote hap te nemen. Als deze vogels dit voedsel ontdekt hebben, is de pot zo voor de helft leeg. Toch ook mooi om te zien! Het is gewoon gezellig om leven in je tuin te hebben.

Naast een prachtig seizoen is herfst een van de woorden in onze taal die geen rijmwoord kent. Twaalf is daar ook een voorbeeld van. Dat heb ik ooit geleerd tijdens een gastcollege van auteur Ted van Lieshout en dat is me altijd bijgebleven. Maar dat terzijde... ik zal dit seizoen regelmatig op de bank onder de deken met een kopje thee erbij een boek gaan lezen, een spannende serie kijken of gewoon genieten van de gezelligheid in mijn tuin. Hallo herfst!

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 5 oktober 2017