Mijn vader

Mijn vader was de allereerste belangrijke man in mijn leven. Hij was er altijd voor me, samen met mijn moeder. Niet alleen toen ik klein was en toen ik nog thuiswoonde, maar ook toen ik volwassen was en toen ik met mijn man ging samenwonen. Hij gaf adviezen en wijze raad, hij bood een luisterend oor, hij vertelde regelmatig over vroeger, hij ging graag op onderzoek uit voor de heemkundekring, hij maakte vaak foto’s en hij deed nog veel meer.

En nu zijn we ongeveer op het punt beland dat mijn vader er al bijna één jaar niet meer is. Ik weet dat hij niet meer leeft, maar toch voelt het soms zo onwerkelijk. Zo onwerkelijk dat hij niet meer achter zijn computer zit, dat hij niet meer een sigaretje aan het roken is, dat hij ons zoontje niet heeft mogen ontmoeten, dat hij zijn andere kleinkinderen niet verder ziet opgroeien, dat hij samen met mijn moeder nog mooie momenten heeft mogen beleven... Dat blijft soms echt vreemd.

Soms moet ik ineens heel hard huilen omdat hij er niet meer is. Dat gebeurt dan op de meest vreemde momenten, als je het helemaal niet verwacht. Maar het hoort wel bij rouwen. Wat ik de afgelopen tijd heb geleerd, is dat het er toch wel uitkomt. Dat kun je proberen tegen te houden, maar het komt er uiteindelijk toch wel uit... op wat voor manier dan ook.

Het gemis om mijn vader doet pijn. Het voelt alsof er een stukje van mij weg is sinds mijn vader is overleden. Hetty ten Holt omschreef dat heel treffend in haar gedichtenbundel ’Of weet je alles al’:
Toen ik jou zag sterven
Stierf ik een stukje met jou mee
En met jou ging ook een deel
Van mij voorgoed verloren

Ook de laatste passage uit het gedicht ‘Ik voel me verloren’ zorgde voor herkenning:
Dat niet goed ook niet
Betekent dat het slecht is
Alleen zo volslagen anders
Dan voorheen

Het is niet dat ik ongelukkig ben of dat ik niet blij ben met alles dat ik nu in mijn leven heb. Integendeel. Ik had het allemaal alleen zo graag met mijn vader willen delen...

Een plekje geven

Lukt het je om het overlijden van je vader je plekje te geven? 

Hoe goedbedoeld deze vraag ook is, ik vind het een zeer vervelende uitdrukking. Ik geloof niet dat ik het ooit “een plekje zal geven”. Ik geloof er wel in dat ik er op de een of andere manier mee leer leven. Ik weet nu niet hoe dat precies moet, maar ik denk dat dat uiteindelijk wel zal gaan komen.

Ik geloof dat ik mijn vader altijd zal blijven missen, maar misschien wordt de pijn van het gemis wel minder. Misschien wordt het gevoel dat de wereld heel oneerlijk is wel minder. Misschien ga ik bij ons zoontje wel dingen herkennen die me sterk aan mijn vader doen denken. Maar een plekje geven… nee… dat geef ik aan boeken in mijn (enorme) boekenkast, aan glazen en borden in de servieskast, aan meubels in de woonkamer… maar niet aan het overlijden van mijn vader.

Onwerkelijk gevoel

Toen mijn vader net was overleden, voelde het als iets heel onwerkelijks. Hoe kon het toch dat hij er het ene moment nog was en het volgende moment niet meer. Als ik naar mijn ouderlijk huis ging, verwachtte ik dat mijn vader er nog was. Wat deed het dan pijn als ik besefte dat hij niet beneden in zijn stoel zat of niet op zijn kamer aan het computeren was. Hij was er gewoon echt niet meer…

Dat pijnlijke gevoel van missen komt op de meest vreemde momenten ineens naar boven. Zoals gisterenavond tijdens het theateroptreden van The Kik. De zanger vertelde over de hertaling van ‘In your arms’ van Chef’Special. Dat nummer had de zanger geschreven om het verlies van zijn vader te verwerken. Ik kende beide nummers (zowel het origineel als de hertaling) goed, maar gisterenavond kwam de volgende tekst ineens heel erg binnen:
ik mis je zo, ik mis je zo
tot het einde van de tijd
ik mis je zo, ik mis je zo
ook al weet ik dat het slijt

want in m'n hart weet ik dondersgoed
waarom ik elke keer weer janken moet
ik weet niet wat de toekomst biedt
en ik een god geloof ik ook al niet
maar waar ik ooit ook heen mag gaan
waarom, wanneer, met wie
'k hoop dat ik jou weer zie
'k hoop dat ik jou daar weer zie

Met tranen in mijn ogen zong ik de tekst zachtjes mee en dacht ik ineens heel sterk aan mijn vader. Hij zit altijd wel ergens in mijn gedachten, maar soms ineens meer dan anders. Tijdens dat nummer dacht ik heel de tijd aan hem en hoe erg ik hem mis en hoe graag ik hem nog een keertje zou willen zien en spreken. Na de laatste noten van ‘Schuilen bij jou’ was ik als het ware weer terug in het theater. Het is mooi dat muziek herinneringen naar boven brengt en dat muziek je kan ontroeren.

Soms voelt het nog steeds als iets onwerkelijks dat mijn vader er niet meer is. Op dat soort momenten kan ik het nog niet helemaal bevatten dat hij er niet meer is. Dat ik niet meer naar hem toe kan, niet meer met hem kan praten, geen advies meer kan vragen, hem niets kan vertellen over al het nieuws dat er in mijn leven is gebeurd…

De wereld is doorgegaan en lijkt - op het eerste gezicht - hetzelfde gebleven. Ik ga ook door want dat hoort bij het leven. Er is alleen een verschil; ik ben niet meer precies dezelfde persoon gebleven. Het gaat inmiddels wel een stuk beter met me. Ik geniet volop van mijn gezinnetje, ik spreek af met familie en vrienden om leuke dingen te ondernemen en ik probeer het overlijden van mijn vader en mijn schoonvader te verwerken. Soms zit daar een mindere dag tussen, soms zit er een huildag tussen… maar dat hoort er allemaal bij. Ik zal mijn vader altijd blijven missen en ik hoop dat hij mee kan kijken, waar hij nu ook is.