Triangel - Heel gewoon allemaal

Vorige week verscheen bij Omroep Brabant het bericht dat Dongen doodgewoon was. Dat was gebleken uit ‘een objectief onderzoek’ van de redactie van het magazine Quest. Dongen bleek de gewoonste plaats van Nederland te zijn. De redenen? Dongen is een naam zonder fratsen, de inwoners heten er nog ‘gewoon’ Cor en Anna, en er gebeurt helemaal niets in Dongen.

Als we naar de laatstgenoemde reden kijken, weten wij als inwoners van de gemeente Dongen dat er hier juist heel veel gebeurt. Dongen staat bekend om verschillende evenementen, waarvan de Zomerspelen waarschijnlijk het meest bekend is. Veel ouders houden er met hun vakantie rekening mee, zodat hun kinderen mee kunnen doen aan deze gezellige activiteit. Niet alleen de Zomerspelen is een belangrijk evenement in Dongen; dat geldt bijvoorbeeld ook voor Verrassend Dongen, de Dag van het Park, de Avondvierdaagse, de Dongense Dorpsquiz en DongenIce. Waarschijnlijk bedoelt de Quest dat er op crimineel gebied niets gebeurt in Dongen, maar dat terzijde…

Als ik naar mezelf kijk, woon ik al lang met veel plezier in Dongen. Ik ben hier geboren en getogen. Tussendoor heb ik vier jaar in een stad gewoond, maar sinds een paar jaar ben ik weer terug ‘op het oude nest’. Dat schijnt wel iets typerend voor ons dorpje te zijn. De meeste Dongense kinderen gaan nog wel in Dongen naar de middelbare school, maar voor het échte studeren zijn ze op de grote steden aangewezen. Veel studenten gaan dan meteen op kamers. Weg uit het kleine dorp en gezellig wonen in de grote stad! Tegen de tijd dat ze dan afgestudeerd zijn, hun eerste baan gevonden hebben en het tijd is om te gaan settelen komen ze vaak weer terug naar Dongen. Dé ideale plek om samen te wonen, te trouwen en eventueel een gezin te stichten. Ik heb geen idee eigenlijk of dat ook bij andere dorpen het geval is, maar ik merk wel dat veel oud-klasgenootjes van de basisschool inmiddels weer in Dongen wonen.

Het leuke aan wonen in een dorp vind ik onder meer het ons-kent-ons-sfeertje. Het is gewoon leuk dat je op verschillende plekken herkend wordt. Zo kom ik bijna elke week bij dezelfde slagerij. De eerste keer dat ik daar samen met mijn man kwam, werd meteen gezegd: “Oh, dus jij bent de man van…” Ja, ik had het daar wel eens over hem gehad. Mijn man is opgegroeid in Vught, ook een dorpje. Maar daar zijn de mensen heel erg gericht op ’s-Hertogenbosch, waardoor dat dorpse karakter er heel anders is dan bij ons. Hij moest daarom in het begin wel even wennen aan dat ons-kent-ons-sfeertje. Inmiddels zijn we een aantal jaren verder en is ook hij “het helemaal gewoon”.

De Quest kan ook ons dorpje gewoon noemen, ik ben gewoon hartstikke blij dat ik een echte Dongense Pee ben!

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 17 mei 2018

Bewegingen in je buik

En nee, met de titel van deze blog bedoel ik geen rommelende darmen of iets dergelijks. Ik wilde weer eens iets delen over mijn zwangerschap. Iets dat ik tot nu toe als heel bijzonder ervaar…

Als je zwanger bent, kom je op een gegeven moment op een puntje dat je je kindje gaat voelen. Wanneer dat precies is, verschilt per persoon en per zwangerschap. Bij een eerste zwangerschap voel je gemiddeld rond de 20 weken voor het eerst het kindje. Bij een tweede (of derde of…) weet je wat je kan voelen en voel je vaak al eerder de eerste bewegingen in je buik.

Plek placenta

Tijdens een pretecho op de Negenmaandenbeurs (ik was toen 17 weken zwanger) kreeg ik te horen dat mijn placenta aan de voorkant ligt. Dat betekende dat het nog wel kon duren voordat ik ons kindje zou kunnen voelen. De echoscopist vergeleek het met een kussentje op je buik. Als je een kussentje op je buik hebt liggen en iemand legt zijn/haar hand erop, dan voel je daar meestal ook niet zoveel van. Dus ik besloot om het maar rustig af te wachten…

Bij de 20-weken-echo werd nogmaals bevestigd dat mijn placenta aan de voorkant lag. Deze echoscopist zei dat ik bij 24 weken zeker iets gevoeld zou hebben en dat als ik er dan aan terugdacht ik waarschijnlijk wel kon terughalen wanneer ik voor het eerst iets gevoeld zou hebben.

Hoe zou het voelen?
Ik had geen idee hoe het zou voelen en wat ik kon verwachten. De een vergeleek het met een vlindertje die tegen je hand gaat, terwijl de ander het meer een soort plopjes vond. Ik wachtte geduldig af… én ineens bij de 21 weken voelde ik iets in mijn buik dat ik niet herkende. Zou dat het zijn…? Of waren het toch mijn darmen? In die week erna voelde ik om de paar dagen toch weer datzelfde gevoel. Het leek op bubbels uit een bubbelbad maar dan binnenin je buik. Anders kan ik het niet omschrijven. Dat kon haast niet anders dan onze baby zijn. Yeah!

Inmiddels ben ik 26 weken zwanger en voel ik de baby meerdere keren per dag. Zo bijzonder! Ik weet nu ook in welke houding ik hem het beste voel, dus die houding neem ik af en toe ook even aan. Het maakt het allemaal nog tastbaarder… Mijn groeiende buik helpt daar overigens ook wel bij ;-).

Het getrappel voel ik de laatste tijd nog beter, maar dat is niet raar natuurlijk nu de baby steeds groter wordt. Mijn man legde regelmatig zijn hand op mijn buik als ik zei dat de baby aan het bewegen was. Maar hij voelde hem niet… tot gisterenavond. De baby was lekker aan het bewegen en ineens vroeg mijn man of hij voelde wat hij dacht te voelen. En dat klopte! Daarna schopte de baby nog een paar keer, zodat zijn vader zeker wist dat hij hem gevoeld had. Heel leuk dat mijn man hem nu ook gevoeld heeft. Dat zal alleen maar beter voelbaar worden, verwacht ik zo.

Humor is op verschillende manieren te ervaren

1 april is dé dag om grappen uit te halen. Dat gebeurt kleinschalig bij mensen thuis door bijvoorbeeld zout en suiker om te wisselen, en grootschaliger via de media zoals baby’s die voortaan ook in de Python mogen of een collegereeks ‘hoe om te gaan met stress?’ door Jochem Myjer bij de Universiteit van Leiden. Grappen die de meeste mensen wel kunnen waarderen, ook als achteraf blijkt dat het niet zo was.

Minder geslaagd
Op Instagram kwam ik echter ook een grap tegen die ik een stuk minder geslaagd vond. Een fotomodel had een foto gedeeld waarop ze een klein buikje had met een aankondiging dat ze lang heeft moeten wachten en het nu eindelijk mag vertellen: “het is 1 april”. Verschillende mensen zagen daar de humor van in; verschillende ook niet. Dat heb je natuurlijk altijd met grappen. Niet iedereen heeft dezelfde humor.

Het pijnlijke aan deze grap is echter dat er veel vrouwen zijn die graag een aankondiging willen doen dat ze zwanger zijn, maar die dat niet kunnen. Zwanger worden is voor 1 op de 6 stellen geen vanzelfsprekendheid. Afgelopen november tijdens de Week van de Vruchtbaarheid durfde ik aan te geven dat mijn man en ik tot die stellen behoren. Op dat moment waren wij al 2,5 jaar bezig om onze grootste wens in vervulling te laten gaan. Inmiddels ben ik 23 weken zwanger van ons eerste kindje en daar ben ik dolgelukkig mee. Maar ik weet nog heel goed hoe het is om zwangerschapsaankondiging na zwangerschapsaankondiging tegen te komen en het daar heel moeilijk mee te hebben. Het is niet dat je het anderen niet gunt om zwanger te raken, maar als je het zelf heel graag wil gun je het jezelf het meeste. Hoe egoïstisch dat ook klinkt…

Daarom kan ik me heel goed voorstellen dat deze Instagram-grap bij mensen helemaal verkeerd kan vallen. Als je niet te maken hebt met vruchtbaarheidsproblemen, ben je er waarschijnlijk niet mee bezig dat je foto heel pijnlijk kan zijn voor een ander. Maar toch…

Ongewenste kinderloosheid
Onder de foto’s waren verschillende reacties te lezen. Van mensen die het een geweldige grap vonden tot discussies over ongewenste kinderloosheid. Een opmerking tijdens die discussie die me in negatieve zin bijbleef, was dat iemand zei dat ongewenst kinderloos zijn een keuze is. Als je zelf niet zwanger kunt raken, kun je namelijk altijd nog adopteren of een pleegouders worden. Deze persoon bleek zelf met pleegouders opgegroeid te zijn en dat als prettig ervaren te hebben, maar hij leek niet te begrijpen dat adoptie of een pleegkind anders is dan zelf een zwangerschap te ervaren.

Humor kan soms een lastig verhaal zijn. Cabaretier Roué Verveer gaat hier in zijn laatste show ook op in. Vroeger kon hij bij wijze van spreken over alles grappen maken. Tegenwoordig is het meteen op social media te lezen als een grap van hem niet goed begrepen wordt of niet als een grap gezien wordt, terwijl hij het dan niet eens verkeerd bedoelt. De Instagram-foto zal ook niet verkeerd bedoeld zijn, maar misschien zijn er bepaalde zaken waar je maar beter geen grappen over kunt maken… En ook daar zullen de meningen over verschillen!