Triangel - Persmomenten

Aangezien ik nog niet zo lang werk als correspondente bij een krant, zijn een heleboel zaken nieuw voor mij. Ik kom op plekken waar ik nog nooit geweest ben, ik maak dingen mee die ik nog nooit gedaan heb en ik ontmoet allerlei nieuwe mensen die ik anders waarschijnlijk nooit ontmoet zou hebben.

Laatst mocht ik als pers naar de opening van de vernieuwde fabriek van een bekend frisdrankmerk. U allen wel bekend waarschijnlijk. Vooraf moest je je aanmelden en kreeg je een uitgebreid programma toegestuurd. Tot dan toe was ik gewend om bij evenementen en openingen foto’s te maken wanneer ik maar wilde en om te gaan staan waar ik maar wilde. Bij deze opening ging dat allemaal net wat anders. Misschien had het ermee te maken dat de minister-president erbij aanwezig was. Of misschien gaat het bij grotere openingen altijd zo. Dat weet ik niet…

Het begon al bij binnenkomst. Ik meldde me netjes bij de persbalie en kreeg een kaartje met mijn naam erop dat ik om mocht hangen. Op die manier was het voor iedereen meteen duidelijk dat je van de pers was. Vervolgens werd je officieel naar de persplek gebracht waar je met z’n allen moest wachten tot de fotomomenten aanbraken. Ja, er waren twee officiële fotomomenten ingepland om de minister-president tijdens de rondleiding op de foto te kunnen zetten. Blijkbaar is de meer landelijke pers dit gewend. Zij zaten tijdens het wachten druk te werken op hun laptops. Ik zat vooral met de andere leden van de lokale pers te praten.

Stipt om half drie mochten we mee naar de ruimte waar het eerste persmoment plaats zou vinden. Gauw een goed plekje zoeken – hier was veel meer pers te vinden dan ik gewend ben bij evenementen in de gemeente Dongen – en de camera gereedhouden. Zodra Mark Rutte binnenkwam, zag je overal flitsen, rennende fotografen en filmende mensen. Ik was daar stiekem best wel even van onder de indruk. Meteen nadat de heer Rutte weer weg was, moesten wij terug naar de tent.

Weer wachten tot het drie uur was en het tweede persmoment kwam. Het was iets verder lopen en het was inmiddels harder gaan regenen, maar gelukkig mochten we binnen in de fabriek wachten. Tenminste, voor een paar minuten. Daarna werden we met z’n allen weer naar buiten gestuurd. Het regende nog harder en de paraplu’s die er lagen, kregen we niet mee. Stonden we als een kudde schapen in het rookhok om toch maar even droog te staan. En vervolgens konden we weer terug de fabriek in en mochten we nu wel foto’s en/of filmopnamen maken. Het is allemaal wat om bij een officiële opening te zijn met een hooggeplaatste gast erbij.

Natuurlijk was het leuk om eens een opening van een landelijk bekende fabriek bij te wonen en om mee te maken hoe de landelijke pers te werk gaat. Maar ik vond het ook weer heerlijk om de rest van die week de kleinere evenementen in onze eigen gemeente bij te wonen. Als een foto dan een keer mislukt of iemand kijkt net even niet, dan heb je alle kans om je foto opnieuw te maken of om even te vragen of de personen richting jouw camera willen kijken.

Triangel - Een eigen tuin

Na ruim vier jaar alleen een balkon gehad te hebben om buiten te kunnen zitten, is het heerlijk om nu een echte tuin te hebben. Zeker als het zonnetje volop schijnt en je lekker buiten kunt zitten genieten. Maar wat komt er veel bij kijken als je tuin wilt laten aanleggen.

De eerste maanden was er bij onze tuin meer sprake van een zandbak dan van een echte tuin: er was een paadje naar de voordeur en eentje naar de schuur. Daaromheen vooral zand, zand en nog meer zand. En dat bleef helaas niet allemaal netjes in de tuin liggen. Nee, dat namen we regelmatig mee naar binnen. Poetsen is niet mijn grootste hobby, maar ik heb in die tijd veel gestofzuigd en gedweild.

Richting het einde van de winter zijn mijn man en ik met een tuinarchitect om tafel gaan zitten om te kijken wat we precies met de tuin wilden. Een ding stond al snel vast: we wilden een vogel-, vlinder- en bijenvriendelijke tuin. En dat kon geregeld worden. Het ontwerp werd gemaakt en wat bijgesteld, het bestratingsbedrijf werd uitgezocht en alle afspraken werden vastgelegd. Net na de start van het voorjaar en met de zomer in aantocht was alles klaar. En wat was het een verademing om een terras en looppaden in de tuin te hebben. Dat scheelde een hoop rotzooi binnen. Je blijft natuurlijk wel poetsen in huis, maar het was meteen wel een stuk minder vaak nodig dan daarvoor.

Op de allereerste zonnige dag die volgde, ben ik buiten gaan zitten en gewoon eens gaan kijken wat er allemaal in onze tuin te zien was. Mede dankzij een voederhuisje vol vogelzaadjes en stukjes brood wisten vogels hun weg al snel te vinden. Dat scheelt natuurlijk als je in een bestaande wijk komt te wonen. Ik zag vooral merels, pimpelmeesjes, kauwen (soms wel tien tegelijkertijd) en musjes. Wat is het leuk om hun aanvliegroutes te zien. Een pimpelmeesje vliegt bijvoorbeeld via diverse uitkijkpunten naar het voederhuisje. Kauwen daarentegen gaan met z’n allen op het dak van de schuur zitten en vliegen rechtstreeks op hun doel af. Soms met drieën tegelijkertijd! Ik vind dat allemaal erg leuk om te zien. Vooral omdat we in ons appartement nooit zo dichtbij vogeltjes hadden.

Sinds onze planten in bloei staan, zijn de hommels en bijen ook met regelmaat te zien. Soms zelfs met tientallen tegelijk. Je ziet ze dan van de ene naar de andere bloem vliegen. Het is nu alleen nog even wachten tot de vlinders komen. Heel soms komt er eentje al even kijken, maar ik denk dat er veel meer zullen komen als de vlinderstruiken helemaal in bloei staan. Dan ben ik erg benieuwd welke soorten we te zien zullen krijgen.

Aan al dit moois zit ook een nadeel: een tuin moet bijgehouden worden. Met alle regen van de laatste tijd steekt het onkruid snel en in groten getale de kop op. Gelukkig is dat goed geregeld en ondergebracht in het takenpakket van mijn man. Zo kan ik tenminste gewoon genieten.

Weer aan de slag

Af en toe heb ik hier wel eens een blog geplaatst over hoe het is om zonder betaald werk te zitten. Op zich kwam ik mijn dagen prima door (de ene dag wat beter dan de andere), maar ik deed wel enorm mijn best om weer een baan te vinden. En hoe langer je thuiszit, hoe lastiger dat wordt. Ik heb het niet eens bij kunnen houden hoeveel afwijzingen ik in de afgelopen jaren heb ontvangen. De boodschap was over het algemeen wel hetzelfde: ‘U voldoet niet (voldoende) aan het gevraagde profiel.’ Een afwijzing waar je eigenlijk niet veel mee kon…

Jullie begrijpen wel hoe blij ik was toen ik op gesprek mocht komen voor een correspondentiefunctie bij het lokale krantje. Oké, het zou geen fulltime functie zijn… maar je moet ergens beginnen. Het gesprek was leuk, de functie sprak me aan… en tot mijn grote vreugde mocht ik daadwerkelijk als correspondent voor Weekblad Dongen aan de slag.

Eind maart ben ik begonnen en wat is het een leuke functie. Ik kom vrijwel overal in de gemeente Dongen en ik mag bezig zijn met één van grootste passies, namelijk schrijven. Ik vind het echt heerlijk om te doen. En wat is het gaaf om stukjes in de krant te zien, waar je eigen naam bij staat.

Geen enkele werkweek ziet er voor mij hetzelfde uit. Vorige week bracht ik bijvoorbeeld een bezoek aan een school in ’s Gravenmoer die een waardecheque uitgereikt kregen vanwege hun betrokkenheid bij verkeersveiligheid. Eerst mocht ik een kijkje nemen bij de verkeerslessen die op dat moment bezig waren en daarna vond het officiëlere gedeelte plaats. Diezelfde middag hield ik een interview bij een bedrijf in Dongen over onder meer de nieuwste trends op het gebied van raamdecoratie en vloeren. Heel gevarieerd dus.

Ik vind het hartstikke leuk om erop uit te trekken, allerlei plekken te bezoeken (die soms voor mij nog onbekend zijn), nieuwe mensen te ontmoeten en boeiende stukjes voor de krant te schrijven. Mede dankzij mijn voorstelstukje dat op de voorpagina heeft gestaan, word ik soms al herkend. En ik krijg regelmatig leuke en positieve reacties op mijn geschreven stukjes. Wat is het heerlijk om weer aan de slag te zijn!