American Sniper

US Navy Seal Chris Kyle  gaat naar Irak met één missie in zijn hoofd: hij wil zijn wapenbroeders beschermen. Met zijn vaste hand redt hij heel veel levens op het slagveld. Doordat hierover verhalen de ronde doen, krijgt hij de bijnaam ‘Legend’.  Ook de vijand ontdekt wie Chris is, waardoor hij het doelwit van de rebellen wordt. Er wordt zelfs een prijs op zijn hoofd gezet.

In totaal gaat Chris vier keer op missie naar Irak. Dat is keer op keer gevaarlijk… en zijn vrouw en kinderen hebben het er moeilijk mee. Chris wordt hét levende symbool van het SEAL-motto: laat nooit iemand achter! Thuis ontdekt hij echter dat hij de oorlog niet zomaar achter zich kan laten. Loopt dat allemaal wel goed af voor hem en zijn gezin?

Chris Kyle is de dodelijkste scherpschutter uit de geschiedenis van het Amerikaanse leger. Volgens eigen zeggen heeft hij 160 mensen gedood. Over zijn carrière als scherpschutter heeft hij een boek geschreven, dat een bestseller is geworden. De film ‘American Sniper’ is gebaseerd op dit boek. Helaas heeft Chris niet meer mee kunnen maken dat zijn boek verfilmd werd.

Bradley Cooper vertolkt de rol van Chris Kyle. Dat doet hij met veel overtuiging en geloofwaardigheid. Ik ken deze acteur vooral uit (romantische) komedies. Hij laat in deze film zien dat hij ook de serieuze rollen aan kan.

De film legt de nadruk op hoe de missies van Chris in Irak vergaan: hoe gaat hij om met de moeilijke keuzes die hij moet maken? Hoe gaat hij om met verlies? Af en toe is Chris terug bij zijn vrouw en kinderen. Dan is te zien dat hij het moeilijk heeft en worstelt met wat hij op zijn missies heeft meegemaakt, maar dat wordt niet heel erg uitgediept. Ik had daar graag wat meer over willen zien.

Dat neemt overigens niet weg dat ‘American Sniper’ een goede en heftige film is. Ook het einde maakt indruk. Ineens is het aflopen… net zo plotseling als het leven van Chris Kyle - in het echt - is afgelopen. Wat rest, is een aftiteling zonder muziek.  Een zeer indrukwekkende stilte!

Afscheidsconcert Acda en De Munnik

In maart vorig jaar maakten Thomas Acda en Paul de Munnik bekend dat ze zouden gaan stoppen als muzikaal duo. Na twintig jaar zijn de beide mannen toe aan een nieuwe uitdaging. Maar voordat ze definitief zouden stoppen, stond er nog wel een afscheidstournee gepland. Als groot fan wilde ik daar graag bij zijn.

Afgelopen dinsdag en woensdag traden de heren op in Theater aan de Parade in ’s-Hertogenbosch. Robert en ik hadden kaartjes bemachtigd voor de dinsdag. De zaal was compleet uitverkocht. Iedereen wilde het duo graag nog één keer zien optreden. Alhoewel er ook een aantal mensen tussen zat die het afscheidsconcert inmiddels voor de tweede of derde keer zagen.

In een twee uur durende show kon het publiek genieten van een geweldige show. Je zag Thomas en Paul zichtbaar genieten tijdens het zingen en het vertellen. Dat was prachtig om te zien! Ze zongen gouwe ouwe, wat onbekender materiaal en zelfs drie nieuwe nummers die ze nooit hadden uitgebracht. Het was gewoon echt genieten!

Op een gegeven moment vertelde Thomas een verhaal over zijn begintijd in Amsterdam. Hij had toen een Museumjaarkaart, waarmee hij onder andere het Van Gogh-museum bezocht. Een van de schilderijen van Van Gogh vond hij geweldig. En drie jaar lang bezocht hij elke maand het museum om dat schilderij te bekijken. Totdat het er op een dag niet meer hangt. De suppoost vertelde hem dat het naar de kelder is verhuisd. Daar ontdekte Thomas hoeveel werk van Van Gogh er niet zichtbaar is voor publiek omdat er geen plek voor is in het museum. Wat hij hiermee wil zeggen, is dat Acda en De Munnik een heleboel liedjes hebben gemaakt en dat ze daar maar een klein deel van kunnen laten horen tijdens hun afscheidsconcerten. Mooie metafoor!

In de afgelopen jaren ben ik vaak naar een optreden van Acda en De Munnik geweest. Ik vind hun muziek mooi en leuk, en ik heb altijd genoten van hun optredens met de wat serieuzere Paul en de grappige Thomas. Bij het afscheidsconcert hebben we gelachen, gezongen en vooral genoten.

Bedankt heren voor jullie prachtige bijdrages aan de Nederlandstalige muziek. Ik zal jullie cd’s nog regelmatig draaien… en tot over 15 jaar bij jullie reünie (zoals lachend werd gezegd tijdens de uitzending van ‘De Wereld Draait Door’ op 4 maart 2014).

Boekenweekessay 2015: Pieter Steinz – Waanzin in de wereldliteratuur ****

Pieter Steinz geeft met ‘Waanzin in de wereldliteratuur’ de lezer een rondleiding door het dolhuis van de literaire fictie. Aan de hand van verschillende beroemde auteurs vertelt hij over de gradaties van gekte, de grens tussen gek en normaal, en de aantrekkingskracht van psychiatrische gevallen voor fictieschrijvers. Oftewel: je krijgt als lezer een korte inleiding in de waanzin die de wereldliteratuur kent.

‘Waanzin in de wereldliteratuur’ is een heerlijk boekje om even tussendoor te lezen. Het kent slechts 64 pagina’s, waardoor het zo uit is. Dat komt niet alleen omdat het boekje zo dun is, maar ook omdat de stof interessant is. Ik wist niet van alle genoemde auteurs dat ze “waanzinnig” waren. Het verandert voor mij verder weinig hoe ik over die auteurs denk, maar ik vond het wel uitermate boeiend om te lezen hoe bijvoorbeeld Boudewijn Büch helemaal opging in de verhalen die hij geschreven heeft. Het grens tussen fictie en werkelijkheid was soms nogal vaag voor hem.

Steinz leidt je als het ware door een soort museum rond, waarbij je in aparte kamers over verschillende soorten waanzin wat leert. Tijdens het lezen had ik echt het gevoel alsof ik rondliep en overal de werken van de desbetreffende auteur zag liggen. Het verhaal kwam echt tot leven voor me.

Na afloop van het verhaal staan er lijstjes met leestips ingedeeld in verschillende categorieën, zoals ‘Syndroom van…’, ‘Fobieën en manieën’ en ‘Tien klassieke romanpsychiaters’.

Auteur: Pieter Steinz
Titel: Waanzin in de wereldliteratuur
Genre: Non-fictie
Uitgeverij: Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek
ISBN: 9789059652767
Aantal pagina's: 64