dinsdag 21 oktober 2014

Huwelijksreis - Boston

Onze huwelijksreis bestond uit een bezoek aan drie plaatsen in Amerika. Omdat we in alle plaatsen veel hebben gezien en meegemaakt, heb ik besloten om elke plaats een eigen blogje te geven. Het zijn redelijk lange reisverslagen geworden... dus: veel leesplezier :-).

Boston - dag 1
Op maandag 6 oktober ging om half zes de wekker. Opstaan, aankleden, ontbijt klaarmaken, koffers in de auto leggen en op naar Rosmalen. Jeroen bracht ons namelijk naar Schiphol. Daar aangekomen konden we eerst zelf inchecken en vervolgens onze koffers. Dat ging vrij vlot. Nog even langs de paspoortcontrole en toen konden we ontbijten (met een thee van de Starbucks erbij).

Vanaf half tien konden we inchecken bij de gate. Daar vond nogmaals paspoortcontrole plaats en werd de handbagage gecontroleerd. Alle elektrische apparaten moesten uit de handbagage. Dat is sinds kort een nieuwe regel als je naar Amerika reist. Robert en ik mochten allebei gelukkig gewoon verder ;-).

Een uurtje later mochten we het vliegtuig in. We hadden prima plaatsen; ik zat zelfs aan het raam. De vlucht verliep uitstekend. Voldoende eten en drinken, o.a. snacks, een warme en koude lunch en een ijsje. Ik heb amper doorgehad dat we 7,5 uur in het vliegtuig hebben gezeten. We hadden allemaal een eigen televisiescherm. Ik heb drie films gekeken: The Fault in Our Stars, Frozen en Pitch Perfect. Ook las ik mijn eerste boek uit ('Schaduwkant' van Isa Maron). 

Rond kwart voor een (Amerikaanse tijd) landden we op het vliegveld van Boston. Klein vliegveld waar de controles vlot verliepen: paspoortcontrole en controle van het douanebriefje. Even onze koffers ophalen en op naar het hotel. Woehoe... we zijn in Amerika!!

Inchecken, koffers wegzetten en tijd om Boston te gaan verkennen. In Nederland was het inmiddels half negen, maar hier pas half drie. Dus we hadden nog wat uurtjes te gaan voor het bedtijd was. De eerste indruk van Boston was erg positief. We hebben door een parkje gewandeld, waar je vrijwel overal Amerikaanse eekhoorns zag. Zo gaaf om te zien!! Ik kon er wel naar blijven kijken ;-). Ook zijn we naar Chinatown gewandeld, waar we onder meer een winkel met vrijwel alleen maar Hello Kitty's zagen. In die wijk hebben we uiteindelijk bij de McDonalds gegeten. Meteen lekker Amerikaans begonnen ;-)

Via de supermarkt zijn we terug naar het hotel gegaan. Het was inmiddels 19:00u en we waren bekaf. Uiteindelijk is het ons gelukt om nog tot half negen wakker te blijven. Daarna zijn we als een blok in slaap gevallen... (wel met oordopjes omdat de airco in de kamer ineens begon te zoemen, en daar niet meer mee ophield).

Boston - dag 2
De volgende ochtend zijn we rond half zeven wakker. Op ons gemak wakker worden, opstaan, douchen en aankleden. Amerikaanse hotels kennen geen ontbijtbuffet, dus gaan we buiten de deur ontbijten. Vlakbij ons hotel zit een leuk tentje om te ontbijten. We namen allebei yoghurt met fruit en cruesli. Robert dronk er koffie... het kleinste formaat is 330 ml!

We besloten vandaag een hop on & off-tour te doen. Met de bus maakte. we een heel rondje door Boston en kregen we allerlei leuke informatie te horen:
- Zo staan er in het park beelden van moedereend en haar jongen, gebaseerd op een sprookje 'Make way for Ducklings'.
- De pub waar de televisieserie Cheers op gebaseerd is, zit in Boston. Het leek echter niet op wat mensen gewend waren om op televisie te zien. Dat was namelijk in Hollywood te zien. Na vele klachten van toeristen is er een replica in Boston gebouwd. Iedereen weer blij ;-). 
- Als je aan de MIT wilt studeren, moet je heel slim zijn. Het werkt niet om jezelf in te kopen of te laten zien dat een familielid er gestudeerd heeft; je moet een goed stel hersenen hebben om daar te kunnen studeren.
- Aan Berklee College of Music hebben vele beroemde muzikanten gestudeerd, zoals John Mayer, Miles Davis en Phil Collins.
- Het Liberty Hotel was vroeger een gevangenis. De tralies voor de ramen zijn de originele van vroeger. In het hotel zitten verschillende bars. Een daarvan heet Alibi.
- In Charles Street en Beacon Street staan de lantaarns altijd aan. In 1912 werd besloten dat de elf mensen die deze lantaarns elke dag aan- en uitdeden dit niet meer hoefden te doen. Het was goedkoper om ze altijd aan te laten dan om die elf mensen daarvoor in dienst te houden.
- De beelden van het Stadhuis werden gerenoveerd. De beelden kregen een soort röntgenscan. En wat bleek? In een van de beelden zat een tijdscapsule uit 1905! Binnenkort wordt bekendgemaakt wat erin zit. Er wordt een nieuwe tijdscapsule ingedaan.

We besloten voor het avondeten naar een heuse burritobar te gaan. Via een soort tablet konden we zelf onze bestelling invoeren. Je kunt je burrito zo uitgebreid vullen als je zelf wilt. En ze smaken... heerlijk!! Dat we niet de enigen zijn die dat vinden, blijkt wel uit de drukte van mensen die of daar een burrito komen eten of er een komen afhalen. Als toetje gingen we naar de Ben & Jerry-ijssalon. Wat een keuzes aan ijssoorten! Ik kies Turtle Cheesecake; Robert Cherry Garcia. Allebei erg lekker! En ondanks dat we het kleinste formaat hebben gekozen, moeste. we erg ons best doen om het op te krijgen. Volgende keer maar een portie delen ;-). Na nog wat kletsen en wat lezen op de hotelkamer gingen we weer redelijk op tijd slapen.

Boston - dag 3
De derde dag in Boston begon weer met opstaan, wassen en aankleden. We ontbeten bij hetzelfde tentje met yoghurt, fruit en cruesli. Daarna wandelden we naar de bibliotheek waar de finish van de Boston Marathon is om wat foto's te maken. Vervolgens gingen we naar de oudste brandweerkazerne van Boston. De twee brandweerwagens kwamen er net aan... dus die konden we mooi op de foto zetten. 

Vlakbij de brandweerkazerne is een opstappunt van de hop on & off-tour. We blijven zitten tot het beginpunt en krijgen nog allerlei nieuwe informatie te horen:
- Tijdens evenementen in het Fenway Park kun je bij de Shell die daar is niet tanken maar wel parkeren. De prijs om daar te parkeren kan oplopen tot 350 dollar! Zoveel kostte het onder meer bij het concert van Billy Joel.
- De MIT kent in tegenstelling tot alle andere (hoge)scholen geen "snow days". Onder de gebouwen van de MIT liggen tunnels, zodat de studenten altijd naar de colleges kunnen.
- In Charles Street zit de slagerij 'Savenor's'. Julia Childs (voor mij bekend uit de film 'Julie and Julia') deed hier altijd boodschappen voor haar kookprogramma. Grappig detail: naast deze slagerij zit een dierenwinkel.
- 'Tow zone' (= afsleepzone) betekent voor de inwoners van Boston gratis parkeren.
- John F Kennedy ging als president in het Witte Huis wonen, maar hij behield zijn postadres in Boston. Hij wilde namelijk in MA blijven stemmen.


Aangekomen bij het eindpunt wandelden we naar de haven om een boottocht van ongeveer drie kwartier te maken. De zon was inmiddels flink gaan schijnen. Heerlijk! Helaas hadden we onze zonnebrillen in het hotel laten liggen ;-).

Bij New England Aquarium lunchte. we, waarna we het aquarium meteen bezochten.  We mochten er roggen aaien. Dat voelde glibberig aan. Verder zagen we onder andere kwallen, pinguïns, zeehonden, zeeleeuwen, allerlei soorten vissen, haaien en grote zeeschildpadden. Van dat laatste waren we erg onder de indruk.

We eindigden de middag met een bezoek aan een winkelcentrum, genaamd 'Faneuil Hall'. Daar zaten veel souvenirwinkels, maar bijvoorbeeld ook een lange hal met alleen maar eettentjes. Robert en ik probeerden een pretzel uit... en die smaakte heerlijk! Ook zage. we een kerstwinkeltje. Je kunt het zo gek niet bedenken of je kunt het in je kerstboom hangen. Denk bijvoorbeeld aan pizzapunten, hotdogs, Thomas de Trein, Hello Kitty, Coca Cola-flesjes en ballerina's. Superleuk om te zien.

's Avonds aten we een hapje bij een Irish Pub. De Boston Bruins speelden een ijshockeywedstrijd, dus het was vrij druk in het café. We kregen ons eten en drinken vrij snel op tafel. Robert heeft Fish 'n Chips; ik Mac & Cheese (met kipstukjes erdoor). Het smaakte heerlijk.... maar het was wel veel! Bij het afrekenen hoefden we de drankjes niet te betalen, omdat het volgens de barman te lang duurde voor ze op tafel stonden. Wij vonden dat enorm meevallen; in Nederland duurt het meestal veel langer ;-). 

Boston - dag 4
Op donderdag was alweer onze laatste dag in Boston. Na de gebruikelijke ochtendrituelen liepen we naar het station. Weten we alvast waar vrijdag de trein naar New York vertrekt. De rest van de dag stond in het teken van het fotograferen van bezienswaardigheden, waaronder de bronzen eenden uit het verhaal 'Make way for Ducklings', het Liberty Hotel, het oude gemeentehuis en het provinciehuis. Ook genieten we in het park heerlijk van de zon die volop schijnt. Op een gegeven moment zagen we vier mannen met hun baby op hun buik voorbij komen. Dat deed ons meteen denken aan de film 'What to expect when you're expecting'.

Als we aan het eind van de middag nog even in de lobby gingen internetten, maakten we wat spannends mee. Ineens ging het brandalarm af. Iedereen uit het hotel moest naar beneden komen, maar we hoefden verder niet naar buiten. De politie en de brandweer kwamen langs. Uiteindelijk bleek in de kelder (vlakbij de keuken) het brandalarm af te zijn gegaan. Niks ernstigs verder!

We aten een hapje bij een Mexicaans restaurant, waar de burrito's gevuld zijn met pittige kip. Lang leve de 'free refill' van het drinken ;-). Toen we terug naar het hotel liepen, zagen we een soort verkleedwinkel. Eenmaal binnen zijn er heel veel kostuum te vinden in alle soorten en maten. Je kunt aan de muur de soorten kostuums zien. Je geeft aan welke je zou willen en die wordt dan voor je gehaald. Supergaaf!

Weer terug in het hotel pakten we onze koffers in. Boston was een geweldige stad om te bezoeken. We hebben ons hier uitstekend vermaakt. Na vier dagen heb je het meeste wel gezien. Dus.... op naar New York!

Ben je benieuwd naar al mijn foto's uit Boston? Kijk dan eens op mijn Flickr-pagina.

woensdag 8 oktober 2014

Chantal van Gastel - Ik wist het *****


Op een middag spreekt Mia Axel - een verslaggever- aan over een gebeurtenis die nog moet plaatsvinden. Axel heeft sowieso al een bijzondere band met het plein en is altijd op zoek naar mooie verhalen. Hij is erg benieuwd naar dat van Mia. Maar weet Mia zelf wel waarom ze zo'n bijzonder goede intuïtie heeft? En wat kan ze hier allemaal mee doen?

Mia Robbins zegt haar baan in de marketing op om een eigen bloemenzaak te beginnen. Ze kiest voor een pand aan een mooi en rustig plein in plaats van in het drukkere gedeelte. Iedereen verklaart haar voor gek, vooral haar vriendinnen. Maar Mia trekt zich daar niks van aan en is klaar voor een nieuwe stap in haar leven.

Al gauw ontmoet Mia allerlei nieuwe mensen. Viola komt bij haar in de winkel werken, en de twee worden goede vriendinnen. Feo staat met zijn foodtruck met tosti's op het plein. Mia is meteen in de ban van hem.... en ze herkent hem uit haar dromen! Mevrouw Dover wordt een vaste klant in haar bloemenzaak.

'Ik wist het' is een prachtig boek van de hand van Chantal van Gastel. Het is een mooi (liefdes)verhaal waar je graag zelf een rol in zou willen spelen. Je ziet het pleintje en de winkels waar het zich allemaal afspeelt zo voor je. Knap hoe de auteur dat voor elkaar heeft gekregen. Door de prettige schrijfstijl en de mooie spreuken tussen de hoofdstukken blijf je lezen.

Je vraagt je als lezer af en toe wel af waarom Mia niet wat meer naar haar gevoel luistert in plaats van bijna blind op haar dromen vertrouwt. Maar uiteindelijk krijg je daar ook antwoord op en komt alles gewoon goed.

Van Gastel heeft met 'Ik wist het' weer laten zien wat voor geweldige auteur ze is! Haar nieuwste boek is een absolute aanrader om te lezen.

Auteur: Chantal van Gastel
Titel: Ik wist het
Genre: Roman
Uitgeverij: The House of Books
ISBN: 139789044344868
Aantal pagina's: 480

Trouwbedankjes

Zoals beloofd zou ik jullie nog laten zien wat voor trouwbedankjes Robert en ik hadden. Voor inspiratie ben ik rond gaan kijken op Pinterest. Het leek me leuk om zelf iets te knutselen. Al gauw kwam ik een bruidspaartje gemaakt van een wasknijper tegen. Dat wilde ik gaan maken.

Met een voorbeeldje ging ik naar mijn moeder om advies te vragen. Bij een stoffenwinkel haalden we stof voor het jurkje. Samen met mijn vader bedachten we een patroon voor het jurkje. Het heeft een paar voorbeelden geduurd, maar het lukte uiteindelijk om het juiste patroon te maken.

Op een avond in Den Bosch zijn Robert, mijn moeder en ik begonnen met het maken van de wasknijpers. We hadden het mooi georganiseerd. Robert tekende op de wasknijper, mama knipte de jurkjes en ik plakte de jurkjes erop. In die avond zijn we al een heel eind gekomen. Uiteindelijk hebben we het in nog een paar uurtjes later afgemaakt.

Toen de wasknijpers klaar waren, kwam de volgende vraag: wat doen we erbij? Daar hebben we wel even over moeten nadenken. Tot Robert met het idee kwam om eens te informeren bij een chocolatier in Den Bosch. Daar kwam de eigenaar met het idee om bonbons met een persoonlijke print te doen. Dat vonden we er heel leuk uitzien. De bonbons zouden in een verticaal doosje geleverd worden, zodat de wasknijper eraan vastgemaakt kon worden.

We kozen ervoor om de foto van de trouwkaart op de ene bonbon te zetten en onze namen plus trouwdatum op de andere bonbon. Drie dagen voor de bruiloft konden we alles ophalen. Binnen een uurtje hadden we de wasknijpers erop zitten. Robert plakte dubbelzijdig plakband op het doosje en ik zette de wasknijper erop. En klaar waren onze bedankjes!