Al sinds mijn 18e weet ik dat mijn linkerknie niet mijn sterkste knie is. Dat was het moment dat mijn knieschijf voor de eerste keer uit de kom ging (en gelukkig ook weer terugschoot). Vijf jaar later ontdekte de orthopeed via een kijkoperatie dat het kraakbeen in die knie scheurtjes vertoont. En kraakbeen dat weg is, komt helaas niet meer terug. Inmiddels weet ik niet beter dan dat mijn linkerknie mijn zwakke plek is. Sinds ik gezonder ben gaan eten, meer ben gaan sporten en ben afgevallen, heb ik er bijna geen last meer van.
Van mijn rechterknie daarentegen heb ik eigenlijk nog nooit last gehad. Ik heb wel te horen gekregen dat wat in mijn linkerknie zit waarschijnlijk ook rechts zit, maar het zou nog jaren kunnen duren voordat dat merkbaar zou worden.
Afgelopen zaterdag stond ik op en kreeg ik ineens een ontzettende pijnscheut in... jawel... mijn rechterknie. Het voelde hetzelfde als elf jaar geleden; mijn knieschijf uit mijn rechterknie ging uit de kom (en gelukkig ook nu weer meteen terug). Balen, balen, balen! Nu had ik definitief niet één maar twee slechte knieën... en dat op je 29e.
Inmiddels heb ik twee bezoeken aan de huisartsenpost en een bezoek aan mijn eigen huisarts achter de rug en heb ik een doorverwijzing naar de orthopeed op zak. Toch lijkt het minder ernstigs dan ik zaterdag zelf dacht. Er zit nog wel vocht in mijn knie en niet elke beweging lukt zonder dat het pijn doet. Maar ik kan (en mag) al meer dan ik had gedacht. Het is zoeken naar de juiste balans tussen rust houden en bewegen. Teveel rust houden betekent een stijve knie; teveel bewegen betekent overbelasting.
Ik hoor jullie bijna denken: wat heeft dit voorafgaande verhaal nu met de titel van deze blog 'Een klein vreugdemomentje' te maken? Zoals jullie weten, ben ik sinds oktober fanatiek drie tot vier keer in de week aan het sporten om een betere conditie te krijgen én om af te vallen. Afgelopen zaterdag zag ik alles even helemaal in duigen vallen. Hoe moest het nu met sporten? Het ging net zo lekker. En zou mijn trouwjurk nog wel passen als ik nu ineens een tijd niet meer goed kon sporten? Mijn eerste echte stressmoment vanwege de bruiloft leek eraan te komen...
Gelukkig vertelde de huisarts me dat ik de sporten die ik beoefen (fietsen en zwemmen) gewoon mag blijven doen, als ik het maar echt rustig aan doe zolang er nog vocht in mijn knie zit en ik nog niet volledig pijnloos ben. Gisteren en vandaag heb ik op mijn gemak 20 minuten op de hometrainer gefietst. Dat ging gelukkig goed. Op deze manier kan ik toch in beweging blijven zonder dat ik mijn knie teveel belast.
En dan nu mijn vreugdemomentje van vanochtend. Officieel hoef ik pas over drie weken weer op de weegschaal te staan, maar ik was vanochtend toch wel erg benieuwd wat een week zonder sporten voor mijn gewicht betekende. Tot mijn verbazing ben ik in vergelijking met vorige week 3 ons afgevallen :-D. Ik heb de afgelopen week wel op mijn eten gelet, maar ik had niet verwacht dat ik iets was afgevallen.
Dat brengt de teller inmiddels op -14,7 kilo. De mijlpaal van -15 kilo loert al om de hoek... ;-)
Toen ik acht jaar was, kwam ik voor het eerst bij de opticien. Ik vond dat toen erg spannend. Wat zou er allemaal gaan gebeuren? Volgens mij had de opticien dat wel door. Hij zorgde er in ieder geval voor dat ik me vrij snel op mijn gemak voelde door grapjes te maken.
