Solliciteren via een dictee

Het bedrijf E-Way Out organiseert op dinsdag 28 januari 2014 het eerste Tilburgse Nieuwjaarsdictee. De prijs: eeuwige roem én een baan bij het bedrijf. Via een tweet van Onze Taal las ik over deze bijzondere manier van solliciteren. Als werkzoekende en als taalliefhebber sprak dit me meteen aan. Ik besloot dan ook om me hier direct in te verdiepen.

De procedure ging als volgt: via een voorronde kon je laten zien hoe goed jouw kennis van het Nederlands was en kon je je plaatsen voor het Nieuwjaarsdictee. Op de website www.nieuwjaarsdictee.nl was de online voorronde te vinden. Er werden vijf zinnen voorgelezen die je binnen 25 minuten moest uittypen. Daarna kon je ze verzenden, samen met je gegevens. Tot en met 20 december kon iedereen deelnemen. Na die datum werd de uitslag bekendgemaakt.

Afgelopen maandag kreeg ik bericht van E-Way Out: ik ben geselecteerd voor het Nieuwjaarsdictee :-)! Samen met ongeveer 100 anderen maak ik op 28 januari kans op een jaarcontract bij E-Way Out. En natuurlijk de eeuwige roem die je als winnaar van het eerste Tilburgse Nieuwjaarsdictee zal ontvangen.

Ik vind het spannend en leuk tegelijkertijd dat ik ervoor geselecteerd ben. Het is een originele manier om "op sollicitatie" te gaan bij een bedrijf. Ik ben benieuwd naar het dictee en ik heb er zin in!

In de bijlagen bij de selectiemail was weer informatie te vinden. Zo wordt het Nieuwjaarsdictee door filosoof en 'Leraar van het jaar 2012-2013' Jan Verweij voorgelezen. Tijdens het nakijken van de dictees vindt er een boekenruil plaats; je kunt dan al gelezen boeken met elkaar ruilen (maximaal 10 per persoon). En dezelfde avond krijg je te horen wie de winnaar / winnares is.

Boekverfilmingen: ja of nee?

Wanneer is een boekverfilming eigenlijk goed of juist slecht te noemen? Dat is een vraag die ik mezelf laatst stelde toen ik naar de film van 'Het diner' was geweest en voor Leesfanaten een verslagje erover ging schrijven. In dat verslag maakte ik een korte vergelijking tussen de boek en het film, en kwam tot de conclusie dat de film vrij goed was... op het matige einde na. Ik baseerde mijn oordeel voornamelijk op het feit dat het boek en de film grotendeels gelijk waren gebleven. Het was enige jaren geleden dat ik het boek gelezen had, maar de film verliep voor het grootste deel zoals het boek ook ging. Dat maakt een boekverfilming voor mij goed.

Maar er zijn ook een heleboel films die zich niet letterlijk aan het boek houden. Vaak omdat de film anders wel erg lang zou worden. Als je naar de bioscoop gaat, hoeft voor de meeste mensen een film geen drie tot vier uur te duren. Een film van anderhalf tot twee uur is meestal lang genoeg. Dat geldt ook voor de film 'Spijt', naar het gelijknamig boek van Carry Slee over pesten. Als kind heb ik dit boek heel vaak gelezen, waardoor ik het ook nu nog tot op de details ken. De hoofdlijn in de film is hetzelfde als in het boek, maar er zijn hier en daar wel enkele details veranderd. Zo is een belangrijk persoon in het leven van hoofdpersoon Jochem uit de film geschrapt en vervangen door een klasgenoot van hem. Is dat storend? Nee, voor mij niet. De boodschap van de film komt ook met deze aanpassing luid en duidelijk binnen bij de bezoekers.

Wanneer zijn verschillen tussen een boek en een film wel storend? Ik kan natuurlijk niet voor anderen spreken, maar als ik net een boek uit heb en ik ga daarna meteen naar de verfilming ervan, valt deze meestal tegen (uitzonderingen daargelaten). Een voorbeeld daarvan is de derde film van de Harry Potter-reeks, 'Harry Potter and the Prisoner of Azkaban'. Dat boek was geweldig; ik had er enorm van genoten. Een week nadat ik het boek had uitgelezen, ging ik naar de film. De eerste twee films waren erg goed; dan zou de derde dat ook wel zijn. Wat waren er veel details weggelaten, die ik nog helemaal in mijn hoofd had zitten. Het was nog wel een aardige film, maar ik was er niet zo enthousiast over als bij de eerdere films uit deze reeks.

Vanaf dat moment besloot ik om ervoor te zorgen dat er meer tijd zat tussen het moment dat ik het boek las en het moment dat ik naar de film ging om teleurstellingen te voorkomen. Je ontkomt er niet helemaal aan, want sommige boeken worden niet goed verfilmd. Of misschien moeten bepaalde verhalen gewoon helemaal niet verfilmd worden. Terwijl dat voor anderen juist wel geldt, maar niet gebeurt. Al met al kun je bij het lezen van een boek je eigen verfilming voor ogen zien. En dat is ook heel wat waard!

Hoe denken jullie meestal over boekverfilmingen?

Tante zijn

Een van de mooiste rollen in het leven is volgens mij die van tante (of voor mannen: oom). Ik heb het geluk dat alweer bijna acht jaar tante ben. Op 20 januari 2006 werd Isa geboren. Wat was het spannend en leuk tegelijkertijd om voor het eerste tante te worden. Wat was ze klein en lief en schattig en leuk bij de geboorte... en wat is de tijd snel gegaan!

Ik herinner me nog als de dag van gisteren dat ik haar voor de eerste keer in mijn armen had. Inmiddels zit Isa in groep 4, kan ze lezen en schrijven, en wordt ze volgend maand al acht jaar. Isa en ik hebben al veel met elkaar meegemaakt. Bezoekjes aan De Efteling (van het verkennen van Het Sprookjesbos tot wilde ritjes in de achtbanen), samen naar de theatervoorstelling van Kabouter Plop, wandelen door de bossen, plezier maken tijdens het oppassen met Oma Annemarie erbij... en zo kan ik nog wel even doorgaan. Het is prachtig om een klein babymeisje te zien opgroeien naar een schoolgaand meisje.

26 juni 2008 werd mijn tweede nichtje geboren, genaamd Eva. Ik mocht weer zo'n lief, schattig en leuk babymeisje in mijn armen houden. Het was minder spannend dan bij Isa, maar net zo leuk! Inmiddels die kleine Eva alweer 5 jaar. Ze gaat naar school en ze heeft het vooral graag over verliefd zijn, kussen en trouwen. Jullie kunnen je wel voorstellen hoe leuk zij het vindt dat ome Robert en tante Kim (eindelijk ;-)) gaan trouwen. Daar zou ik zo een hele blog over kunnen schrijven! Een van mijn mooiste momenten van dit jaar was op de 40-jarige trouwdag van mijn ouders. Eva zou een foto gaan maken als Opa Bert en Oma Annemarie elkaar een kusje zouden geven. Op het moment dat Opa en Oma dat deden, deed Eva de camera omlaag en keek vol verbazing naar haar grootouders. Daarna heeft ze alsnog de foto gemaakt.

Op 17 augustus 2012 kwam kleine Teun ter wereld. Wat ontzettend leuk om er een neefje bij te krijgen. Zou dat heel anders zijn dan een nichtje? Bij het geven van de fles in ieder geval niet! Wat was het leuk en lief om weer eens een baby vast te houden en de fles te mogen geven. Teun is een ontzettend vrolijk jongetje. Hij lacht heel veel, waardoor je zelf vrijwel automatisch mee gaat lachen. En hij is tegelijkertijd een deugniet. Het is prachtig om hem op te zien groeien en de wereld te ontdekken. Volgens mij duurt het lang meer voor hij veel gaat lopen en het kruipen voor gezien houdt. Mijn lees- en zangkunsten komen weer van pas tijdens het oppassen... alhoewel Teun wel een keer zijn vingertjes in zijn oren stopten toen ik een liedje voor hem zong. Had hij jeuk of vond hij dat ik vals zong ;-)?

Jullie hebben het waarschijnlijk al tussen de regels door gelezen: ik ben een zeer trotse tante en erg blij met mijn twee nichtjes en mijn neefje!