De eerste mijlpaal is in zicht

Het was vandaag weer eens tijd om op de weegschaal te gaan staan en te kijken wat de stand van zaken qua kilo's was. Ik was al gewaarschuwd door anderen dat je in het begin heel veel afvalt en dat het daarna wat langzamer zal gaan. Zolang er maar niets meer bij komt - en natuurlijk bij voorkeur iedere keer iets afgaat - ben ik al blij. Liever wat langzamer naar het einddoel en dat het zo blijft, dan dat het snel gaat en het er ook weer net zo snel aankomt.

De teller stond op minus 7 kilo (gewogen op 10 november jongstleden). Ik kan jullie nu melden dat er sinds die weging 2,5 kilo af is... en dat de teller nu op minus 9,5 kilo staat. De eerste mijlpaal is in zicht! Het zou leuk zijn als ik dit jaar in ieder geval nog een halve kilo zou afvallen. 

Maar... ik ben nu ook al enorm tevreden hoe het gaat. Kleding zit stukken beter; sommige kledingstukken heb ik zelfs al weggedaan omdat ze al veel te groot waren geworden. Ik voel me fitter en gezonder, en als ik zin heb in iets lekkers - zoals tijdens de Sinterklaasmiddagen - dan pak ik dat ook gewoon (maar wel met mate...). Drie keer in de week sporten voelt niet meer als een verplichting; ik vind het tegenwoordig leuk om te doen. Met uitzondering van deze week: ik had weinig motivatie om te fietsen en te zwemmen, maar in vergelijking met vroeger heb ik wel netjes gesport deze week :-). Als ik dan eenmaal op de fiets zit of in het zwembad lig, dan vind ik het wel weer heerlijk. Zou het aan de donkere en koude dagen voor Kerstmis liggen dat mijn motivatie deze week wat minder was? Ach, iedereen zal wel eens momenten hebben dat hij/zij minder zin heeft om te gaan sporten dan normaal het geval is. Ik ga in ieder geval gewoon door... en hoop jullie in een volgende blog over het afvallen mijn eerste mijlpaal te kunnen melden.

Jessica Sorensen – De redding van Callie & Kayden ****

Kayden is opgenomen in het ziekenhuis, maar niemand weet wat er precies met hem aan de hand is. Callie maakt zich grote zorgen, maar ze wordt bij hem uit de buurt gehouden. Beide families willen ervoor zorgen dat de twee elkaar nooit meer zien. Laten Callie en Kayden dat zomaar gebeuren?

Dan blijkt dat er aangifte is gedaan tegen Kayden. Kaydens ouders proberen dit zo snel mogelijk 'te regelen', maar eigenlijk is Callie de enige die hem kan redden. Daarvoor zal ze aangifte moeten doen van een verschrikkelijke zaak uit haar verleden. Dat zal Kayden toch niet van haar vragen? Of is ze inmiddels sterk genoeg om de verschrikkingen uit haar jeugd op te rakelen?

In 'De redding van Callie & Kayden' gaan we meteen verder waar het eerste deel – 'Het lot van Callie & Kayden' – is geëindigd. Mocht je dat eerste boek nog niet gelezen hebben, dan is het aan te raden om dat wel te doen. Anders is dit tweede deel niet helemaal goed te volgen.

Na het eerste boek zat je vol vragen, die Jessica Sorensen gelukkig in dit boek beantwoordt. Maar voor zover het is, heb je al heel wat bladzijdes gelezen. Kayden en Callie draaien in dit deel wat meer om elkaar heen. Ze houden van elkaar, maar ze mogen (en kunnen) niet bij elkaar zijn. Ze gaan hier allebei op een andere manier mee om. De een wil niets liever dan bij de ander zijn, terwijl de ander juist een enorme afstand probeert te scheppen. Hoe lang houden ze dit vol?

Ook in 'De redding van Callie & Kayden' zorgt Sorensen ervoor dat je meteen vanaf de eerste bladzijdes in het boek zit. Je weet nog hoe het andere deel is afgelopen en je bent gewoon zo benieuwd hoe het met de twee jonge geliefden verder zal gaan. Zullen ze hun grote geheimen opbiechten aan hun ouders? En zo ja: hoe zullen zij hierop reageren? Maar bovenal wil je weten of Callie en Kayden nu wel echt bij elkaar kunnen en zullen blijven. Na alles wat die twee hebben meegemaakt, gun je het ze van harte. De auteur heeft wederom een geweldig boek geschreven, wat je niet zomaar loslaat als je het hebt dichtgeslagen.

Auteur: Jessica Sorensen
Titel: De redding van Callie & Kayden
Genre: Roman
Uitgeverij: Xander Uitgevers B.V.
ISBN: 9789401601054
Aantal pagina's: 318

Herkenbaar?!

Herken je dat? Als iemand heeft verteld dat zij zwanger is, zie je ineens overal zwangere vrouwen rondlopen. Of als je een nieuwe auto hebt gekocht, lijkt die auto veel vaker op de weg te rijden dan voorheen. Ik heb een soortgelijke situatie sinds ik ten huwelijk ben gevraagd.

Sinds het moment dat Robert mij gevraagd heeft, lijkt het ineens in elke serie die ik kijk of volg over trouwen te gaan. Ik keek 'Rizolli & Isles' terug en daar kwam het onderwerp ter sprake. Bij 'Full House' was iedereen bang dat DJ ineens wilde gaan trouwen nu ze was afgewezen bij haar favoriete universiteit. En ook in 'How I met your mother' kwam het in een paar afleveringen voor. Omdat het teruggekeken afleveringen zijn - op t.v. of op een dvd - is het eigenlijk vooral toeval dat ik in een week tijd zoveel series met betrekking tot trouwen had, maar ik vond het toch wel erg frappant.

En nog iets wat me is opgevallen: als ik in een televisieserie zie dat er iemand ten huwelijk wordt gevraagd - zoals laatst bij 'How I met your mother' - krijg ik meteen tranen in mijn ogen. Het herinnert me aan mijn eigen momentje in Burgers' Zoo. Wat sentimenteel hè ;-)?!