Boodschappen doen

Boodschappen is een vrij egoïstische bezigheid, als ik het zo mag noemen. Je bent - met of zonder boodschappenlijstje - bezig om je kar te vullen met je dagelijkse of wekelijkse boodschappen... en als het kan, doe je dit zo snel mogelijk. Het is niet zoals bijvoorbeeld in een kledingwinkel dat je op je gemak rondloopt en kijkt wat de winkel zoal heeft. In een supermarkt loop je doelgericht rond.

Zoals wel vaker op woensdagochtend deed ik vandaag de wekelijkse boodschappen. Ik heb een vaste supermarkt waar ik altijd heenga (te herkennen aan de kangoeroe), en ga voor bepaalde aanbiedingen naar de supermarkt die er tegenover zit (momenteel te herkennen aan kleine, pluizige wezens). De ene keer is het op woensdag druk in mijn supermarkt - zoals vandaag -; de andere keer erg rustig. Ik heb nog geen regelmaat gevonden waarin het rustig en wanneer het druk is.

Tijdens het boodschappen doen merk je wel dat er ook andere mensen in de supermarkt zijn; alleen al aan de karretjes die her en der worden weggezet als men iets uit de schappen wil pakken. Is er overigens iemand die mij kan vertellen waarom mensen vrijwel altijd midden in de pad hun kar zetten en dan op hun dooie gemak het juiste product gaan zoeken? Dat heb ik nooit helemaal begrepen...

Maar goed... met je boodschappenlijstje in de hand ben je druk bezig om de juiste producten te pakken en alles op het lijstje af te strepen. Je bemoeit je niet met de anderen om je heen en dat geldt andersom ook.

Totdat je bij de kassa aankomt. Dan wissel je een beleefde blik uit met degene die voor of achter je staat en maak je soms een kort praatje met de kassière. Daar blijft het meestal bij.

Vandaag maakte ik echter iets anders mee. Als ik met een volle boodschappenwagen nog sta te wachten tot ik mijn spullen op de band mag leggen en er komt achter mij iemand met een paar producten staan, dan mag diegene voor me. Dat vind ik omgekeerd ook fijn, als ik toevallig net iets vergeten ben om mee te nemen. Je krijgt een bedankje en dan doet ieder zijn of haar eigen ding. De man die ik vandaag voorliet, was daar zo blij mee; hij hielp mee om al mijn boodschappen op de band te zetten. Dat vond ik erg aardig van hem, en had ik nog niet eerder meegemaakt. Ik heb hem daar uiteraard ook voor bedankt.

En zo is het boodschappen doen toch niet elke week hetzelfde...

Mijn pita is nog heel!

Amsterdam – Gisterenavond vond in het People’s Palace een speciale avond plaats voor Jamie Cullum-fans. Dat is voor één van de fans een andere avond geworden dan ze van tevoren had kunnen bedenken.

Peter van der Vorst mocht overdag Jamie Cullum interviewen voor zijn programma ‘Van der Vorst ziet sterren’. ’s Avonds zou de heer Cullum vragen van fans beantwoorden en enkele nummers van zijn nog te verschijnen album ‘Momentum’ spelen. Slechts enkele uitverkorenen mochten hierbij aanwezig zijn.

Één van deze uitverkorenen was mevrouw De Moor – De Ligt, die zich overigens onder haar meisjesnaam had aangemeld. Ruim op tijd stond zij samen met drie vriendinnen voor de deuren van People’s Palace te wachten. Aangezien zij nog niks gegeten had, besloot ze aan haar pitabroodje te beginnen. Net op dat moment zag zij mannen met grote tassen van Tommy Hilfiger voorbij komen. Naast de ingang van People’s Palace ging het rolluik open en daar leken de mannen in te verdwijnen. Mevrouw De Moor – De Ligt bedacht zich geen moment en dook erachteraan. Maar het rolluik ging alweer dicht toen ze erheen dook. Het gevolg: mevrouw zat vast.

De brandweer en de politie moesten eraan te pas komen om deze Jamie Cullum-fan te bevrijden. Gelukkig vielen de verwondingen mee. Dat bleek ook wel uit haar eerste woorden nadat ze weer herenigd was met haar vriendinnen: “Mijn pita is nog heel!”  

Ze heeft haar pita nog opgegeten, een glaasje cola voor de schrik gedronken en daarna genoten van ‘An evening with Jamie Cullum’. Vanavond is ze aanwezig bij het optreden van Jamie. Als ze daar deze keer maar wel helemaal vlekkeloos aankomt…

Maria Genova – Man is stoer, vrouw is hoer ***

Anna woont met haar zoontje in Oekraïne bij haar moeder. Ze droomt ervan om filmster te worden, en hoopt dit in Nederland te kunnen worden. Ze weet dan nog niet dat haar leven op een dramatische film gaat lijken als ze voor de charmes van een loverboy valt. Ze wordt mishandeld en verkracht door haar eigen man, maar toch gaat ze niet bij hem weg. De grote vraag is: waarom niet?

'Man is stoer, vrouw is hoer' vertelt het waargebeurde verhaal van Anna. Ze heeft twaalf jaar samen met een loverboy gewoond zonder dat ze het zelf doorhad. Zij werd wel mishandeld, misbruikt en verkracht door haar man Sertan, maar ze wist niet dat hij dit ook met andere vrouwen deed. Ze ontdekte wel dat hij vreemdging met meerdere vrouwen, maar op de een of andere manier bleef ze toch van hem houden.

Maria Genova wordt na een boekpresentatie aangesproken door Anna. Ze wil haar verhaal kwijt en ze wil dat Genova het boek erover gaat schrijven. In eerste instantie staat de auteur hier niet om te springen, maar uiteindelijk raakt ze er steeds meer bij betrokken. Ze gaat met Anna mee naar de rechtszittingen, ze probeert Anna waar mogelijk te helpen en ze krijgt de persoonlijke dagboeken van Anna te lezen.

Elk hoofdstuk uit 'Man is stoer, vrouw is hoer' begint met een dagboekfragment van Anna, waarna je het verhaal verder leest vanuit Genova. Het is een non-fictie boek, maar het leest meer als een spannende roman. Je kunt je bijna niet voorstellen dat dit verhaal echt heeft plaatsgevonden. Hoe kan het dat een vrouw zo lang bij haar man is gebleven? Deze vraag stel je jezelf regelmatig. Als je zo door je man behandeld wordt, waarom ga je dan niet bij hem weg? Ook de auteur probeert een antwoord op deze vraag te vinden.

Auteur: Maria Genova
Titel: Man is stoer, vrouw is hoer
Genre: Non-fictie
Uitgeverij: Conserve
ISBN: 9789054292975
Aantal pagina's: 200