Spijt

Vrijwel iedereen herinnert zich nog wel wat zijn of haar favoriete jeugdboek was. Ik las in mijn jeugd alle boeken van Carry Slee. Ik vond haar een hele goede auteur (en dat vind ik nu trouwens nog steeds). Een van mijn favoriete jeugdboeken is door haar geschreven. Dat is namelijk 'Spijt'.

Voor degenen die dit boek niet kennen:
Jochem voelt zich niet erg gelukkig in de tweede klas. Hij is het mikpunt van getreiter. David doet er niet aan mee, maar hij durft er niets van te zeggen. Hun klassenleraar, die gymnastiek geeft, grijpt ook niet in. Hij heeft een hekel aan dikke Jochem. Jochem lijkt zich niets aan te trekken van de pesterijen, die elke dag erger worden. Als de klas weer eens dubbel ligt, lacht hij zelf mee.

Maar op een ochtend krijgen ze van de rector te horen dat Jochem na de klassenavond niet is thuisgekomen. David voelt zich schuldig. Waarom heeft hij zijn mond ook nooit opengedaan? Samen met een vriendin gaat hij Jochem zoeken om te zeggen dat het hem spijt. Dan vinden ze Jochems tas in het meer. Misschien is het al te laat…

Carry Slee staat erom bekend om heftige onderwerpen, zoals drugsgebruik, mishandelingen en pesterijen, in haar boeken centraal te laten staan. In 'Spijt' draait het om pesten en de gevolgen daarvan. Ik heb dit boek heel vaak gelezen in mijn jeugd, omdat ik er erg van onder de indruk was. Ook later heb ik regelmatig het verhaal nog eens gelezen. 'Spijt' is - samen met 'Pijnstillers' - mijn meestgelezen boek uit mijn jeugd.

In 2006 verscheen de eerste film in de bioscoop die gebaseerd was op een boek van Carry Slee. 'Afblijven' beet het spits af, en het werd meteen een succes. Vrijwel elk jaar daarna verscheen er een nieuwe boekverfilming van Carry Slee in de bioscoop: 'Timboektoe' (2007), 'Radeloos' (2008), 'Lover of Loser' (2009) en 'Razend' (2011). Ik hoopte dat mijn twee favorieten ook ooit het filmdoek zouden gaan halen. En dit jaar was het dan zover voor 'Spijt'. 

Een paar weken geleden ben ik naar deze film geweest. En ook al kende ik het boek uit mijn hoofd, het was erg heftig om te zien. Je vormt een beeld in je hoofd als je het leest, maar als je het dan op het witte doek ziet...
Na de pauze zat ik met tranen in mijn ogen naar de film te kijken. Wat hebben ze dit verhaal goed verfilmd. Voor mij is dit de beste boekverfilming van een Carry Slee-boek tot nu toe.

Het verhaal van Carry Slee in 1996 verscheen, is nu nog steeds actueel... en zal het waarschijnlijk altijd blijven. Vond ik eerst dat het boek 'Spijt' verplicht lesmateriaal op de basisschool zou moeten zijn, wat mij betreft geldt dat nu ook voor de film. Ik weet niet of het helpt, maar het is het proberen waard toch?