De (eeuwige) strijd met de kilo’s

Soms zou ik willen dat ik niet zoveel lekker eten lustte. En nog vaker zou ik willen dat ik mijn emoties niet zo gemakkelijk weg probeer te eten. Ook al gaat dat laatste steeds beter (in de zin van: ik probeer afleiding te zoeken als ik merk dat emotie-eten eraan komt), maar het lukt niet altijd. Ik ben van plan om de strijd met de kilo’s weer aan te gaan. Op naar een gezondere levensstijl…!

Eerdere keren
Voordat ik zwanger was van ons zoontje ben ik bij een diëtiste geweest. Omdat ik met behulp van hormonen een eisprong moest laten opwekken, was het van belang dat ik een aantal kilo’s zou afvallen. Hoe minder overgewicht je hebt, hoe groter de kans van slagen. Bij de diëtiste heb ik toen een aantal fijne tips gehad om mijn levensstijl gezonder te maken en om ook nog te kunnen blijven genieten. Het afvallen ging toen goed… en ik raakte zwanger en mocht een zoontje verwelkomen.

Hetzelfde was het geval toen we besloten voor een tweede kindje te gaan. Het enige verschil was dat ik niet naar de diëtiste ging, maar de tips zelf toepaste om weer wat kilo’s kwijt te raken. Ook dat lukte en heeft ervoor gezorgd dat de hormonen hun werk deden. Vorig jaar kwam ons dochtertje gezond op de wereld.

Op naar een gezonder leven!
Deze twee voorbeelden laten me zien dat ik het dus wel kan: een gezondere levensstijl hanteren, kilo’s kwijtraken en me fitter en prettiger voelen. De laatste weken merkte ik dat ik er weer voor wil gaan. Deze keer niet om zwanger te mogen raken (ons gezinnetje is compleet :)), maar om gezonder te worden, me fitter te voelen en een goed voorbeeld voor mijn kindjes te zijn. Ik vind het lastig omdat ik zo van lekker eten houd, maar ik weet dat het nodig is, dat ik me beter voel én dat ik nog steeds van eten kan genieten. Misschien zelfs nog wel meer dan ik nu doe.

Ik heb een bepaald streefgewicht in mijn hoofd waar ik graag naartoe wil werken. Dat wil ik in stapjes gaan doen om het voor mezelf behapbaar te houden. Het eerste doel waar ik voor ga, is dat er 5 kilo afgaat. Ik ga hier verder geen termijn aan hangen, omdat ik mezelf niet wil opjutten en omdat ik graag wil dat de kilo’s er nu af blijven. Ik wil weer meer gaan bewegen, gezonder gaan eten en vooral minder gaan snoepen. Op naar een gezonder gewicht!

Een berichtje aan mijn vader

 Lieve papa,

Vier jaar geleden schreef jij iets heel bijzonders aan ons ongeboren zoontje. Dat was meteen het meest dierbare dat ik tijdens de kraamperiode hebt ontvangen. Die brief heb ik inmiddels meerdere keren gelezen, telkens weer met tranen in mijn ogen en vaak met de gedachte dat het zo oneerlijk is dat jij er niet meer bent.

Ik probeer niet alleen aan de verdrietige zaken te denken als ik aan je denk, papa, ook al is dat in deze periode lastig. Ik heb er dit jaar meer moeite mee dat jij er niet meer bent. Komt dat door de geboorte van ons dochtertje, waarvan jij niet weet dat ze er is? Komt het omdat ik in ons zoontje af en toe iets herken van jou? Komt het omdat ons zoontje het af en toe ineens over zijn opa's heeft en er dan telkens bij zegt dat zijn opa's dood zijn en niet meer komen he? Ik weet het niet...

Ik merk wel dat ik niet altijd de makkelijkste ben deze periode... en dat degene die het dichtste bij me staan dat helaas het beste merken. Ik ben er niet altijd helemaal bij met mijn gedachten, ik moet op de meest vreemde momenten ineens huilen, ik schiet onverwachts uit mijn slof... Het hoort bij het rouwproces en voor mij vooral bij deze periode. Gelukkig nemen jouw schoonzoon en jouw kleinzoon het me niet kwalijk dat ik nu niet helemaal mezelf ben en is jouw kleindochter nog te klein om er echt iets van te merken. Jouw lieve kleinzoon geeft me extra kusjes en jouw lieve kleindochter wil wat meer bij me liggen. Heel lief!

Ik denk niet alleen terug aan jouw laatste week bij ons, maar ik denk ook terug aan momenten van vroeger. Even met jou mee naar je school, waar ik altijd een snoepje uit de automaat mocht kiezen. Samen naar de Makro, waar ik mijn ogen uitkeek bij met name het eten en drinken. Lekker op de bank een aflevering van Baantjer of Wie is de Mol? kijken. Of gewoon samen zitten lezen... jij in de krant en ik in een leesboek.

Je leert op de een of andere manier leven met het verdriet, maar dat maakt het gemis dat jij er niet meer bent niet altijd minder. De scherpe randjes van het gemis gaan eraf, maar jij zal altijd in mijn hart en in mijn gedachten zitten. Zoals ik ooit in een gedicht las: "Toen jij stierf, stierf een stukje van me met je mee!"

Ik houd me eraan vast, papa, dat je samen met mijn schoonvader ergens een kopje koffie drinkt en ons in de gaten houdt. Heb je gezien hoe dol je kleinzoon op worstenbroodjes is? En hoe hij graag met jouw hamer gaat timmeren? Heb je er toch iets van meegekregen dat je een vijfde kleinkind hebt gekregen? En hoe rap je kleindochter in haar doen en laten is? Hoezo gaat mijn baby van zes maanden al proberen te tijgeren? Daarin lijkt ze niet op haar moeder he?!

Papa... ik hou van je en ik mis je. Ik doe mijn best met alles, maar deze week gaat het even niet zo lekker. Dag papa!

Doe eens iets voor jezelf!

Tijd voor jezelf nemen. Dat klinkt als iets gemakkelijks toch? Je sluit je bijvoorbeeld even af van alles om je heen en je doet lekker iets voor jezelf waar je blij van wordt. Voor de een is dat bijvoorbeeld een fijne wandeling maken, terwijl dat voor de ander een lekkere taart bakken is. In principe maakt het natuurlijk niet uit wat je doet als je maar gewoon even iets voor jezelf doet.

Ons eerste kind
Sinds ik voor de eerste keer moeder ben geworden, heb ik gemerkt dat het wat lastiger is om tijd voor jezelf te nemen. Tenminste, ik vind dat sindsdien soms best lastig. Toen ons zoontje nog een baby was en overdag veel sliep, ging dat nog wel. Als hij sliep, nam ik wel de tijd om lekker met een boek op de bank te kruipen of een leuke serie op Netflix te kijken. Naarmate hij ouder werd en overdag minder sliep, merkte ik dat de "me-time” minder werd. Logisch natuurlijk. Ons zoontje leerde de wereld ontdekken en ik deed dat graag met hem mee. Het blijft mooi om de wereld (opnieuw) te ontdekken via de ogen van een kind.

Wij hebben het geluk dat ons zoontje een goede slaper is. Richting het einde van de dag is hij moe en na het avondritueel valt hij in een diepe slaap (uitzonderingen daargelaten). Dat gaf in de avonden nog voldoende tijd om lekker een boek te lezen of om samen met mijn man een serietje of een filmpje te kijken.

Ons tweede kind
In december hadden wij het geluk dat ons gezinnetje uitgebreid werd met een tweede kindje. Ons lieve dochtertje werd geboren en dat maakte ons gezin compleet (hoe cliché dat misschien ook klinkt). Ons zoontje is dol op zijn zusje, ook al moet hij nu de aandacht delen. Dat is prachtig om te zien. Het is heel mooi om te merken dat je als vader of moeder heel veel liefde voor twee kindjes hebt. Die onvoorwaardelijke liefde is zo bijzonder.

Tegelijkertijd is je leven met een tweede kindje een stuk drukker geworden. Je hebt een baby die volledig afhankelijk van je is en die veel wil drinken (en slapen en plassen/poepen en knuffelen). Daarnaast heb je een peuter die ook alle aandacht wil en zich blijft ontwikkelen. Dan is het zoeken naar het vinden van de balans: je aandacht verdelen tussen twee kinderen, aandacht geven aan je partner, je slaap pakken, je huishouden door laten gaan en aan jezelf denken.

Dat laatste werd wel een dingetje voor me. In de kraamweek pakte ik mijn rust waar ik kon (heerlijk met ons dochtertje erbij), las ik boekjes met ons zoontje en liet ik me heerlijk in de watten leggen door de kraamverzorgsters. Daarna begon ik langzaamaan als het ware weer meer mee te draaien in het huishouden: weer zelf een wasje draaien, weer koken, weer naar buiten etc. Dat hoort er natuurlijk allemaal bij en dat pak je stukje bij beetje weer op.

Vergeet jezelf niet
Ik begon alleen een beetje mezelf te vergeten. Ik wilde het huishouden perfect in orde houden (spoiler: dat lukt niet met twee kinderen en dat hoeft niet), de was bijhouden, alles rondom de kinderen zelf doen enz. enz. Mijn man doet ook veel, maar op de een of andere manier vond ik dat het ik allemaal zelf moest doen. Vraag me niet waarom… Tegen de tijd dat beide kinderen op bed lagen was ik vrij moe, waardoor ik vroeg op bed lag (en regelmatig door de laatste fles heen sliep, waardoor mijn man die heel vaak deed). Het zorgde er ook voor dat ik midden in de nacht wakker werd en ineens om van alles ging piekeren. Dat gaat ’s nachts altijd het beste he?!

Ik kan je één ding vertellen: het ’s nachts piekeren helpt niet om je vermoeidheid te verminderen. Ik besloot dat ik er iets aan moest doen om een leukere moeder, een leukere partner én een leukere Kim te zijn. Na een goed gesprek met mijn huisarts ga ik één van haar adviezen ter harte nemen: ik ga meer tijd voor mezelf nemen! Lekker wandelen (even alleen of met een vriendin), eten met een vriendin, me helemaal verliezen in een boek, een filmpje kijken met een zus, even werken aan mijn boekenblog… gewoon even tijd voor mezelf nemen. Het is belangrijk om jezelf niet te vergeten. Dat maakt je uiteindelijk een leuker persoon. Ik ga daar de komende tijd aan werken…