Zwangerschap en hormonen

Als je zwanger bent, gieren de hormonen door je lijf en dat schijnt alleen maar meer te worden. Inmiddels ben ik 19 weken zwanger en heb ik al wat ‘bijzondere’ dingen meegemaakt dankzij mijn hormonen. En mijn man ook trouwens. Daarvan wil ik een paar dingen graag met jullie delen.

KitKats

Ik wist nog niet zolang dat ik zwanger was toen er een KitKats in ons huis lagen. Op een vrijdagmiddag had ik daar zo’n zin in dat ik een KitKat opat. Dat was meteen de laatste die we op dat moment hadden. Vlak daarna kwam mijn man thuis van zijn werk en trof mij huilend op de bank aan. Hij vroeg wat er aan de hand was en luid snikkend zei ik dat ik de laatste KitKat op had, terwijl ik vond dat die voor hem bedoeld was en dat vond ik zo zielig voor hem. Mijn man zei op dat moment dat het niet erg was en hield netjes zijn lachen in… totdat ik klaar was met huilen. Ik geef hem inmiddels groot gelijk dat hij erom moest lachen!

Tijdens het slapen

Al voor mijn zwangerschap kwam ik er dankzij mijn man achter dat ik wel eens in mijn slaap praat of dat ik midden in een droom uit bed spring omdat ik ervan overtuigd ben dat er iets in bed ligt (meestal insecten of spinnen). Tijdens mijn zwangerschap lijkt het allemaal nét wat meer te zijn. Mijn man vertelt mij dit overigens achteraf en ik herinner mij er negen van de tien keer niets meer van. 

Zo heb ik hem een keer ’s nachts wakker gemaakt met de vraag of hij even het licht aan wilde doen. Ik was namelijk iets kwijt: de deksel van een Moeders voor Moeders-fles. Ik zei tegen hem dat ik al heel de tijd aan het zoeken was en ‘m nergens kon vinden. Vervolgens kwam ik er zelf achter dat die flessen al voor de laatste keer opgehaald waren en zei “Ohw Kimmetje, die zijn er helemaal niet meer…”. En poef… ik ging weer liggen en sliep meteen verder.

Ook heb ik hem midden in de nacht een keer gewekt en vroeg of hij zijn handen even wilde uitsteken. Vervolgens deed ik mijn sokken uit (ja, in de winter slaap ik met sokken aan…) en gaf die aan hem. Lichtelijk verbaasd vroeg mijn man wat hij daarmee moest, waarop ik antwoordde dat hij om mijn sokken had gevraagd. Daarna draaide ik me om en ben ik weer verder gaan slapen.

Irritaties (om niets)

De meest vervelende momenten voor je partner zijn denk ik als je geïrriteerd of boos raakt om niets. Waarom dat dan gebeurt, weet ik ook niet… maar ik merk dat ik daar nu meer last van heb dan tijdens mijn menstruaties. En dat gaat dan meestal om hele kleine, onbenullige dingen. Zo waren we een keer beneden aan het poetsen. Mijn man had een vaas even op de grond gezet, zodat hij ergens beter bij kon om het schoon te maken. Het was helemaal niet zijn bedoeling dat die vaas daar altijd zou blijven staan, maar in mijn beleving was dat wel het geval. Ik werd er helemaal boos om en heb uit frustraties de vaas op een hele onhandige plek gezet dat –ie ontzettend in de weg stond. Iets daarna leek ik weer afgekoeld te zijn, en is de vaas uiteindelijk gewoon weer op de oude, vertrouwde plek terechtgekomen. 

Jaaaa… hormonen doen wel wat met ons lichaam! Herkennen jullie dit soort dingen? Hebben jullie daar zelf ook ‘last’ van gehad? Ik ben heel benieuwd…

Moeders voor Moeders: geluk kun je delen!

Een paar dagen nadat ik ontdekt had dat ik zwanger was, besloot ik me in te schrijven voor Moeders voor Moeders. Ergens vond ik dat heel spannend omdat het allemaal nog zo pril was, maar de gedachte achter deze stichting vond ik zo mooi dat ik er iets mee wilde doen.

Kennen jullie Moeders voor Moeders? Hebben jullie er misschien zelf ook aan meegedaan? Moeders voor Moeders zamelt urine in van pril zwangere vrouwen in Nederland om stellen met vruchtbaarheidsproblemen te behandelen. Het enige dat je daarvoor hoeft te doen is je urine opvangen in een opvangkannetje, te legen in een fles en één keer week de kratten buiten te zetten zodat het opgehaald kan worden. Dat leek me een kleine moeite, zeker nadat wij hormoontabletten nodig gehad hebben zodat ik zwanger kon raken.

Aanmelden en meedoen
Vanaf het moment dat je weet dat je zwanger bent, kun je je via de website van Moeders voor Moeders aanmelden of telefonisch via 0800-0228070. Aanmelden kan tot en met de 11e week van je zwangerschap; meedoen kan vanaf de 6e tot en met de 16e week. In die periode bevat je urine namelijk het meeste hCG-hormoon.

Nadat ik me aangemeld had, werd ik door één van de informatrices gebeld om een afspraak te maken. Twee dagen later kwam ze langs om mijn urine te testen of er voldoende hCG-hormoon aanwezig was en om de deelnamevoorwaarden door te nemen. Het is belangrijk dat je hieraan voldoet, omdat de urine gebruikt wordt voor het maken van een geneesmiddel. Gelukkig was er voldoende hCG-hormoon aanwezig en voldeed ik aan de voorwaarden. Ik mocht meedoen!

De informatrice gaf me twee kratjes met elk vier flessen en één opvangkannetje. Ze gaf tips hoe je de urine het beste kon opvangen. Daarnaast kreeg ik twee zwangerschapstijdschriften en een badcape voor ons kleintje. Samen met haar sprak ik af waar ik elke dinsdag de kratten zou zetten, zodat het niet voor de hele straat al zichtbaar was dat ik zwanger was. Het was op dat moment nog te pril om het al met de hele wereld te delen. En daarna gingen de tien weken van urine opvangen in.

Mijn ervaringen
Zoals ik al eerder zei, was het meedoen een kleine moeite. Vooral omdat ik mijn achterhoofd hield dat als andere zwangere vrouwen dit niet gedaan hadden ik nu waarschijnlijk nog niet zwanger was geweest. Dit bijzondere geluk gun je elke vrouw die moeder wil worden. En hoeveel moeite is het dan om een paar weken je urine op te vangen voor het maken van medicatie?!
Betekent dit dat ik het nooit als vervelend heb ervaren? Nee. Zeker richting de laatste twee weken begon ik met aftellen. Niet zozeer omdat ik het echt beu was, maar meer omdat het een bepaalde mijlpaal uit je zwangerschap was die ik voor mezelf kon aftekenen. En ja, je reukvermogen versterkt als je zwanger bent en ik kan je vertellen dat de geur van urine én het goedje uit de flessen niet lekker was. Maar het was voor een goed doel en dat had ik ervoor over. En achteraf gezien zijn de tien weken voorbij gevlogen.

Overigens wisten onze buurtbewoners sneller dan de bedoeling was dat ik zwanger was. De eerste keer dat de kratten opgehaald werden, had ik ze netjes achter bosjes in onze voortuin gezet. Toen ik ’s avonds thuiskwam van mijn werk, stonden de nieuwe kratten open en bloot in de voortuin te wachten tot ze binnengezet werden. Daarna heb ik ze gewoon telkens in het zicht gezet. Niemand heeft me in die tijd de vraag gesteld of ik zwanger was, maar sommige buurtgenoten hadden wel hun vermoedens door de blauwe flessen kregen we te horen toen we het prachtige nieuws konden delen.

Triangel - Bijzondere boekentips

Al zolang als ik me kan herinneren, ben ik dol op lezen. Met mijn moeder mocht ik regelmatig mee naar de bibliotheek om nieuwe boeken uit te zoeken. Dat vond ik echt een feestje om te doen. Hoe meer boeken ik mee mocht nemen, hoe leuker ik het vonden. Tegenwoordig koop ik de meeste boeken die ik graag wil lezen of krijg ik via een uitgeverij een recensie-exemplaar om te lezen en recenseren voor mijn boekenblog www.boekenbeschrijfster.nl.

Gedurende de wintermaanden lees ik vaak meer dan tijdens de zomermaanden. Ik kruip nu graag met een boek, een dekentje en een kopje thee op de bank. Hebben jullie dat ook? Mocht je nog op zoek zijn naar een bijzondere boekentip, ik deel graag een aantal goede boeken die ik pas gelezen heb. Te beginnen met ‘Wie niet weg is’ van M.J. Arlidge. Arlidge heeft met dit zesde deel uit de Helen Grace-serie wederom een spannend en goed boek geschreven. ‘Wie niet weg is’ zit vol spannende en verrassende elementen dat je alleen maar wil lezen en lezen… totdat je bij de ontknoping bent. Het verhaal zit zo goed in elkaar dat je het hele boek volop aan het genieten bent. Een van de fijne zaken uit de boeken van Arlidge zijn de korte hoofdstukken. Dat zorgt ervoor dat het verhaal vlot verloopt en dat je lekker snel kunt lezen. Voor je het weet, ben je alweer tien hoofdstukken verder waarin veel is gebeurd. De fans van Helen Grace zullen enorm genieten van dit deel en regelmatig op het puntje van hun stoel zitten. Gelukkig kunnen we in het voorjaar van het zevende deel gaan genieten. Ik kijk al uit naar ‘Klein, klein kleutertje’…

Of wat dacht je van ‘Koningslaan’ van Ellen Lina? Meteen van de proloog ben je geïntrigeerd en wil je weten wat er allemaal precies aan de hand is. Dat zorgt ervoor dat direct goed in het boek zit. Hoofdpersonage Charlie van Amerongen is een interessant personage. Ze is een bescheiden en verlegen vrouw, waarin ik mezelf soms wel een beetje herkende. Grappig detail is dat Ellen Lina deze karaktereigenschappen best lastig vond, omdat zijzelf het tegenovergestelde is van Charlie. Ze heeft dit personage heel geloofwaardig neergezet. Je leert haar telkens wat beter kennen, waardoor je haar keuzes meer begrijpt. Ook de andere personages komen goed tot hun recht. Ze worden zodanig beschreven dat je bij elk van hen een bepaald beeld vormt hoe ze eruit zouden zien. Knap als een auteur dat voor elkaar krijgt. Naarmate het boek vordert, wordt het steeds spannender. Lina zorgt voor een aantal onverwachte wendingen, die de nodige spanning met zich meebrengen. Het is andere spanning dan bij haar vorige boek ’Crash’, maar je wil op dat moment wel door blijven lezen. Je moet gewoon weten of je het bij het rechte eind hebt of niet… En tegen het einde van ‘Koningslaan’ komt alles bij elkaar en kun je concluderen dat Lina wederom een sterk verhaal met een mooi afgerond geheel heeft geschreven. Aanrader om te lezen!

En tenslotte het leuke kinderboek ‘Mag ik je Omi noemen?’ van Nathalie van den Thillart. Ze heeft een leuk, grappig en leerzaam verhaal geschreven. Van den Thillart heeft een prettige en toegankelijke schrijfstijl. Ze vertelt het verhaal vanuit de ik-vorm van Lilly en ze heeft zich goed ingeleefd in de belevingswereld van de doelgroep. Tieners zullen zich vast in een of meerdere situaties uit het boek herkennen. En dat zal ook voor ouders en grootouders gelden. Dat zorgt ervoor dat het verhaal lekker leest. Oma Noortje, Lilly en Bo beleven allerlei avonturen, in en rondom het ziekenhuis. Zonder teveel details weg te geven, hebben de drie een missie. En daarbij kunnen ze de hulp van een bekende Nederlander wel gebruiken. Dat zorgt voor leuke en grappige situaties. Wil je weten wie dat is? Lees dan ‘Mag ik je Omi noemen?’ Je zult er geen spijt van krijgen… Alvast veel leesplezier toegewenst met één van deze boeken of een ander mooi, goed, spannend of ontroerend verhaal dat je gaat lezen.

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 15 februari 2018