Triangel - Sinterklaas en Zwarte Piet

Zwarte Piet ging uit fietsen,
toen klapte zijn band.
Hij moest toen gaan lopen,
met de fiets aan zijn hand.
Toen kwam hij in ‘n dorpje,
en zei tegen de smid:
“Ik geloof dat er in mijn achterband
een pepernootje zit.”

Dit is één van mijn favoriete Sinterklaasliedjes. Als kind vond ik het al een geweldig nummer. Ik zag het helemaal voor me hoe Zwarte Piet een lekke band kreeg door een pepernoot. Tegelijkertijd vroeg ik me af hoe hij dat voor elkaar had gekregen. Zo hard zijn pepernoten niet… behalve als je ze heel lang buiten de koektrommel bewaart. Dit liedje zong ik vaak vanaf het moment dat Sinterklaas in Nederland aankwam totdat hij weer naar Spanje ging. Ook als volwassene zing ik het nog wel eens. Het blijft tenslotte een leuk liedje.
De afgelopen tijd is dit liedje volop gezongen door kinderen, hun ouders, grootouders en wie weet nog meer allemaal. Dat geldt ook voor de vele andere Sinterklaasliedjes die we hebben, zoals ‘Zie ginds komt de stoomboot’, ‘Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht’ en ‘Daar wordt aan de deur geklopt’. Kinderen met gespannen gezichtjes zetten ’s avonds hun schoentje bij de schoorsteen met een mooie tekening erin en een wortel voor het paard erbij. Wat zou er de volgende ochtend in mijn schoentje te vinden zijn? En het hoogtepunt van de Sinterklaasperiode is natuurlijk Pakjesavond. De een vierde dat het weekend voorafgaand aan 5 december en de ander op 5 december zelf. De Sinterklaasperiode is gewoon een heerlijke tijd.

Wat is het dan jammer dat de discussie rondom Zwarte Piet ieder jaar weer opkomt. Is het racisme of niet? Moet Piet in zijn oude, vertrouwde outfit blijven of heeft hij een nieuw uiterlijk nodig? Ik denk dat wij als volwassenen ons er veel drukker om maken dan kinderen ooit zullen doen. Wij zijn opgegroeid met Zwarte Piet, maar ook die Piet zag er niet meer exact hetzelfde uit als de Piet waarmee onze (groot)ouders zijn opgegroeid. En hebben wij daar ooit iets van gemerkt? Ik kan me niet herinneren dat ik tegen mijn ouders gezegd heb dat ik Piet er maar raar of anders uit vond zien. Soms vond ik het wel spannend om een Pietje zomaar ergens te zien lopen, maar dat gold ook voor Sinterklaas. Als je klein bent, maakt het veel indruk om de Goedheiligman en zijn Pietjes in het echt te zien. Daarbij maakt het volgens mij echt niet uit of welke kleur Pietje heeft. Een Zwarte Piet of een Roetveegpiet kan toch gewoon allebei? De kinderen uit mijn omgeving die bijvoorbeeld naar het Sinterklaasjournaal kijken, gaan helemaal op in het verhaal. Komt Sinterklaas wel op tijd aan in Nederland? Kunnen alle pakjes mee op de stoomboot? Hoeveel pepernoten gaan de Pietjes dit jaar uitdelen? Dat zijn veel belangrijkere zaken om je mee bezig te houden.

Ik hoop dat iedereen een gezellige Sinterklaastijd achter de rug heeft met prachtige surprises, mooie gedichten, leuke cadeautjes, lekker eten en vooral met veel gezelligheid samen. Dan kunnen we ons nu allemaal gaan klaarmaken voor de Kerstdagen. En zeg eens eerlijk… wie heeft er al een Kerstboom in huis staan?


Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 7 december 2017

London baby!

Veertien jaar geleden deed ik eindexamen van de middelbare school. Na de eindexamens én voor de uitslag ging ik samen met een vriendin vier dagen naar Londen toe. Mijn eerste kennismaking met deze stad was super. We zagen veel toeristische attracties en genoten van het leuke, Engelse accent.

Vorige week ging ik voor de tweede keer naar Londen. Ook deze keer heb ik er volop van genoten. Robert was nog nooit in Londen geweest. En ja... je moet toch minstens één keer in je leven in deze stad geweest zijn. Met de trein vertrokken we zaterdag 11 november richting Brussel, waar we met de internationale trein rechtstreeks naar Londen gingen. Prima reis gehad. Daarna hebben we zeven heerlijke dagen gehad.

Omdat Robert voor het eerst in Londen was, hebben we heel veel toeristische attracties gedaan. Denk hierbij aan Westminster Abbey, St. Pauls Cathedrale, de Tower Bridge, een hop on/hop off-tour, de wisseling van de wacht, de Churchill War Rooms en London Eye. Dankzij de London Pass konden we veel attracties gratis bezoeken. Wij hadden zo’n pas voor drie dagen en die hebben we er met gemak uitgehaald.

De geheimen van Harry Potter

Eén van de hoogtepunten voor mij was het bezoek aan de Harry Potter-studio’s van Warner Bros. Eerder dit jaar ging ik naar de reizende tentoonstelling van Harry Potter. Dat was al gaaf, maar deze studio’s waren nog veel gaver! In drie uur tijd bekeken we op ons gemak de decorstukken, kleding en verschillende voorwerpen. Enkele geheimen uit de film werden bekend gemaakt. Prachtig om te zien hoe het allemaal gemaakt werd en werkte.

Later die dag ben ik bij King’s Cross in de rij gaan staan om bij Platform 9 3/4 op de foto te gaan. Het was ruim een kwartier wachten, maar dat was het zeker waard. Vol verbazing heb ik trouwens gekeken hoe druk het daar telkens was. Daar wordt veel geld verdiend (naast het platform zit namelijk een hele leuke winkel).

Om te voorkomen dat dit reisverslag te gedetailleerd wordt, wil ik tenslotte nog één ding noemen. Op maandagavond 13 november en op donderdagavond 16 november zijn we naar het theater geweest. Voor een leuk prijsje konden we naar ‘Motown de musical’ en ‘Matilda de musical’. Twee heel verschillende musicals maar allebei absoluut de moeite waard om te zien. In ‘Motown de musical’ geniet je van bekende nummers van onder meer The Supremes, Marvin Gaye en The Jackson Five, en bij ‘Matilda de musical’ van het verhaal rondom een slim meisje dat niet gewaardeerd wordt door haar ouders. Ook deze musical zat vol mooie muziek. Echt genieten geblazen.

Het was heerlijk om richting kersttijd een bezoek aan Londen te brengen. Overal zie je lichtjes, versierde winkels en restaurants, kerstbomen en vooral veel gezelligheid. Je komt al helemaal in kerststemming. Bye bye London, tot de volgende keer!

Benieuwd naar al mijn foto's? Bekijk dan het Flickr-album.

Een kinderwens… en dan?

Al heel lang weet ik dat ik graag moeder wil worden. Ik ben dol op mijn rol als tante, maar het lijkt me nog specialer om moeder te zijn. Al tijdens onze tweede date bleek dat mijn man en ik hetzelfde dachten over kinderen. We hoopten allebei in ieder geval ooit ouders te worden. Op dat moment wisten we nog niet dat we dat met elkaar wilden. Dat volgde later...

Stoppen
Na onze bruiloft en nadat veel rondom ons nieuwbouwhuis geregeld was, besloten we in de zomer van 2015 dat ik zou stoppen met de pil. Aangezien ik dit ruim veertien jaar geslikt had, waren we in eerste instantie niet verbaasd dat het even duurde voordat mijn menstruatie op gang kwam. Natuurlijk hoopten we in het begin nog dat wij één van de stellen was waarbij het meteen raak was, maar de zwangerschapstest was negatief.

Een half jaar nadat ik gestopt was en toen wij net de sleutel van ons huis hadden gekregen, werd ik weer ongesteld. Daar waren we in eerste instantie blij mee. Het werkte weer! Die blijdschap verdween wel toen bleek hoe heftig mijn menstruatie was.
Zonder teveel in details te treden: een half jaar was ik drie weken ongesteld (heel heftig) en dan een week niet. Ik kan je vertellen dat je dat op een gegeven moment niet meer trekt.

In die periode was ik onder behandeling van een gynaecoloog. Zij gaf me als advies dat ik moest afvallen, dat we het nog een half jaar moesten proberen en daarna mochten we pas weer terugkomen. Ik wist ook wel dat ik moest afvallen, maar het lukte me op dat moment niet. Als je bijna continu ongesteld bent, kun je er niet veel bij hebben.

Helemaal op!
Een jaar nadat ik was gestopt met de pil, was een soort breekpunt voor me. Op dat moment was ik van de zes maanden nadat mijn menstruatie was begonnen vijf maanden ongesteld geweest. Soms zat er tien dagen tussen; soms maar drie. Op een dag in mei 2016 was ik op. Zo duizelig, zo moe, zo beroerd... ik kreeg niemand in mijn omgeving te pakken en mijn man was onderweg naar huis vanuit zijn werk. Ik heb uiteindelijk 112 gebeld, omdat ik dacht dat ik flauw zou vallen. De ambulance kwam en de broeder controleerde me. Hij nam contact met het ziekenhuis op, waar ik meteen terecht kon. Mijn man was intussen thuis en samen vertrokken we naar het ziekenhuis. Met een blaadje vol vragen en opmerkingen ben ik door twee arts-assistenten geholpen. Ik wilde nog steeds graag moeder worden, maar ik wilde op dat moment heel graag niet meer ongesteld worden. In overleg met de arts-assistenten werd besloten dat ik weer even aan de pil ging. Mijn lichaam en ik hadden rust nodig... <wordt vervolgd>