Danielle Trussoni – Stad van de Engelen ***

Evangeline is tien jaar geleden verdwenen nadat ze ongewild samen met de historicus Verlaine betrokken raakte bij de eeuwenoude strijd tussen engelen en mensen. Verlaine denkt dat hij haar nooit meer zal zien, totdat ze onverwachts in Parijs opduikt. Verlaine is hier zijn werk als engelenjager blijven uitoefenen.

De twee hebben elkaar nog maar even gezien als Evangeline wordt ontvoerd door de familie Grigori. Dit zijn de meest gezochte engelen ter wereld. Verlaine wil de vrouw van wie hij zielsveel houdt niet nogmaals kwijtraken en besluit haar te gaan zoeken. Dit brengt hem op de meest duistere plekken van wereld, maar lukt het hem uiteindelijk om Evangeline voorgoed in zijn armen te sluiten?

'Stad van de Engelen' is het vervolg op het zeer succesvolle boek 'Het uur van de Engelen'. Ik heb dit boek niet gelezen, maar dat was niet hinderlijk bij dit tweede deel. Het verhaal is prima te volgen zonder dat je het eerste boek gelezen hebt. Maar mocht je beide boeken nog niet gelezen hebben en ben je het wel van plan, dan zou ik met het eerste deel beginnen.

Danielle Trussoni heeft een erg prettige schrijfstijl. Ze geeft het verhaal een filmische dimensie, waardoor je vrijwel alles wat er gebeurt precies voor je kunt zien. Je vormt je natuurlijk altijd wel een beeld bij een boek dat je leest, maar deze auteur lijkt je er een handje bij te helpen door haar manier van schrijven.

Het verhaal leest vlot, waardoor je het relatief dunne boek zo uit hebt. Helaas kent het wel enkele voorspelbare scènes; je ziet het een en ander soms al aankomen. Dat is jammer. Onverwachte wendingen maken een boek interessant. Maar 'Stad van de Engelen' blijft een prima boek om te lezen. Het zal zeker een aanrader zijn voor degenen die 'Het uur van de Engelen' al gelezen hebben. Gezien het einde zou er zomaar nog een derde deel kunnen verschijnen.

Auteur: Danielle Trussoni
Titel: Stad van de Engelen
Genre: Thriller
Uitgeverij: A.W. Bruna
ISBN: 9789022996713
Aantal pagina's: 288

Schrijverscafé met Mensje van Keulen

Eens per maand organiseert Bibliotheek Eindhoven het Schrijverscafé, waarin een bekende auteur centraal staat. Hiermee wil de bibliotheek het leesplezier van mensen bevorderen. Deze maand was het de beurt aan Mensje van Keulen.

Mensje van Keulen begint deze avond met het boek 'Van Aap tot Zet'. Het is een ode aan het alfabet met voor elke letter een uniek gedicht. In elk gedicht staat een dier centraal. Bij iedere letter schreef ze enkele trefwoorden op die ze zeker zou gebruiken. Niet al deze woorden haalden echter de uiteindelijke versie.

Haar debuut was 'Bleekers zomer' (1972). Van Keulen had een verhalenbundel af, die een uitgeverij wilde uitgeven. Een tweede uitgeverij meldde zich ook. Omdat ze medelijden met deze uitgeverij had en hen ook iets wilde geven, schreef ze 'Bleekers zomer'. Dit boek werd eerder uitgegeven dan haar verhalenbundel.
Het hoofdpersonage – Willem Bleeker – gaat op avontuur en vertrekt uit zijn woonplaats. Helaas krijgt zijn avontuur geen happy end; hij keert namelijk terug naar huis. Van Keulen gunde hem een beter einde, maar het personage leidde haar naar een andere richting. Dat gebeurt haar wel vaker.

Van Keulen heeft ook verschillende non-fictie boeken geschreven, waaronder 'Olifanten op een web'. Hierin vertelt ze over haar jeugd en de impact van het overlijden van haar moeder. Laatstgenoemde was de reden waarom ze dit boek schreef. Normaal gebruikt ze notities voor ze aan een verhaal begint; deze keer niet. Ze had verschillende doelen met dit verhaal: het leven van haar moeder vertellen, afrekenen met "de man met de zeis" en afrekenen met haar vader en de vrouw voor wie hij haar moeder verliet.

Een leuke anekdote uit het boek gaat over verhalen vertellen. Als klein meisje vertelde ze al verhalen aan haar broertje en zus, wanneer ze alle drie weer eens vroeg naar bed waren gestuurd. Haar verhalen waren soms zo eng dat ze allemaal uit hun bed sprongen en naar beneden holden. En dan begon het hele naar bed gaan gewoon weer van voor af aan.

Na de pauze is het tijd voor het publiek om vragen te stellen. Van Keulen heeft het vaak in interviews over de moeilijkheid van het schrijversvak. Ze vertelt dat ze schrijven lastig vindt, maar als het lukt geeft het je een heerlijk gevoel. Als je eenmaal aan het schrijven bent, ben je er continu mee bezig. Niet alleen als je achter je schrijftafel zit, maar ook in het dagelijks leven. Op de meest vreemde momenten kun je inspiratie opdoen. En als je er echt voor gaat zitten, kan het voorkomen dat je helemaal niks op papier krijgt. Zoals ze haar beroep zelf omschrijft: "Schrijven is vervelend, maar ik kan me geen leven zonder schrijven voorstellen."

Mensje van Keulen eindigt deze avond op een bijzondere manier. Uit het boek 'Van Aap tot Zet' leest ze de letter T voor.

Het volgende Schrijverscafé van dit seizoen is op donderdag 21 november in Bibliotheekcafé de Verlichting, op de tweede etage van de bibliotheek in de Witte Dame aan de Emmasingel 22. Dan is auteur Tessa de Loo te gast.

Mijn hobby Postcrossing wordt helaas alleen maar duurder...

Ruim twee jaar geleden ontdekte ik via een vriendin het fenomeen Postcrossing. Kort gezegd betekent dit het versturen en ontvangen van kaarten over de hele wereld. Het is tenslotte leuker om een ansichtkaart in de brievenbus te hebben dan een rekening, nietwaar?

In maart 2011 schreef ik me in op www.postcrossing.com. Je maakt een account aan, schrijft een gezellig verhaaltje in je profiel en vraagt de eerste adressen aan. Bij elk getrokken profiel zoek je een leuke kaart uit en schrijf je er een lang of kort tekstje op. Ik ga meestal voor de langere variant ;-). En dan is het afwachten tot je eerste kaart geregistreerd wordt. Vanaf dat moment doet jouw adres namelijk ook mee om kaarten te kunnen ontvangen.

Na zes dagen werd mijn eerste kaart geregistreerd. Hij was aangekomen in Amerika en de ontvanger was er blij mee. Je krijgt een "Hurray"-mail in je inbox, waarin de ontvanger je kan bedanken. Het is niet verplicht, maar gelukkig doen de meeste mensen dat wel. Ik mocht weer een nieuwe kaart schrijven... en ik kon nu ook zelf kaarten ontvangen. Elke dag hoopte ik dat mijn eerste kaart binnen zou komen. Maar dat duurde uiteindelijk nog twee weken. Op 31 maart 2011 ontving ik mijn allereerste ansichtkaart via Postcrossing! Deze treinenkaart kwam uit Finland op de deurmat in Dongen aan:

Toen had ik de smaak helemaal te pakken. Al gauw werden er meer kaarten van me geregistreerd en kwamen er ook steeds meer kaarten op de deurmat terecht. Mijn collectie te versturen kaarten breidde zich langzaamaan uit... en dat gold ook voor de postzegels. Dat laatste was meestal het duurste van de Postcrossing-hobby. In 2011 betaalde € 0,46 voor een kaart binnen Nederland, € 0,79 binnen Europa en € 0,95 voor de rest van de wereld.

Deze tarieven weerhielden me er niet van om kaartjes via Postcrossing te blijven versturen. Bij elke druk op de knop voor een nieuw adres ben ik benieuwd naar welk land de kaart mag en wat de ontvanger graag zou willen ontvangen. In mijn kaartenbak ga ik op zoek naar een geschikte kaart, schrijf er wat op en versier het met stickers en/of decotape. Ik probeer er een waar kunstwerkje van te maken :-).

In 2012 kwam PostNL met nieuwe tarieven voor postzegels: € 0,50 binnen Nederland, € 0,85 binnen Europa en € 0,95 voor de rest van de wereld. Weer duurder geworden, maar het was nog te overzien. Je bepaalt tenslotte zelf hoe duur je deze hobby maakt. Alhoewel het af en toe best "verslavend" is om een mooie, leuke of geweldige ansichtkaart in je brievenbus te vinden ;-).

Hoe langer je aan Postcrossing doet en hoe meer kaarten je verstuurd hebt, hoe meer kaarten je zelf mag versturen. Je begint met 5 kaarten die tegelijkertijd in omloop mogen zijn en dat loopt steeds meer op. Het zorgt er ook voor dat je steeds meer verschillende landen krijgt om naar te versturen. Je begint met "de standaardlanden", zoals Amerika, Rusland en Duitsland. Maar daar komen uiteindelijk ook allerlei andere landen bij, waaronder Nieuw-Zeeland, Indonesië en Servië. Uit het laatstgenoemde land heb ik tot nu toe een kaart mogen ontvangen:

Ik ben uiteraard niet de enige Postcrosser in Nederland. Via mijn schoonzusje ben ik lid geworden van een besloten Postcrossing-groep op Facebook. We wisselen ervaringen uit, delen de kaarten die we ontvangen en/of verstuurd hebben en sturen elkaar wel eens een verrassings- of verjaardagskaartje. Het is er erg gezellig en je leert het een en ander van elkaar over Postcrossing en de verschillende soorten kaarten die er bestaan. Soms vinden er zelfs meetings plaats. Ik ben bij een kleine meeting in Utrecht geweest. Met zijn vijven zijn we op kaartenjacht gegaan in Utrecht. Wat hebben ze daar veel leuke kaarten! Mijn kaartenbak was na afloop weer goed gevuld.

Zoals te verwachten was, stegen de postzegeltarieven ook in 2013. Per 1 januari van dit jaar waren de prijzen: € 0,56 (Nederland), € 0,90 (Europa) en € 0.95 (Wereld). Dat was echter niet de enige prijswijzing. Sinds 1 augustus betaal je € 0,60 binnen Nederland, € 0,96 binnen Europa en € 1,00 voor de rest van de Wereld. Als je dat met twee jaar geleden vergelijkt, maakt dat Postcrossing wel ineens een heel stuk duurder.

Vandaag las ik het volgende bericht op NU.nl
Postzegel volgend jaar 4 cent duurder
PostNL verhoogt de postzegelprijs op 1 januari van 60 naar 64 cent. Dat maakt het postbedrijf donderdag bekend.
Het nieuwe tarief geldt voor brieven tot 20 gram die binnen Nederland verstuurd worden. Voor post naar het buitenland geldt vanaf 1 januari een basistarief van 1,05 euro.
(Bron: http://www.nu.nl/geldzaken/3579374/postzegel-volgend-jaar-4-cent-duurder.html)

Postcrossing is een erg leuke hobby, maar het is ook een luxe hobby. Ik vind het erg fijn dat ik deze hobby al ruim twee jaar kan uitoefenen. Gisterenochtend heb ik zes profielen getrokken en de kaarten die hier links staan verstuurd. Ze zijn onderweg naar Letland, Engeland, Tsjechië, Frankrijk, Italië en Polen. Ik heb veel plezier gehad met het beschrijven en versieren van deze kaarten. Ik hoop dat de ontvangers er blij mee zijn, en dat ze dat uiten als ze de kaart registeren in hun "Hurray".

De kaarten aan de rechterkant heb ik onlangs zelf mogen ontvangen. Het zijn zogenoemde Kontraste-kaarten: zwart/wit-kaarten met een gekleurd detail. Dankzij de Facebook-groep heb ik deze kaarten leren kennen en aan mijn wensenlijstje toegevoegd.

Om terug te komen op de nieuwe tariefwijziging: het zal hoogstwaarschijnlijk betekenen dat ik mijn Postcrossing-hobby in mindere mate kan gaan uitoefenen. De postzegels worden wel erg duur. Mooie maar goedkope kaarten zijn nog wel te vinden..., postzegels hebben echter één vaste prijs. Ik mag mezelf wel gelukkig prijzen dat ik deze leuke hobby nog kan blijven uitoefenen... ook al is het dan in beperktere mate.

Laat ik eindigen met "mijn vaste kreet" op mijn verstuurde kaarten:

HAPPY POSTCROSSING!