Max Allan Collins – Criminal Minds: Moordcyclus ***

In Bemidji (Minnesota) worden in de bossen drie ondiepe graven gevonden. In elk graf ligt een jong meisje, gewikkeld in een laken en bedekt met plastic. Al gauw blijkt dat de meisjes heel goed verzorgd zijn en een slaapmiddel toegediend hebben gekregen. Wat is er met deze meisjes gebeurd?

De lokale politie roept al snel de hulp van het BAU-team in. Het team komt erachter dat de meisjes tien jaar geleden vlak na elkaar zijn ontvoerd. Waar hebben deze meisjes al die tijd gezeten? En waarom worden ze tussen hun 12e en 14e ingeslapen? Het team moet snel handelen voor er wellicht weer kleine meisjes ontvoerd worden...

Criminal Minds is een populaire serie op televisie. Ik volg het al jaren en ben daardoor bekend met alle karakters uit het BAU-team. Toch is 'Moordcyclus' een boeiend boek om te lezen. Niet alleen voor de fans, maar ook voor mensen die de serie nog nooit gezien hebben. Max Allan Collins stelt in het begin van het boek alle teamleden voor. Natuurlijk heb je meer voorkennis als je de serie hebt gevolgd, maar het boek is zonder die voorkennis ook prima te volgen.

In dit boek volg je het team op de voet bij het onderzoek naar de moord op drie jonge meisjes. Als lezer krijg je echter extra informatie. Collins schrijft af en toe vanuit de dader, zonder zijn of haar naam te noemen. Je ontdekt daardoor eerder dan het team waarom de meisjes ontvoerd worden. Je weet dan nog niet wie het heeft gedaan. Dat krijg je tegelijkertijd met het team te weten.

'Moordcyclus' is de moeite waard voor liefhebbers van het thrillergenre. Als je van dit boek genoten hebt en nog niet bekend bent met de tv-serie, raad ik je aan deze ook eens te gaan kijken.

Auteur: Max Allan Collins
Titel: Criminal Minds: Moordcycus
Genre: Thrillers
Uitgeverij: Karakter Uitgevers B.V.
ISBN: 9789045202402
Aantal pagina's: 224

Marian Keyes – Kom bij me terug ****

Anna Walsh had het goed voor elkaar. Gelukkig getrouwd met haar knappe man Aidan, woonachtig in een prachtig appartement in Manhatten en een geweldige baan. En nu ligt ze ziek en gewond bij haar ouders op de bank in Dublin. Ze kan echter maar aan een ding denken: waar is Aidan?

Anna probeert hem dagelijks te pakken te krijgen via de mail of per telefoon, maar ze krijgt niks van hem te horen. Ondanks dat ze nog niet helemaal hersteld is, besluit ze terug naar New York te gaan. Terug naar haar huis en haar werk. Zou ze haar oude leventjes weer op kunnen pakken en zou ze haar echtgenoot weer terugvinden?

'Kom bij me terug' is een chicklit, maar het is eigenlijk meer dan dat. Marian Keyes laat je vanaf de eerste bladzijden met hoofdpersoon Anna meeleven. Ze heeft iets heel vervelends meegemaakt; je weet als lezer alleen nog niet wat dat is. Je leest over haar verwondingen, maar hoe ze die precies heeft opgelopen... daarvoor moet je blijven lezen. Stukje bij beetje ontdek je hoe Anna's leven eerst was. Je krijgt antwoorden op vragen als 'Hoe heeft ze Aidan ontmoet?' en 'Hoe is ze bij haar fantastische baan terechtgekomen?'

Keyes zorgt ervoor dat je 'Kom bij me terug' met een lach en een traan leest. Anna heeft zoveel meegemaakt, waardoor je haar al het geluk van de wereld gunt. Het leven terug in New York gaat haar niet gemakkelijk af. Zij is veranderd, het leven in New York is doorgegaan en daardoor is het er anders dan voor haar verwondingen. Dat haar man spoorloos verdwenen lijkt te zijn, helpt niet mee om haar leven weer volledig op te pakken. Waar is Aidan toch gebleven?

En dan krijgt het verhaal een onverwachte en schokkende wending, die je niet aan hebt zien komen. Dat maakt dit boek zeer de moeite waard om te lezen.

Auteur: Marian Keyes
Titel: Kom bij me terug
Genre: Chicklit
Uitgeverij: The House of Books
ISBN: 9789044337235
Aantal pagina's: 448

Een bijzondere theatervoorstelling met de 3J's

Voor de derde keer gingen mijn zus en ik gisterenavond naar een theatertour van de 3J’s. Na Theater de Bussel (Oosterhout) en het Chassé Theater (Breda) gingen we deze keer naar Theater aan de Parade (Den Bosch) voor de voorstelling ‘Bronnen’. Het zou een speciale avond worden; het is de laatste keer dat wij Jaap de Witte zien optreden bij de 3J’s.

In het begin van dit jaar werd bekend dat Jaap de Witte om medische redenen noodgedwongen de 3J’s moet verlaten. Hij zal wel bij het creatieve proces betrokken blijven, maar hij zal niet meer op het podium te vinden zijn. Zijn zoon Jan neemt deze rol over.

Na het eerste nummer van de avond vertelt Jaap dat hij bezig is met zijn laatste theatertour. Zijn hand laat hem in de steek. “Het wordt moeilijk gitaarspelen als je hand er zo uit ziet…”, aldus Jaap, en hij laat een haak zien. De sfeer zit er meteen goed in.

En dat blijft de rest van de avond. We leren welke muzikale bronnen centraal staan in het leven van Jan, Jaap en Jaap. Dat zijn onder andere Radiohead, Herman van Veen en Coldplay. De heren laten naast hun eigen vertrouwde nummers ook wat van hun muziekhelden horen. Het klinkt allemaal geweldig.

Als de toegift voorbij is, is het dan echt zover: het publiek moet afscheid nemen van Jaap de Witte. Hij krijgt een overweldigend applaus van iedereen. Jaap werd toch wel gezien als de vaderfiguur in de band.

Na afloop gaan mijn zus en ik nog even in de rij staan om onze cd’s te laten signeren. Het is tenslotte de laatste keer dat we een handtekening van Jaap de Witte krijgen J. Voor deze muzikant hebben we een roos meegenomen… om hem toch even te bedanken voor alle optredens en mooie nummers. Hij waardeert het enorm. “Bij bloemen krijg je een knuffel!” En zo hebben wij afscheid genomen van deze J, en zijn we klaar voor de nieuwe J.

Wil je al mijn foto's van het optreden bekijken? Kijk dan eens op mijn Flickr-pagina.