Tess Gerritsen – De laatste sterft ***

Will, Claire en Tess... drie tieners die op het eerste gezicht niks met elkaar gemeen lijken te hebben. Behalve dan dat ze alle drie eenzelfde gebeurtenis hebben meegemaakt: eerst zijn hun families vermoord en daarna de pleeggezinnen waar ze in terecht zijn gekomen. Zelf overleven ze de aanslagen wel.

Op de beveiligde kostschool Evensong worden de drie kinderen in veiligheid gebracht. Rechercheur Jane Rizzoli en patholoog-anatoom Maura Isles worden belast met het onderzoek naar deze mysterieuze moordzaken. Hoe komt het dat de drie tieners allen twee moordaanslagen hebben overleefd? Op het eerste gezicht lijken hun levens niet met elkaar verbonden te zijn. Maar naarmate de zoektocht vordert en het gevaar steeds dichterbij de school komt, kan een verband tussen de drie slachtoffers niet uitblijven... Rizzoli en Isles moeten hun eigen leven op het spel zetten om de tieners uit handen van het gevaar te houden. Krijgen ze dat wel voor elkaar?

'De laatste sterft' is het tiende deel in de Rizzoli & Isles-reeks van Tess Gerritsen. En dat mag een succesvolle serie genoemd worden. Er is inmiddels zelfs een televisieserie van gemaakt. Voor mij was het de eerste kennismaking met dit duo... en dat smaakte zeker naar meer.

Gerritsen begint meteen spannend met de moord op de pleegouders van Claire. Je hebt op dat moment totaal geen idee waarom ze vermoord worden en waarom Claire het mag overleven, maar je zit wel direct in het verhaal. Vol vragen lees je verder in het verhaal en kom je langzaamaan steeds meer te weten over Claire... en uiteindelijk ook over haar lotgenoten Will en Teddy. Je weet gewoon dat er een verband tussen deze drie moet zijn. Anders zitten er wel erg veel toevalligheden in. Dat blijkt gelukkig niet het geval te zijn.

Bij dit boek dien je wel erg goed op te letten en veel te onthouden, vooral in het begin. Er worden veel namen genoemd en veel verschillende gebeurtenissen verteld. Dit heb je later in het verhaal allemaal nog nodig. Ik heb wel een keer terug moeten bladeren om weer wat zaken voor de geest te halen. En doordat het mijn eerste Rizolli en Isles-boek was, miste ik wat voorkennis over deze vrouwen waarnaar verwezen wordt. Maar voor de ontknoping en het verloop van de zaak in 'De laatste sterft' heb je deze kennis niet nodig.

Auteur: Tess Gerritsen
Titel: De laatste sterft
Genre: Thriller
Uitgeverij: The House of Books
ISBN: 9789044336900
Aantal pagina's: 368

Simone van der Vlugt – Aan niemand vertellen ****

Lois werkt als rechercheur Moordzaken bij de afdeling Noord-Holland Noord. Ze woont in het prachtige Alkmaar en geniet als single vrouw van haar uitdagende en spannende baan. Op een novemberavond wordt het verminkte lichaam van David Hoogland gevonden. Lois gaat samen met haar collega's op onderzoek uit.

Op het eerste gezicht lijkt de zaak niet op te schieten. David was een basisschoolleraar met een leuke vriendin en een schoon verleden. Niemand zou hem kwaad willen doen. Maar wat betekent het dat hij een flyer van de kunstexpositie van Maaike Scholten in zijn broekzak had? Hij had namelijk helemaal niks met kunst... En wie is die Tamara die overal op lijkt te duiken maar waarvan niemand de achternaam schijnt te weten?

Het onderzoek strandt... totdat er een tweede moord wordt gepleegd. Lois dient zich steeds meer in de psychologie van de moordenaar te verdiepen om erachter te komen wie de dader is en wat de beweegredenen waren. Maar dat gaat niet zomaar zonder terug te gaan naar haar eigen moeilijke jeugd.

'Aan niemand vertellen' is het eerste deel in een thrillerreeks met rechercheur Lois in de hoofdrol. Van der Vlugt heeft aangegeven meer thrillers met deze vrouw in de hoofdrol te gaan schrijven, maar het exacte aantal is niet bekend. Ze heeft in een interview tijdens Manuscripta verteld dat ze haar als hoofdpersonage zal blijven gebruiken zolang ze hier inspiratie voor heeft. Wat mij betreft, mogen er nog vele boeken volgen.

Lois is een prettig personage om over te lezen. Ze is een realistische vrouw met een boeiende baan, een – op het eerste gezicht – rustig leven en herkenbare vrouwenproblemen. Je voelt en leeft met haar mee, en gunt haar een nog prettiger bestaan. Je wilt vooral erg graag dat er een doorbraak in de zaak komt, omdat je zelf ook wil weten wie de dader is. Waarom is David Hoogland vermoord? Van der Vlugt geeft je af en toe een kleine aanwijzing, maar zet je ook regelmatig op het verkeerde spoor. En dat is een van de redenen dat dit een zeer boeiend boek is.

Je legt 'Aan niemand vertellen' maar met moeite weg. Sommige hoofdstukken eindigen zo dat je meteen door wil naar het volgende. Maar dan duurt het soms even voor het verhaal daarop verder gaat. Dat is verder niet storend; het zorgt er hooguit voor dat je blijft lezen. In mijn geval had ik het boek zelfs in één dag uit!

Auteur: Simone van der Vlugt
Titel: Aan niemand vertellen
Genre: Literaire thriller
Uitgeverij: Anthos
ISBN: 9789041421470
Aantal pagina's: 273

Bella Roma

Vier jaar geleden ben ik voor het eerst in Rome geweest toen ik samen met mijn moeder een kleine rondreis door Italië maakte. Ik was meteen verkocht. Wat een prachtige stad vol geschiedenis en cultuur. Ik wist dat dat niet de laatste keer mocht zijn dat ik in deze plaats geweest was.

Gelukkig is dat ook niet het geval geweest. Ik heb van 26 tot en met 31 oktober met Robert een stedentripje naar Rome gemaakt. En het was geweldig!

Colosseum

Op vrijdagavond kwamen we rond half acht op het vliegveld van Rome aan. Al snel hadden we onze bagage en konden we op weg naar het treinstation. Ons hotel lag vlakbij het hoofdstation Termini, en dat was gemakkelijk met een rechtstreekse trein te bereiken vanaf het vliegveld. Even zoeken waar ons hotel precies lag... maar tegen 21.00 uur konden we inchecken. Kamer inspecteren (zag er prima uit; bed bleek later wel wat harde matrassen te hebben), koffers uitpakken en gauw een hapje eten (voor het gemak naar de Mac geweest :-)).

De volgende dag stonden we rond half tien buiten om de stad te gaan verkennen. Het zou een regenachtige dag worden... maar niets bleek minder waar: de zon scheen volop en de temperatuur liep richting de 23 graden. We besloten Rome vandaag te voet te gaan verkennen. En wat hebben we deze dag veel gezien: een basiliek, een park vol restanten van een thermen, het Palatino, het Forum Romanum, het Colosseum en het Circus Maximus. We hebben ruim tien kilometer gewandeld... heerlijk in het zonnetje!

Op zondag besluiten we naar Vaticaanstad te gaan. Daar kwamen we erachter dat het "free sunday" was: elke laatste zondag van de maand kun je gratis naar de Vaticaanse musea. Resultaat: een wachtrij van ruim drie uur. Wij besloten via een Amerikaanse gids naar binnen te gaan. Na een korte uitleg over Vaticaanstad en de Sixtijnse kapel konden we het zelf bekijken. Wat een drukte binnen... maar wel de moeite waard. De volgende keer zouden we echter wel op een andere dag gaan...

Het Skelettenmuseum

Bij de Sint Pieter komt de Paus om 12:00 uur naar buiten om iedereen te zegenen. De eerstvolgende 100 mensen die ik aanraak, zijn ook gezegend. Dus mocht je daar interesse in hebben... ;-).
De wachtrij voor deze basiliek was enorm. Daar zijn we niet in de rij gaan staan. We besloten naar "het skelettenmuseum" te gaan. Na een expositie over de Capucijners kwam je in de kelder terecht waar alle botten en restanten van de Capijcijners bewaard zijn gebleven (zie de afbeelding hiernaast). Indrukwekkend en bizar tegelijkertijd!

Op de Spaanse Trappen

Op de vierde dag wandelen we weer een flink aantal kilometers. Op twee kleine regenbuien na hebben we wederom prachtig weer. De zon laat zich na de tweede regenbui continu zien. Heerlijk! We gooien een muntje in de Trevi-fontein (en mogen dus nog een keer terugkomen ;-)); we bezoeken het presidentieel paleis; we schuilen in de geschiedkundige bioscoop voor de regen en zien twee korte films (met flight simulator); we gaan langs het olifantenbeeld via het Pantheon naar de Piazza Navona; en komen dan via een dure winkelstraat bij de Spaanse Trappen uit. Daar genieten we van het prachtige uitzicht met een zonnetje erbij...

Uitzicht over Vaticaanstad

De dagen gaan veel te snel voorbij. Voor we het weten, is het alweer dinsdag... onze laatste volle Rome-dag. Omdat we toch graag de Sint Pieter willen bezoeken, besluiten we opnieuw naar Vaticaanstad te gaan. De rij is gelukkig een stuk korter. Binnen een half uurtje zijn we binnen. In de basiliek zie je veel beelden, heel veel goud... en een rijtje om de voet van Sint Pieter aan te raken. Dat hebben wij uiteraard ook gedaan.

We besluiten om ook naar de koepel te gaan. Het eerste stukje pakken we de lift. Daarna is het nog "een stukje" wandelen (lees: 320 treden). Even doorbijten langs schuine muren, langzaam lopende mensen voor je en smalle treden... maar wat is het de moeite waard! Mede dankzij de blauwe lucht is het uitzicht er geweldig. Je kijkt over Vaticaanstad en een deel van Rome uit. Het ziet er prachtig uit. De afbeelding van hiernaast vond ik het mooiste deel van het uitzicht...

Na de lunch bezoeken we een Nederlandse kerk. In Vaticaanstad staat namelijk de Kerk der Friezen. Het is een prachtige kerk, waar we een uitleg van ruim een uur krijgen over het ontstaan van de kerk en de geschiedenis ervan. Zeer interessant om te horen... en leuk om in Italië Nederlands door iemand aangesproken te worden. Grappig detail: de man die ons uitleg gaf, vroeg aan me of ik even koffie wilde zetten. Hij wist niet zo goed hoe "het slootwaterapparaat" precies werkte ;-).

Op 31 oktober zit het er alweer op: om 10.40 uur (wat uiteindelijk 11.30 uur wordt) vliegen we terug naar Amsterdam. Wat was het er weer fantastisch... en ik ben zeker van plan om er nog een keer naartoe te gaan. Voor de mooie gebouwen, de boeiende geschiedenis, het lekkere eten, de heerlijke ijsjes... en voor een klein glaasje limocello ;-)!

We naderen Nederland