Wiep-Fenna de Jong – Misstappen ****

In een schattig en leuk dorpje wonen de verwende Maria, de tobberige Leonie en de zweverige Willemien. Ze hebben elk hun eigen zorgen, problemen en geheimen, waarmee ze goed proberen te leven. Elk jaar vindt er een dorpsfeest plaats. Daar gaan de vrouwen altijd naartoe. Dit jaar besluiten ze – na het nuttigen van allerlei dranken – om een dagtocht te gaan lopen in de Highlands van Schotland. Ze hebben er alle drie hun eigen reden voor waarom ze dit willen doen. Een vriendin van Leonie – Liz uit Engeland – gaat met hen mee.

De dagtocht blijkt geen gemakkelijke tocht te zijn. De vrouwen komen in zwaar weer terecht, waardoor het wandelen een stuk lastiger wordt. Dat zorgt ervoor dat de verhoudingen onderling aan veranderingen onderhevig zijn. Hoe loopt dit af?

'Misstappen' begint met een korte proloog, die enkele vragen voor de lezer oproept. Wiep-Fenna de Jong zorgt daarmee dat je meteen goed in het verhaal zit. Na slechts één pagina ben je al benieuwd wat er precies aan de hand is en wie de personages uit de proloog zijn. En gelukkig verslapt het verhaal daarna niet.

In een vlotte schrijfstijl vervolgt de auteur het verhaal. Ze wisselt het verhaalperspectief tussen de drie personages af: Maria, Leonie en Willemien. Elk van hen is een paar hoofdstukken in de ik-vorm aan het woord, waarna een van de anderen het overneemt. Doordat de auteur telkens voorafgaand aan de hoofdstukken aangeeft wie de ik-persoon is, is het allemaal goed te volgen. Op deze manier leer je de drie vrouwen goed kennen en kun je hun gevoelens en gedachten meelezen. Knap hoe De Jong dat voor elkaar heeft gekregen.

De hoofdpersonages uit 'Misstappen' komen herkenbaar over. Het zijn vrouwen die je zomaar op straat tegen kunt komen of die je wellicht in je familie- of vriendenkring hebt. Dat maakt het een heerlijk boek om te lezen. De verrassende ontknoping op het einde draagt daaraan bij.

Auteur: Wiep-Fenna de Jong
Titel: Misstappen
Genre: Roman
Uitgeverij: Elikser Uitgeverij
ISBN: 9789089546319

Sue Grafton - W staat voor Wild **

Kinsey Millhone wordt in het najaar van 1988 geconfronteerd met twee doden. Een daarvan was een bekende, de ander niet. De bekende was een dubieuze detective - Pete Wolinsky -, die bij het strand van Santa Teresa werd neergeschoten. De ander werd in het zand gevonden met een briefje met de naam en het telefoonnummer van Millhone erop.

Wat hebben een moord en een natuurlijke dood met elkaar te maken? Op het eerste gezicht niets. Kinsey besluit echter om beide zaken dieper te onderzoeken. Waarom had de dakloze onbekende haar naam en telefoonnummer op zak? En waarom werd Wolinsky doodgeschoten? De zaken lijken meer met elkaar gemeen te hebben dan op het eerste gezicht lijkt.

'W staat voor Wild' is het 23e deel in de moordalfabetserie van Sue Grafton, waarin privédetective Kinsey Millhone de hoofdrol speelt. Voor mij was het mijn eerste kennismaking met dit personage. Volgens mij kun je de delen prima afzonderlijk lezen. De moordzaken in het verhaal worden namelijk helemaal afgerond. Ik denk echter dat je het hoofdpersonage beter begrijpt en kent als je alle delen hebt gelezen.

Grafton laat Kinsey Millhone het verhaal vanuit de ik-persoon vertellen. Dat zorgt ervoor dat je alle gedachten van haar mee kan lezen. Het zorgde er echter ook voor dat je niet meteen meegezogen wordt in het verhaal. Het personage was nog vrij onbekend voor me, en de ietwat verwarrende proloog hielp daar niet aan mee. Je krijgt in die proloog vrij veel informatie te verwerken, waar je op dat moment niet veel raad mee weet. Daardoor duurt het wel even voor je goed en wel in het verhaal zit.

'W staat voor Wild' kent enige spanning, maar het boek zorgt er niet voor dat je op het puntje van je stoel zit. Je bent wel benieuwd wat de beide zaken met elkaar gemeen hebben, maar daar houdt het verder eigenlijk wel mee op. Misschien is dit boek boeiender als je de andere delen ook gelezen hebt.

Auteur: Sue Grafton
Titel: W staat voor Wild
Genre: Thriller
Uitgeverij: Boekerij
ISBN: 9789022569986
Aantal pagina's: 429

Een glimlach dankzij Postcrossing

Ruim drie jaar geleden ben ik met Postcrossing begonnen. Ik vind het heerlijk om (passende) kaarten naar anderen in de wereld te versturen... en nog leuker om zelf kaarten te ontvangen. Vijf dagen in de week loop ik vol verwachting naar de brievenbus om te kijken wat voor moois of leuks erin te vinden is.

Sinds ik werkzoekend ben, ben ik - vanwege de financiën - wat minder kaarten gaan versturen. Dat betekent automatisch dat je ook minder kaarten ontvangt. Maar ik ben blij dat ik nog steeds kaarten kan versturen.

Elke kaart die je via Postcrossing verstuurd, wordt via de website geregistreerd. Als afzender krijg je daar een berichtje van (een zogenoemde 'Hurray'). De ontvanger kan zelf kiezen of hij/zij een bedankje erbij zet of alleen de kaart registreert. Gelukkig krijg je in de meeste gevallen er een bedankje bij. Dat is net wat leuker voor de afzender. Soms levert zo'n Hurray een glimlach op...

Drie weken geleden kreeg ik een profiel van een 10-jarige jongen uit Wit-Rusland. Hij vond allerlei soorten kaarten leuk. Ik koos voor een Sesamstraatkaart. Daarnaast vroeg hij als het mogelijk was om iets extra's mee te sturen, bijvoorbeeld een treinkaartje of decotape. Hij hoopte ooit een stukje échte Belgische chocolade te kunnen proeven. Dat leek hem de allerlekkerste chocolade in de wereld.

Als je zo'n profiel op je beeldscherm krijgt, krijg je zin om een leuke kaart uit te zoeken en om wat extra's te doen. Ik schreef de Sesamstraatkaart vol en versierde 'm met stickers en decotape. Daarnaast koos ik twee jongensachtige rolletjes decotape en die deed ik in de envelop erbij. Hopelijk zou alles goed bij hem aankomen. Dat is namelijk altijd wel de vraag :-).

Gisteren ontving ik een erg leuke Hurray uit Wit-Rusland:
"Thank you very much for such a cute envelop with masking tape and a pleasant postcard :)) It was so great to receive it and I'm so happy!"

Als je zo'n berichtje in je mailbox ontvangt, dan verschijnt er vanzelf een grote glimlach op je gezicht :-D!