Karin Belt – De Midlifeclub ***

Femke is getrouwd met Rutger. Samen hebben ze drie kinderen: Harm, Ruben en Thirsa. Femke is een zorgzame moeder en een praktische echtgenote. Hiermee worden haar dagen als vanzelf gevuld. Ze is niet meer de zelfverzekerde vrouw van vroeger en leidt niet het leven waarvan ze ooit droomde. Tegenwoordig loopt ze het liefste in joggingbroeken rond en probeert ze niet teveel op de voorgrond te treden.

Dan ontmoet Femke drie interessante en kleurrijke vrouwen: Alies, Demi en Loubna. Zij gaan elk jaar twee weken naar Frankrijk om even helemaal weg te zijn van hun dagelijkse leventje. Femke besluit mee te gaan en hoopt haar “oude ik” terug te vinden. Langzamerhand ontdekt Femke dat ze de plaats van vriendin nummer vier (Hazel) inneemt. Wie was deze vrouw? En hoe kan het dat zij spoorloos is verdwenen? Femke zoekt naar antwoorden, maar daar is niet iedereen even blij mee.

Je leest het verhaal van ‘De Midlifeclub’ vanuit de ik-persoon Femke. Daardoor leer je haar en haar frustraties goed kennen. Ze is een huisvrouw die veel meer wil in het leven, maar niet zo goed weet hoe ze dat voor elkaar moet krijgen… totdat ze haar drie buurtgenoten leert kennen. Door het ontbreken van een alwetende verteller blijven de andere personages ietwat raadselachtig; je weet net zoveel over hen als hoofdpersonage Femke. Dat geeft het boek wat extra spanning.

Karin Belt heeft een prettige schrijfstijl. Ze gebruikt korte hoofdstukken en gemakkelijk taalgebruik, waardoor de vaart in het boek blijft. De uitwerking van de ontknoping gaat helaas iets te snel en te vluchtig en komt niet helemaal geloofwaardig over. Dat is jammer, want de rest van het boek zit prima in elkaar.

Al met al heeft Belt met ‘De Midlifeclub’ een aardig debuut geschreven. Het is mooi hoe ze het genre roman wat extra’s heeft gegeven door er spanningselementen aan toe te voegen.

Auteur: Karin Belt
Titel: De Midlifeclub
Genre: Roman
Uitgeverij: Artemis & Co
ISBN: 9789047204350
Aantal pagina's: 318

Marcel de Jong – Coma ****

De vader van Andreas Witteven raakt na een hersenbloeding in coma. De situatie ziet er slecht uit en de vraag is of Andreas’ vader nog uit de coma zal ontwaken. Dat wordt alleen maar onzekerder nadat hij overgaat naar de vegetatieve fase en in een verpleeghuis wordt opgenomen. Andreas vraagt zich af of zijn vader nog wel zijn vader is. Ondertussen raakt een bekende Nederlander na een ongeluk ook in coma. Dit zorgt ervoor dat vrijwel het hele land in discussie raakt over leven en dood.

Andreas besluit samen met zijn partner Ellen het ouderlijk huis op te ruimen. De kans dat zijn vader daar ooit weer zal wonen, is nihil. Samen komen ze op een spoor dat Andreas’ ouders iets voor hem geheim hebben gehouden. De enige persoon die hem antwoorden kan geven, ligt in coma. Andreas besluit samen met Ellen op onderzoek te gaan naar zijn verleden. Is Andreas wel wie hij denkt te zijn?

Het verhaal van ‘Coma’ wordt in de ik-vorm verteld. Je leert Andreas goed kennen en ontdekt welke gedachten en gevoelens hij heeft. Daardoor leef je erg met hem mee, vooral als het steeds slechter met zijn vader gaat.

Marcel de Jong laat afwisselend gebeurtenissen uit het heden en het verleden voorbij komen. Op deze manier lees je wat voor jeugd Andreas vroeger heeft gehad en hoe hij dit beleefd heeft. Dat geeft af en toe een aantal verrassende wendingen. Het lijkt alsof Andreas terugdenkt aan de band die hij vroeger met zijn vader heeft, maar uiteindelijk blijken de terugblikken je als lezer te helpen naar het geheim van Andreas’ ouders. Net voordat hij dit geheim ontdekt, weet jij het al.

Andreas worstelt met een aantal frustraties van vroeger en over de situatie van zijn vader. De auteur beschrijft dit op een goede wijze, waardoor je als lezer bijna voelt wat hij voelt. Knap hoe hij dit voor elkaar heeft gekregen.

De Jong behandelt in ‘Coma’ een zeer interessant thema. Wat doe jij als een dierbare in coma ligt? Tot hoe ver ga jij? Deze vragen komen in je op tijdens het lezen van het boek. Nadat je het uit hebt, denk je hier nog even over na. Het is een boek dat je niet zomaar loslaat nadat je de laatste bladzijden hebt gelezen…

Auteur: Marcel de Jong
Titel: Coma
Genre: Roman
Uitgeverij: Passage
ISBN: 9789054522898
Aantal pagina's: 196

"Verplicht" lezen

Ruim 3,5 jaar ben ik recensent voor Leesfanaten.nl geweest. Ik heb dat met veel plezier gedaan. Ik heb hierdoor nieuwe genres én nieuwe auteurs ontdekt.

Toch zat er op een gegeven moment ook een kleine keerzijde aan het recenseren. Het lezen voelde soms als een verplichting. Een recensieboek moest gelezen worden (binnen twee weken), ook al vond je er niks aan. Een recensie moest geschreven worden, zo snel mogelijk nadat het boek uit was. Bij een leuk, boeiend of spannend boek was dat geen probleem. Dan had ik een recensie zo geschreven. Maar helaas gold dat niet voor elk recensieboek. En dat maakte het schrijven van een recensie dan best lastig. Dat neemt overigens niet weg dat ik mijn periode als recensent als leuk en leerzaam heb beschouwd. Het schrijven van een recensie over een minder boeiend boek was soms zelfs leerzamer dan van een leuk boek.

Ik merk nu ik geen recensiewerk meer doe dat ik weer met meer plezier lees. Ik heb eindelijk tijd om mijn 'nog-te-lezen-stapel' te verkleinen. Als ik zin heb om een recensie voor mijn weblog te schrijven, dan doe ik dat. Ik blijf het namelijk leuk vinden om mijn mening over boeken met anderen te lezen. Maar het verschil is dat het nu niet hoeft. Als ik een boek niks vind, hoef ik me er niet doorheen te worstelen om 'm uit te lezen maar kan ik ermee stoppen. Dat vind ik heerlijk! Herkennen jullie (oud-)recensenten dat?

Het lijkt me hartstikke leuk om in de toekomst weer 'officieel' recensiewerk te doen. Maar voor nu houd ik het even bij mijn eigen weblog... met af en toe een boek voor de leesclub 'Not Just Any Book'.