Sue Grafton - W staat voor Wild **

Kinsey Millhone wordt in het najaar van 1988 geconfronteerd met twee doden. Een daarvan was een bekende, de ander niet. De bekende was een dubieuze detective - Pete Wolinsky -, die bij het strand van Santa Teresa werd neergeschoten. De ander werd in het zand gevonden met een briefje met de naam en het telefoonnummer van Millhone erop.

Wat hebben een moord en een natuurlijke dood met elkaar te maken? Op het eerste gezicht niets. Kinsey besluit echter om beide zaken dieper te onderzoeken. Waarom had de dakloze onbekende haar naam en telefoonnummer op zak? En waarom werd Wolinsky doodgeschoten? De zaken lijken meer met elkaar gemeen te hebben dan op het eerste gezicht lijkt.

'W staat voor Wild' is het 23e deel in de moordalfabetserie van Sue Grafton, waarin privédetective Kinsey Millhone de hoofdrol speelt. Voor mij was het mijn eerste kennismaking met dit personage. Volgens mij kun je de delen prima afzonderlijk lezen. De moordzaken in het verhaal worden namelijk helemaal afgerond. Ik denk echter dat je het hoofdpersonage beter begrijpt en kent als je alle delen hebt gelezen.

Grafton laat Kinsey Millhone het verhaal vanuit de ik-persoon vertellen. Dat zorgt ervoor dat je alle gedachten van haar mee kan lezen. Het zorgde er echter ook voor dat je niet meteen meegezogen wordt in het verhaal. Het personage was nog vrij onbekend voor me, en de ietwat verwarrende proloog hielp daar niet aan mee. Je krijgt in die proloog vrij veel informatie te verwerken, waar je op dat moment niet veel raad mee weet. Daardoor duurt het wel even voor je goed en wel in het verhaal zit.

'W staat voor Wild' kent enige spanning, maar het boek zorgt er niet voor dat je op het puntje van je stoel zit. Je bent wel benieuwd wat de beide zaken met elkaar gemeen hebben, maar daar houdt het verder eigenlijk wel mee op. Misschien is dit boek boeiender als je de andere delen ook gelezen hebt.

Auteur: Sue Grafton
Titel: W staat voor Wild
Genre: Thriller
Uitgeverij: Boekerij
ISBN: 9789022569986
Aantal pagina's: 429

Een glimlach dankzij Postcrossing

Ruim drie jaar geleden ben ik met Postcrossing begonnen. Ik vind het heerlijk om (passende) kaarten naar anderen in de wereld te versturen... en nog leuker om zelf kaarten te ontvangen. Vijf dagen in de week loop ik vol verwachting naar de brievenbus om te kijken wat voor moois of leuks erin te vinden is.

Sinds ik werkzoekend ben, ben ik - vanwege de financiën - wat minder kaarten gaan versturen. Dat betekent automatisch dat je ook minder kaarten ontvangt. Maar ik ben blij dat ik nog steeds kaarten kan versturen.

Elke kaart die je via Postcrossing verstuurd, wordt via de website geregistreerd. Als afzender krijg je daar een berichtje van (een zogenoemde 'Hurray'). De ontvanger kan zelf kiezen of hij/zij een bedankje erbij zet of alleen de kaart registreert. Gelukkig krijg je in de meeste gevallen er een bedankje bij. Dat is net wat leuker voor de afzender. Soms levert zo'n Hurray een glimlach op...

Drie weken geleden kreeg ik een profiel van een 10-jarige jongen uit Wit-Rusland. Hij vond allerlei soorten kaarten leuk. Ik koos voor een Sesamstraatkaart. Daarnaast vroeg hij als het mogelijk was om iets extra's mee te sturen, bijvoorbeeld een treinkaartje of decotape. Hij hoopte ooit een stukje échte Belgische chocolade te kunnen proeven. Dat leek hem de allerlekkerste chocolade in de wereld.

Als je zo'n profiel op je beeldscherm krijgt, krijg je zin om een leuke kaart uit te zoeken en om wat extra's te doen. Ik schreef de Sesamstraatkaart vol en versierde 'm met stickers en decotape. Daarnaast koos ik twee jongensachtige rolletjes decotape en die deed ik in de envelop erbij. Hopelijk zou alles goed bij hem aankomen. Dat is namelijk altijd wel de vraag :-).

Gisteren ontving ik een erg leuke Hurray uit Wit-Rusland:
"Thank you very much for such a cute envelop with masking tape and a pleasant postcard :)) It was so great to receive it and I'm so happy!"

Als je zo'n berichtje in je mailbox ontvangt, dan verschijnt er vanzelf een grote glimlach op je gezicht :-D!

J.D. Robb - Vermoorde schoonheid ***

Inspecteur Eve Dallas heeft het druk met haar werk als inspecteur en haar bruiloft met Roarke. Voor haar gevoel heeft ze op een zwak moment toegezegd op het huwelijksaanzoek van Roarke. Toch probeert ze er het beste van te maken... ook al lijkt dat niet altijd van harte te gaan. Roarke weet wel beter en trekt zich niets van haar gemekker aan.

Als topmodel Pandora op een gewelddadige manier vermoord wordt en Dallas' beste vriendin Mavis de hoofdverdachte is, heeft Eve nog maar weinig tijd om zich met de bruiloft bezig te houden. Ze zet alles op alles om Mavis vrij te pleiten. Ook al lijken de bewijzen zich steeds meer op te stapelen in de richting van Mavis. Maar Eve zou Eve niet zijn als ze de onderste steen boven wil krijgen om achter de waarheid te komen. Lukt het haar om Mavis' onschuld te bewijzen? En vergeet ze daarbij haar grote dag met Roarke niet?

'Vermoorde schoonheid' is alweer het derde deel in de Eve Dallas-serie. Mocht je de eerste twee delen – 'Vermoord naakt' en 'Vermoorde reputaties' – nog niet gelezen hebben, dan raad ik je dat wel aan. In elk deel wordt de behandelde moordzaak opgelost, maar je mist wel wat cruciale informatie over Dalles en Roarke als je de andere boeken nog niet gelezen hebt. Het verhaal van deze twee personen (en hun vrienden en familie) loopt door de delen heen.

Net als in de eerste twee boeken zorgt J.D. Robb (pseudoniem van Nora Roberts) voor vaart in het verhaal. Het lijkt rustig te beginnen met Dallas' zoektocht naar een trouwjurk, maar daar komt vrij snel verandering in na de eerste moord. Als daarop al snel een tweede volgt, ben je als lezer ontzettend benieuwd of en hoe deze moorden met elkaar verbonden zijn.

Ondertussen leer je inspecteur Dallas op persoonlijk gebied weer wat beter kennen. Uit de eerdere delen weet je dat zij op jonge leeftijd iets gruwelijks heeft meegemaakt. Wat dat precies is, wordt in dit deel duidelijk. De auteur zorgt er daarmee voor dat je nog meer begrip en respect voor Dallas krijgt. Het is knap hoe ze uiteindelijk als persoon is geworden. Het had namelijk ook een heel andere kant op kunnen gaan.

Robb werkt op een spannende manier naar de ontknoping van 'Vermoorde schoonheid' toe. Het is af en toe haast jammer dat de zoektocht naar de moordenaar wordt onderbroken door ontwikkelingen naar de bruiloft toe. Het is erg leuk dat Roarke en Dallas gaan trouwen, maar je bent eigenlijk vooral benieuwd wie de dader is en wat zijn of haar motief was. Zonder iets te verklappen, kan ik je wel vertellen dat het voor mij als een verrassing kwam. Ik kijk al uit naar het vierde deel 'Vermoord in extase', dat in juli zal verschijnen.

Auteur: J.D. Robb
Titel: Vermoorde schoonheid
Genre: Thriller
Uitgeverij: De Boekerij
ISBN: 9789022569085
Aantal pagina's: 327